چقدر کلمه و چقدر حرف نگفته و چقدر فکر ننوشته و چقدر پتانسیل کم و کارای موردعلاقه زیاد .. فکر کنم هر وقت خواستم بنویسم ؛ انگیزه نوشتنم تحلیل رفته و به‌جاش انگیزه زیادی برا خوندن اومده .. شایدم هروقت خواستم درس بخونم ؛ یه نقد درست و حسابی از یه سریال اومده تو ذهنم و مگه میشه ننوشتش ؟! _ کارهای موردعلاقم دورم عمو‌زنجیر‌باف بازی می‌کنن و زنجیرشون درحال گسترش ِ تا حدی که من فقط به نگاه کردنشون اتکا کنم .

هروقت به منظور نوشتن به افکار دقیق‌م نگاه میکنم ؛ کلمه ها نگاهشون رو ازم می‌دزدن * ..

خرده شیشه های شکستهء ادمی رو بعد فروریختن تنها اون نور اصلی ِ میتونه جمع کنه ..* .

" ملجاء "

آخرین ایستگاه امید ؛ پس از سقوط ِ کامل .

ملجأ آن هیچ "جایی" است که در عینِ خراب شدنِ همهٔ "جاها" وجود دارد.

وقتی اتفاقایی میافته که میفهمم آدمای دور و برم فقط در مواقع نیاز سمتم میان ؛ از خودم متنفر میشم ‌.. و گاهی اوقات احساس ناکافی بودن سراغم میاد .

دلم میخواد ارتباطم رو با آدم‌ها به مقدار زیادی کاهش بدم ... شاید زندگی بهتر شد .

" کافی بودن "