بیا بشینیم غمامونُ به هم بگیم.

در رفتن هیچ چاره‌ای نبود و در ماندن هیچ امیدی؛ ما باید از اول نمی‌آمدیم.

«گاهی تمامِ اجزای بدن گریه می‌کند، جز چشم‌ها.» - یلدا سیدی .

آخرین پناه من برای رهایی دل از حصار تنگ اندوه ، ترمیم روح های آسیب دیده بود ، گرمای لبخند ها بود . عزیزِ گذشته ها مدتی است اما دیگر هیچ چیز رنگ و بوی سابق را ندارد ...جهان خاکستری ام پذیرش هیچ رَنگ تازه ای را ندارد ، گفته اند برایت ننویسم ، اگر برای تو حرف نزنم برای چه کسی سُخن بگویم ؟ مخاطب غایب قصه هایم امن تر از هزاران گوش شنواست ... او حتی نمی‌شنود که بخواهد دِل آزرده ام را به قضاوت نشانه بگیرد . شعله های وحشی اندوه ، سینه ام را در خود می‌بلعد:) اینجا کار از کار گذشته است ،آب روی آتش معنا ندارد ... آرزوی رفته بر بادم ! شهر پر نقش و نگار من ، جای قشنگی برای زندگی نیست " به کوچ می اندیشم... یک صُبح نزدیک شاید همین فردا . . - الوا .

گاهی تصمیمِ درست،غمگینت می‌کند.

اگر استخوان پوسیده‌ام را ببویی، بوی عشق را می‌یابی . .

«باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت، بدون آن‌که جایی در زندگی‌ات داشته باشند.» - کافکا در کرانه .

- یک فنجان شعر 🦋💙 با حسرت و عشق و آرزویم چه کنم؟ با بغض نشسته در گلویم چه کنم؟ ای عمر و جوانی و بهارم همه تو با برف نشسته روی مویم چه کنم؟

:)