یکی ازم فیلم گرفته

اینکه اون قضیه دیگه اونقدرا برام مهم نیست و راجع بهش دیگه با کسی حرف نمی‌زنم دلیل نمیشه هنوز بابتش ناراحت نباشم.

در انتظار رسیدن پائیز دارم تلف میشم.

شاخه‌های درختان کنار خیابان. شاخه‌هایی لخت و بی‌برگ، باریک و بران، که آسمان شب را خنجر می‌زدند. با صدایی آهسته، تقریبا با خودم گفتم: شاخه‌ها قشنگن، مگه نه؟ کمی آشفته پرسید: منظورت هماهنگی شکوفه‌ها و شاخه‌های سیاهه؟ - نه، نه منظورم شکوفه‌هاست،‌ نه برگ‌ها، نه غنچه‌ها و نه هیچ چیز دیگه‌ای. من عاشق شاخه‌هام. با اینکه لخت‌لخت‌ان، زنده‌ی زنده‌ان. یه‌خورده هم شبیه شاخه‌های بی‌جون نیستن + یعنی می‌گی تنها طبیعت سرزندگی‌ش رو نگه می‌داره؟

پس امیدوارم پائیز بمیرم.

این چیزی‌ست که می‌خواهم سربسته به آن باور داشته باشم: انسان برای عشق و انقلاب زاده شده است.

چهل و هشتمی، شایو

فضاش زیادی تاریک بود، اما خوشم اومد نسبت به دوتا کتاب دیگه‌ایم که از دازای خونده بودم بیشتر دوستش داشتم