تقدیم به رقیه سادات✨ برای تو که گویی دنیا، صحنه‌ی نمایشِ صداقتِ لحظه‌هایت است؛ جایی که هر چه در دل داری، بی‌پروا بر زبان می‌آوری و گویی باغی پر از واژه‌های ناب، در سینه‌ات شکوفا شده که عطرش مشامِ جان‌ها را نوازش می‌دهد. حضورت، چونان آفتابی‌ست که گرمابخشِ محفلِ دوستان است و لبخندت، نغمه‌ای دلنشین که سکوتِ جمع را می‌شکند. و گاه، در میانِ این هیاهویِ دلنشین، گویی ابرِ کوچکی بر آسمانِ نگاهت می‌گذرد؛ لحظه‌ای کوتاه که رنگِ آبیِ آسمان، به غبارِ اندیشه‌ای فرو می‌رود. اما این موجِ گذرا، دیری نمی‌پاید که دوباره در پهنه‌ی آبیِ دلت محو می‌شود .

تقدیم به ملجا✨ برای تو که گویی در میانِ شلوغیِ دنیا، جایگاهِ ویژه‌ی خودت را یافته‌ای؛ نه آنچنان در خود فرو رفته که از جهان بی‌خبر باشی، و نه آنچنان در میانِ جمع که خود را گم کنی. در نگاهت، برقی از بازیگوشی موج می‌زند که گاه، لبخندی ناخوانده بر لبِ اطرافیان می‌نشاند و دانه‌هایی از شوخی‌هایِ زیرکانه می‌پراکنی که فضا را از یکنواختی در می‌آورد. اما در پسِ این بازیگوشی‌ها، گویی رودخانه‌ای آرام و عمیق جاری‌ست؛ رودخانه‌ای که با سنجش و تدبیر، مسیرِ خود را می‌یابد. هر سخن و هر نگاهت، بر پایه‌ی استدلالی استوار است که چونان فانوسی، راه را بر تردیدها می‌نمایاند.

تقدیم به little hope✨ برای تو که گاه، در باغِ خیال، گل‌هایِ رنگارنگِ آرزو می‌پرورانی؛ رؤیاهایی که شاید در عالمِ واقع، ریشه‌ای نداشته باشند، اما در سینه‌ات چونان بذری نورانی، جوانه می‌زنند و از شگفتی سخن می‌گویند. در این میان، نگاهت همچنان به افقِ روشنی دوخته شده؛ گویی طلوعی دیگر، در انتظارِ توست که تاریکیِ این لحظه‌ها را کنار بزند و نویدِ فردایی بهتر را به ارمغان آورد. اما گاه، گویی گردبادی کوچک در دلت می‌پیچد؛ آشفتگیِ درونی، چونان ابری خاکستری، بر آسمانِ آرامِ ذهنت سایه می‌اندازد. افکارت، چونان برگ‌هایی که در باد می‌رقصند، بی‌نظم و بی‌قرارند و مسیرِ روشنی برایشان متصور نیستی.

تقدیم به رازیانه✨ برای تو که هر روز، با عطرِ دل‌انگیزِ قهوه‌ای که در فنجانت می‌پیچد، آغاز می‌کنی؛ گویی دانه‌هایِ سیاه، رازهایِ ناگفته‌یِ روز را در خود دارند که با هر جرعه، بخشی از آن برایت آشکار می‌شود. دستانت، خلاقیتِ یک آشپز را دارند که با عشق، طعم‌ها را در هم می‌آمیزی و از موادِ ساده، شاهکارهایی دلپذیر می‌آفرینی؛ گویی هر غذا، داستانی‌ست که با چاشنیِ عشق، روایت می‌شود. و گاه، قلمت به پرواز در می‌آید؛ واژه‌ها، چونان جوهرِ نابِ نویسندگی، بر سپیدیِ کاغذ جاری می‌شوند و داستان‌هایی می‌سازند که جان می‌دهند به لحظه‌هایِ تنهایی. در میانِ این هیاهویِ خلق، فنجانِ چایِ دم‌کشیده‌یِ تو، چونان پناهگاهی‌ست؛

پایان. ممنون که شرکت کردید. رفقا به هیج وجه راضی به لفت نیستیم .🙏

چقدر از آدم هایی که دنبال درامائن و نمیدونم دراما های دوستی و اینا بدم‌میاد حرفم بهشون بزنی برمیخوره میره بیست جا دیگه میگه جای گفتن به خودت بعد انتظار داره ساکتم باشی

نمیزارن آدم دو دیقه آرامش داشته باشه که