آهی کشید غم زده پیری سپید موی، افکند صبحگاه، در آیینه چون نگاه، در لابه لای مو چو کافور خویش دید: یک تار موی سیاه! در دیدگان مضطربش اشک حلقه زد در خاطرات تیره و تاریک خود دوید سی سال پیش نیز در آینه دیده بود: یک تار موی سپید! در هم شکست چهره محنت کشیده اش دستی به موی خویش فرو برد و گفت وای! اشکی به روی آینه افتاد و ناگهان بگریست های های! دریای خاطرات زمان گذشته بود، هر قطره ای که بر رخ آینه میچکید در کام موج، ضجه مرگ غریق را از دور میشنید؛ طوفان فرو نشست ولی، دیدگان پیر؛ میرفت باز در دل دریا به جستجو: در آب های تیره اعماق، خفته بود، یک مشت آرزو! #مشیری

"پول و احترام؟ هیچوقت کنار هم ندیدمشون."