واقعا خوشم نمیاد وقتی یکی بلد نیست اسپک بزنه توی بازی میزنه

خب داداش نکن.

دوستی

دل من دیرزمانیست که میپندارد دوستی نیز گلی ست؛ مثل نیلوفر و ناز، ساقه ترد و ظریفی دارد. بی گمان سنگدل است آن که روا میدارد. جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد! در زمینی که ضمیر من و توست از نخستین دیدار هر سخن هر رفتار دانه هاییست که میفشانیم برگ و باریست که میرویانیم آب و خورشید و نسیمش مهر است گربدان گونه که بایست به بار آید زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف که تمنای وجودت همه او باشد و بس بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس. زندگی گرمی دل های به هم پیوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز عطر جان پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز دانه ها را باید از نو کاشت آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان خرج باید میکرد رنج باید میبرد دوست میباید داشت! با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد با سلامی که در آن نور ببارد لبخند دست یکدیگر را بفشاریم به مهر جام دل هامان را مالامال از یاری، غمخواری بسپاریم به هم بسراییم به آواز بلند: شادی روی تو! ای دیده به دیدار تو شاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه عطرافشان گلباران باد. #مشیری