بیم است که سودایت، دیوانه کند ما را...

از یک‌جا به بعد دیگه دنبال جواب چراهای ذهنم نرفتم... چون اون اتفاق افتاده بود، اون حرف زده شده بود، اون رفتار شده بود، از چشم افتاده بود، اون آدم رفته‌ بود؛ دیگه چه فرقی می‌کرد من بدونم چرا... چرا شد؟ چرا کرد؟ چرا رفت؟ چرا گفت؟ دونستن جواب چراها فرقی به حالم نمی‌کرد هرچیزی که نباید شده بود‌؛ من دردش رو چشیده بودم، تحمل کرده بودم، شنیده بودم و درنهایت پذیرفته بودم. این‌که ذهنم با چرا‌های پی‌درپی پر نمی‌شد چون قبول کرده بودم که "حالا دیگه شده" خوب بود اما باعث شده بود سریع دست بکشم، سریع رها کنم، به هیچ‌چیز و هیچ‌کس فرصت ندم چون چیزایی که نباید شده بود و دیگه توضیح نمیخواستم و دنبال علتش نبودم... اون اتفاق افتاد، من پذیرفتم و همه‌چیز همونجا تموم شد.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ Further apart, ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ the closer that we are ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌I’ll keep you far away, ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ from me like a star ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ Hard not to fall for you, ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ I gave you all my heart...

«می‌خواستی همه چیز را فردا بسازی؛ اما نمی‌دانستی در خاورمیانه،کسی برای فرداهایش نمی‌تواند با قاطعیت تصمیمی بگیرد.»