زمان...

اگرچه شب روشن چراغ جان من است؛ گذر ز کوی غروب نه در توان من است! غروب میکشدم! ز پا میفکندم! چگونه غم مخورم؟ مرگ روشنایی را به چشم میبینم! غروب، تنگی زندان، تلخی مرگ، درد جدایی، غصه و غم، صدای گریه خاموش، مویه و ماتم! غروب، سایه غم های بیکران من است! شبم، شکفته به دیدار و مهر یاران است شبم ز صحبت با یاران ستاره باران است شب سیاه فراوان گذشته از سر من شبی که مرگ نشسته ست در برابر من شب سیاه تر از مرگ و سرخ تر از جنگ که آنچه بر سر ما رفته نیست باور من همان نکوتر کز نام آن کنم پرهیز وزان ملال ننالم به دوستان عزیز بسا شبا که سفر میکنم در خویش به دوردست زمان چو روح نسیم به بیکران جهان بسا شبا که سکوت و ستاره همدم من نشسته ام به تماشای این رواق بلند که دختران سخن از دریچه الهام مرا به صحبت شیرین خویش میخوانند چه مایه لذت ناب است این نخفتن ها شب شکفتن ها به همزبان قلم از نگفته، گفتن ها شب و لطافت هستی، شب و طبیعت رام دل از سرودن یک شعر تازه شیرین کام که خواب در رسد آرام و گستراند دام! سحر دوباره مرا میرباید از این بند سخر دوباره به من جان تازه میبخشد سحر، درآمد روز سحر، تولد نور سحر شکستن ظلمت، گریز تاریکی سحر تبسم مهر سحر طلایه صبح شکوه و شادی آغاز پویه و پرواز همیشه بانگ رهایی ست در فضای سحر غبار راه زمان را ز سینه میشویم چو برکشم نفسی چند در هوای سحر چو آفتاب برآید ز در درآید روز دوباره روشنی ایزدی شود پیروز به لطف نور سرآید زمانه تاریکی من این میانه قلم برکشم ز ترکش مهر چو تیغ صبح، درافتم به جان تاریکی! #مشیری

-

-