#باغنار
#پارت27
_اِ بچهها اونجا رو نگاه کنید. یکی داره دنبالمون میدوئه.
دخترمحی نگاهی به پایین انداخت و گفت:
_آره. یعنی کی میتونه باشه؟
بانو سیاه تیری گفت:
_چقدر شبیه احد میدوئه. اون نیست؟
بانو شبنم یک قاشق از قره قروت ترش مزهاش را خورد و گفت:
_نه بابا. احد اگه بیاد، با جِتِ اختصاصیش میاد.
کسی حرفی نزد که بانو رجایی دوربین شکاریاش را در آورد و به پایین نگاه کرد. سپس با چشمانی از حدقه بیرون زده گفت:
_خودشه. احده. داره بال بال میزنه که منم سوار کنید.
همگی چشمهایشان گرد شد و به نوبت با دوربین شکاری بانو رجایی، بانو احد را دید زدند که دخترمحی گفت:
_استاد موسوی! لطفاً همین بغل نگه دارید که احد هم سوار بشه.
استاد موسوی با غرولند گفت:
_مگه هِلیکوپتر من ماشینه که میگید بزن بغل؟
_یعنی بغل نمیزنید؟
_معلومه که نه.
_پس بانو احد بیچاره چهجوری سوار بشه؟ خداوکیلی یه دقیقه نگاش کنید. ببینید چقدر داره با سرعت میدوئه.
استاد موسوی سرش را خاراند و پس از مکثی کوتاه گفت:
_یه راه حل داره.
همگی سفت سر جایشان نشسته و کمربندهای ایمنیشان را بسته بودند. کمک خلبان در هِلیکوپتر را باز کرد و طنابی را به پایین فرستاد. سپس بانو احد طناب را گرفت و خیلی چُست و چابک خود را به بقیهی اعضا رساند که بانو ایرجی پرسید:
_چرا با جِتِت نیومدی؟
بانو احد در حالی که نفس نفس میزد، جواب داد:
_جِتم یه ماهه بنزین نداره.
_خب بنزین بزن.
_بابا بنزین گرون شده. مگه خبر نداری؟
_واقعاً؟
_آره بابا. البته حق داری که خبر نداشته باشی. چون منم صبح جمعه فهمیدم گرون شده.
بانو رجایی عینک دودیاش را صاف کرد و گفت:
_محض اطلاعتون بگم که سوخت جِت نفت سفیده، نه بنزین.
پس از طی کردن مسافتی، استاد موسوی هِلیکوپتر را نشاند و گفت:
_مسافرین محترم، خلبان موسوی باهاتون صحبت میکنه. خداروشکر صحیح و سالم به کوه رسیدیم. دو در در عقب و دو در در جلو نداریم. فقط یه در داریم که باید از همین در خارج بشید.
بانو شبنم نگاهی به بیرون انداخت و گفت:
_استاد اینجا که پای کوهه. ما مقصدمون نرسیده به قله بود.
استاد موسوی جواب داد:
_شرمنده. اگه بیشتر از این بالا برم، به کوهها برخورد میکنیم و در نتیجه دعوت حق رو لبیک میگیم.
دیگر چارهای نبود. همگی از هِلیکوپتر پیاده شدند و پا به کوهی سرسبز گذاشتند و به طرف قله راه افتادند. علی پارسائیان نیز چشمهایش را باز کرد و با دیدن این منظرهی زیبا، دهانش باز ماند. در این میان ناگهان یک پشه وارد دهانش شد و وی باز هم تا مرز خفه شدن پیش رفت که با سرفههای شدید نجات پیدا کرد. استاد مجاهد که این صحنه را دید، زیر لب گفت:
_خدا سومی رو بخیر کنه.
سپس با صدای بلندی ادامه داد:
_برای اینکه صحیح و سالم برسیم به قله و برگردیم، صلواتی بلند ختم کنید.
همگی صلواتی فرستادند که بانو کمالالدینی گفت:
_چه منظرهی زیبایی! حیف! حیف که دوربین عزیزم رو از دست دادم؛ وگرنه اینجا جون میداد واسه عکس گرفتن.
بانو مهدیه چند بار به پشت بانو کمالالدینی زد و گفت:
_غصه نخور عزیزم. بالاخره هر دوربینی، یه روزی میاد و یه روزی هم میره. میخوای برات دعا کنم یه دوربین دیگه بخری؟
بانو کمالالدینی، با ناراحتی سرش را به نشانهی تایید تکان داد و پس از دقایقی، همگی به قله رسیدند و احف و استاد ابراهیمی را دیدند. احف یک شلوار کردی، با تن پوش نمدی و یک کلاه چوپانی پوشیده بود و با عصای چوبیاش، افق را مینگریست. استاد ابراهیمی نیز دراز کشیده و دستانش را پشت گردنش گذاشته بود و با چشمانی بسته، در حال آفتاب گرفتن بود. دخترمحی با دیدن شکل و قیافهی احف جلو آمد و گفت:
_سلام و نور. اینا چیه پوشیدین؟ مگه چوپانید؟
احف لبخندی به پهنای صورت زد و گفت:
_سلام و برگ. بله. من یک چوپانم و اینم لباس کارِ منه.
سپس احف با صدایی بلند گفت:
_گوسفندان عزیز! مهمان داریم چه مهمانانی! خواهش میکنم بفرمایید.
پس از این حرف احف، گلهای گوسفند از پشت کوه نمایان شدند و به طرف احف و اعضا آمدند. لحظاتی بعد، احف با دست، اعضای باغ انار را نشان داد و به گوسفندان گفت:
_معرفی میکنم. اینها دوستان من در باغ انار هستن.
سپس به اعضا نگاهی انداخت و با دست گوسفندان را نشان داد و گفت:
_اینها هم دوستان من در کوه هستن. بذارید تک تکشون رو معرفی کنم.
احف با دست تک تک گوسفندان را نشان داد و گفت:
_ایشون آقای بَبَعی، ایشون بَبَعزاده، ایشون بَبَعوند، ایشون بَبَعپور، ایشون بَبَعنژاد، ایشون بَبَعیان و ایشون هم بَبَف، بر وزن احف که دوست صمیمی من هستن.
بانو رایا، با دیدن بَبَف لبخندی زد و گفت:
_الهی! چه برهی نازی!
بَبَف گفت:
_بعبع و بعبع. بببععع. بع بع بع بع بع؟
بانو رایا با تعجب گفت:
_چی میگن ایشون؟
احف گفت:
_میگن سلام و پشم. ناز بودن از خودتونه. چرا الان اومدید؟
بانو رایا خواست جواب بدهد که ناگهان بانو شبنم به زمین افتاد...
#پایان_پارت27
#اَشَد
#1400021
هدایت شده از 💎•﴿ باغ انار ﴾•💎
#باغنار
#پارت27
_اِ بچهها اونجا رو نگاه کنید. یکی داره دنبالمون میدوئه.
دخترمحی نگاهی به پایین انداخت و گفت:
_آره. یعنی کی میتونه باشه؟
بانو سیاه تیری گفت:
_چقدر شبیه احد میدوئه. اون نیست؟
بانو شبنم یک قاشق از قره قروت ترش مزهاش را خورد و گفت:
_نه بابا. احد اگه بیاد، با جِتِ اختصاصیش میاد.
کسی حرفی نزد که بانو رجایی دوربین شکاریاش را در آورد و به پایین نگاه کرد. سپس با چشمانی از حدقه بیرون زده گفت:
_خودشه. احده. داره بال بال میزنه که منم سوار کنید.
همگی چشمهایشان گرد شد و به نوبت با دوربین شکاری بانو رجایی، بانو احد را دید زدند که دخترمحی گفت:
_استاد موسوی! لطفاً همین بغل نگه دارید که احد هم سوار بشه.
استاد موسوی با غرولند گفت:
_مگه هِلیکوپتر من ماشینه که میگید بزن بغل؟
_یعنی بغل نمیزنید؟
_معلومه که نه.
_پس بانو احد بیچاره چهجوری سوار بشه؟ خداوکیلی یه دقیقه نگاش کنید. ببینید چقدر داره با سرعت میدوئه.
استاد موسوی سرش را خاراند و پس از مکثی کوتاه گفت:
_یه راه حل داره.
همگی سفت سر جایشان نشسته و کمربندهای ایمنیشان را بسته بودند. کمک خلبان در هِلیکوپتر را باز کرد و طنابی را به پایین فرستاد. سپس بانو احد طناب را گرفت و خیلی چُست و چابک خود را به بقیهی اعضا رساند که بانو ایرجی پرسید:
_چرا با جِتِت نیومدی؟
بانو احد در حالی که نفس نفس میزد، جواب داد:
_جِتم یه ماهه بنزین نداره.
_خب بنزین بزن.
_بابا بنزین گرون شده. مگه خبر نداری؟
_واقعاً؟
_آره بابا. البته حق داری که خبر نداشته باشی. چون منم صبح جمعه فهمیدم گرون شده.
بانو رجایی عینک دودیاش را صاف کرد و گفت:
_محض اطلاعتون بگم که سوخت جِت نفت سفیده، نه بنزین.
پس از طی کردن مسافتی، استاد موسوی هِلیکوپتر را نشاند و گفت:
_مسافرین محترم، خلبان موسوی باهاتون صحبت میکنه. خداروشکر صحیح و سالم به کوه رسیدیم. دو در در عقب و دو در در جلو نداریم. فقط یه در داریم که باید از همین در خارج بشید.
بانو شبنم نگاهی به بیرون انداخت و گفت:
_استاد اینجا که پای کوهه. ما مقصدمون نرسیده به قله بود.
استاد موسوی جواب داد:
_شرمنده. اگه بیشتر از این بالا برم، به کوهها برخورد میکنیم و در نتیجه دعوت حق رو لبیک میگیم.
دیگر چارهای نبود. همگی از هِلیکوپتر پیاده شدند و پا به کوهی سرسبز گذاشتند و به طرف قله راه افتادند. علی پارسائیان نیز چشمهایش را باز کرد و با دیدن این منظرهی زیبا، دهانش باز ماند. در این میان ناگهان یک پشه وارد دهانش شد و وی باز هم تا مرز خفه شدن پیش رفت که با سرفههای شدید نجات پیدا کرد. استاد مجاهد که این صحنه را دید، زیر لب گفت:
_خدا سومی رو بخیر کنه.
سپس با صدای بلندی ادامه داد:
_برای اینکه صحیح و سالم برسیم به قله و برگردیم، صلواتی بلند ختم کنید.
همگی صلواتی فرستادند که بانو کمالالدینی گفت:
_چه منظرهی زیبایی! حیف! حیف که دوربین عزیزم رو از دست دادم؛ وگرنه اینجا جون میداد واسه عکس گرفتن.
بانو مهدیه چند بار به پشت بانو کمالالدینی زد و گفت:
_غصه نخور عزیزم. بالاخره هر دوربینی، یه روزی میاد و یه روزی هم میره. میخوای برات دعا کنم یه دوربین دیگه بخری؟
بانو کمالالدینی، با ناراحتی سرش را به نشانهی تایید تکان داد و پس از دقایقی، همگی به قله رسیدند و احف و استاد ابراهیمی را دیدند. احف یک شلوار کردی، با تن پوش نمدی و یک کلاه چوپانی پوشیده بود و با عصای چوبیاش، افق را مینگریست. استاد ابراهیمی نیز دراز کشیده و دستانش را پشت گردنش گذاشته بود و با چشمانی بسته، در حال آفتاب گرفتن بود. دخترمحی با دیدن شکل و قیافهی احف جلو آمد و گفت:
_سلام و نور. اینا چیه پوشیدین؟ مگه چوپانید؟
احف لبخندی به پهنای صورت زد و گفت:
_سلام و برگ. بله. من یک چوپانم و اینم لباس کارِ منه.
سپس احف با صدایی بلند گفت:
_گوسفندان عزیز! مهمان داریم چه مهمانانی! خواهش میکنم بفرمایید.
پس از این حرف احف، گلهای گوسفند از پشت کوه نمایان شدند و به طرف احف و اعضا آمدند. لحظاتی بعد، احف با دست، اعضای باغ انار را نشان داد و به گوسفندان گفت:
_معرفی میکنم. اینها دوستان من در باغ انار هستن.
سپس به اعضا نگاهی انداخت و با دست گوسفندان را نشان داد و گفت:
_اینها هم دوستان من در کوه هستن. بذارید تک تکشون رو معرفی کنم.
احف با دست تک تک گوسفندان را نشان داد و گفت:
_ایشون آقای بَبَعی، ایشون بَبَعزاده، ایشون بَبَعوند، ایشون بَبَعپور، ایشون بَبَعنژاد، ایشون بَبَعیان و ایشون هم بَبَف، بر وزن احف که دوست صمیمی من هستن.
بانو رایا، با دیدن بَبَف لبخندی زد و گفت:
_الهی! چه برهی نازی!
بَبَف گفت:
_بعبع و بعبع. بببععع. بع بع بع بع بع؟
بانو رایا با تعجب گفت:
_چی میگن ایشون؟
احف گفت:
_میگن سلام و پشم. ناز بودن از خودتونه. چرا الان اومدید؟
بانو رایا خواست جواب بدهد که ناگهان بانو شبنم به زمین افتاد...
#پایان_پارت27
#اَشَد
#1400021
#باغنار2🎊
#پارت27🎬
_به چشم خواهری، چه سلیقهای هم داشته آقای یاد. نور به قبرش بباره!
این را مهدیه گفت که آوا با تعجب پرسید:
_وا مگه توی قبرا برگ نیستن؟! پس این دختره واسه کی داره گریه میکنه؟!
سچینه بدون اینکه نگاهش را از آنجا بدزد، پاسخ داد:
_برگ که قبلاً بود. با پیدا شدن جنازهها، برگا رو در آوردیم و جنازههاشون رو جاش خاک کردیم.
آوا "عجبی" زیرلب گفت که دخترمحی با سینیهای خرما و حلوا برگشت و به دخترِ مجهول الهویه خیره شد.
_چقدر گفتم که به مظلوم نمایی و ساکت بودن یاد نگاه نکنید. ایشون از اون هفت خطایی بود که بلد بود چطور نقش بازی کنه. بهتون قول میدم همین الان بچهی یاد توی شکم دخترس و برگهی سونوگرافی توی کیفش!
بانو شبنم هم که به هوای حلوا و خرما، همراه دخترمحی به جمع بانوان پیوسته بود، لب و لوچهاش را کج کرد و گفت:
_بشکنه این دست که میخواستم یه دختر خوب و نجیب براش پیدا کنم. نگو آقا خودش دست به کار شده!
بانو نسل خاتم سری تکان داد و گفت:
_دوستان لطفاً قضاوتهای بیجا رو بذارید کنار. به جای این همه تهمت و افترا و حدس و گمان، بریم جلو ببینیم ایشون کی هستن!
همگی سرهایشان را پایین انداختند و جلو رفتند که بانو نسل خاتم با لبخند پرسید:
_سلام خانوم؛ تسلیت میگم. انشاءالله غم آخرتون باشه.
تقریباً مهمانان متفرق شده و گروه گروه به سمت بیرون قبرستان در حال حرکت بودند. دختر با دیدن چند نفر در بالای سرش، بلافاصله از جایش بلند شد و با دستمال دماغش را پاک کرد.
_خیلی ممنون. خدا اموات شما رو هم بیامرزه!
_ببخشید، شما ایشون رو میشناسید؟!
سچینه این را پرسید و قبر یاد را نشان داد و منتظر جواب ماند.
_مگه میشه نشناسم؟! من شب و روزم رو باهاش گذروندم. کلی خاطره باهم داریم. از همون بچگی همدیگه رو دوست داشتیم. حیف! حیف که عزرائیل نذاشت بیشتر از این کنارم بمونه!
سپس دوباره شروع به گریه کردن کرد که دخترمحی نزدیک بانو نسل خاتم شد و دم گوشش گفت:
_بفرما. نگفتم؟!
بانو نسل خاتم چیزی نگفت که سچینه آب دهانش را قورت داد و پرسید:
_یعنی اینقدر به هم علاقه داشتید؟!
دختر نَمِ اشکهایش را با دستمال پاک کرد و گفت:
_علاقه؟! ما عاشق هم بودیم. اونم از جنس خواهر برادری!
چشمان افراسیاب گشاد شد.
_خواهر برادری؟! یعنی ایشون برادرتون بودن؟!
_بله دیگه. من خاطره هستم؛ فرزند تصور و خواهر یاد! چطور مگه؟!
_هیچی! خدا بهتون صبر بده.
همگی از نگاههای معنیدار بانو نسل خاتم شرمنده شدند و با یک لبخند مصنوعی، صحنه را ترک کردند!
پس از برگزاری مراسم سال استاد در قبرستان، همهی اعضا بساطشان را جمع کردند و از قبرستان خارج شدند؛ اما هنوز یک نفر در آنجا کار داشت. مهدینار همراه هنرجوهایش آنجا بودند و تازه تور قبرستانگردیشان شروع شده بود.
_خب دوستان! این بخش اول برنامهی تور امروزمون بود که تموم شد. هنوز خیلی کار داریم و امیدواریم خسته نشده باشید.
یکی از هنرجوها که کم کم داشت در خود میلرزید، با بخاری که از دهانش خارج میشد گفت:
_ببخشید استاد، هوا داره کم کم تاریک و سرد میشه. انشاءالله که قبل تاریک شدن کامل هوا، برمیگردیم دیگه. مگه نه؟!
مهدینار پوزخندی زد و نگاهی به اطراف انداخت.
_هه! تازه تورمون شروع شده؛ بعد، قبلِ تاریکی هوا بریم؟! نکنه میترسید؟! اصلاً تا حالا شبای قبرستون رو دیدید؟! اینقدر کِیف میده که دوست دارید هرشب بیایید قبرستون. پس بدون صحبت و بحث، راه بیفتید دنبالم!
قبرستان چراغ و نور به اندازهی کافی داشت؛ مخصوصاً جایی که استاد و یاد مثل پادشاهان دفن شده بودند. اما خب برنامهی تور، جاهای دیگری بود؛ جاهایی که ترسناکتر و تاریکتر از محل دفن استاد و یاد بود.
خورشید کمکم داشت غروب میکرد که مهدینار هنرجوها را جلوی غسالخانهی قبرستان جمع کرد و گفت:
_خب اولین جایی که میخواییم بریم، اینجاست. جایی که هممون یه روزی، برای آخرین بار اینجا حموم میکنیم و بعدش...!
ناگهان دختری که عینک دودی زده بود، حرف مهدینار را قطع کرد.
_وای من فقط خونهی خودمون میتونم برم حموم! آخه به شامپو و لیف و سنگ پای خودم عادت دارم. نمیشه آخرین حموممون هم توی خونهی خودمون باشه؟!
مهدینار از عصبانیت دندانهایش را بههم سایید و خواست چیزی بگوید که نفر کناری دختر، شکم خود و سپس آسمان را نشان داد. مهدینار که احساس میکرد این یکی را کم داشت، پوفی کشید و گفت:
_بابا دو ساعت نشده ناهار خوردید؛ بعد میگید گشنمه، محض رضای خدا غذا بدید بهم؟!
مهدینار که کلاً پانتومیم آن شخص را نفهمیده بود، خواست جواب دختر عینک دودیدار را بدهد که دوباره دید آن شخص دارد ادابازی در میآورد. این بار یک چراغ قوه از جیبش در آورده و نورش را روی شکمش گرفته بود که مهدینار با چشمانی گشاد شده پرسید:
_یعنی اینقدر گشنگی بهت فشار آورده که میخوای نور بخوری...؟!
#پایان_پارت27✅
📆 #14020201
🆔 https://eitaa.com/joinchat/949289024Cec6ee02344
#باغنار2🎊
#پارت27🎬
_به چشم خواهری، چه سلیقهای هم داشته آقای یاد. نور به قبرش بباره!
این را مهدیه گفت که آوا با تعجب پرسید:
_وا مگه توی قبرا برگ نیستن؟! پس این دختره واسه کی داره گریه میکنه؟!
سچینه بدون اینکه نگاهش را از آنجا بدزد، پاسخ داد:
_برگ که قبلاً بود. با پیدا شدن جنازهها، برگا رو در آوردیم و جنازههاشون رو جاش خاک کردیم.
آوا "عجبی" زیرلب گفت که دخترمحی با سینیهای خرما و حلوا برگشت و به دخترِ مجهول الهویه خیره شد.
_چقدر گفتم که به مظلوم نمایی و ساکت بودن یاد نگاه نکنید. ایشون از اون هفت خطایی بود که بلد بود چطور نقش بازی کنه. بهتون قول میدم همین الان بچهی یاد توی شکم دخترس و برگهی سونوگرافی توی کیفش!
بانو شبنم هم که به هوای حلوا و خرما، همراه دخترمحی به جمع بانوان پیوسته بود، لب و لوچهاش را کج کرد و گفت:
_بشکنه این دست که میخواستم یه دختر خوب و نجیب براش پیدا کنم. نگو آقا خودش دست به کار شده!
بانو نسل خاتم سری تکان داد و گفت:
_دوستان لطفاً قضاوتهای بیجا رو بذارید کنار. به جای این همه تهمت و افترا و حدس و گمان، بریم جلو ببینیم ایشون کی هستن!
همگی سرهایشان را پایین انداختند و جلو رفتند که بانو نسل خاتم با لبخند پرسید:
_سلام خانوم؛ تسلیت میگم. انشاءالله غم آخرتون باشه.
تقریباً مهمانان متفرق شده و گروه گروه به سمت بیرون قبرستان در حال حرکت بودند. دختر با دیدن چند نفر در بالای سرش، بلافاصله از جایش بلند شد و با دستمال دماغش را پاک کرد.
_خیلی ممنون. خدا اموات شما رو هم بیامرزه!
_ببخشید، شما ایشون رو میشناسید؟!
سچینه این را پرسید و قبر یاد را نشان داد و منتظر جواب ماند.
_مگه میشه نشناسم؟! من شب و روزم رو باهاش گذروندم. کلی خاطره باهم داریم. از همون بچگی همدیگه رو دوست داشتیم. حیف! حیف که عزرائیل نذاشت بیشتر از این کنارم بمونه!
سپس دوباره شروع به گریه کردن کرد که دخترمحی نزدیک بانو نسل خاتم شد و دم گوشش گفت:
_بفرما. نگفتم؟!
بانو نسل خاتم چیزی نگفت که سچینه آب دهانش را قورت داد و پرسید:
_یعنی اینقدر به هم علاقه داشتید؟!
دختر نَمِ اشکهایش را با دستمال پاک کرد و گفت:
_علاقه؟! ما عاشق هم بودیم. اونم از جنس خواهر برادری!
چشمان افراسیاب گشاد شد.
_خواهر برادری؟! یعنی ایشون برادرتون بودن؟!
_بله دیگه. من خاطره هستم؛ فرزند تصور و خواهر یاد! چطور مگه؟!
_هیچی! خدا بهتون صبر بده.
همگی از نگاههای معنیدار بانو نسل خاتم شرمنده شدند و با یک لبخند مصنوعی، صحنه را ترک کردند!
پس از برگزاری مراسم سال استاد در قبرستان، همهی اعضا بساطشان را جمع کردند و از قبرستان خارج شدند؛ اما هنوز یک نفر در آنجا کار داشت. مهدینار همراه هنرجوهایش آنجا بودند و تازه تور قبرستانگردیشان شروع شده بود.
_خب دوستان! این بخش اول برنامهی تور امروزمون بود که تموم شد. هنوز خیلی کار داریم و امیدواریم خسته نشده باشید.
یکی از هنرجوها که کم کم داشت در خود میلرزید، با بخاری که از دهانش خارج میشد گفت:
_ببخشید استاد، هوا داره کم کم تاریک و سرد میشه. انشاءالله که قبل تاریک شدن کامل هوا، برمیگردیم دیگه. مگه نه؟!
مهدینار پوزخندی زد و نگاهی به اطراف انداخت.
_هه! تازه تورمون شروع شده؛ بعد، قبلِ تاریکی هوا بریم؟! نکنه میترسید؟! اصلاً تا حالا شبای قبرستون رو دیدید؟! اینقدر کِیف میده که دوست دارید هرشب بیایید قبرستون. پس بدون صحبت و بحث، راه بیفتید دنبالم!
قبرستان چراغ و نور به اندازهی کافی داشت؛ مخصوصاً جایی که استاد و یاد مثل پادشاهان دفن شده بودند. اما خب برنامهی تور، جاهای دیگری بود؛ جاهایی که ترسناکتر و تاریکتر از محل دفن استاد و یاد بود.
خورشید کمکم داشت غروب میکرد که مهدینار هنرجوها را جلوی غسالخانهی قبرستان جمع کرد و گفت:
_خب اولین جایی که میخواییم بریم، اینجاست. جایی که هممون یه روزی، برای آخرین بار اینجا حموم میکنیم و بعدش...!
ناگهان دختری که عینک دودی زده بود، حرف مهدینار را قطع کرد.
_وای من فقط خونهی خودمون میتونم برم حموم! آخه به شامپو و لیف و سنگ پای خودم عادت دارم. نمیشه آخرین حموممون هم توی خونهی خودمون باشه؟!
مهدینار از عصبانیت دندانهایش را بههم سایید و خواست چیزی بگوید که نفر کناری دختر، شکم خود و سپس آسمان را نشان داد. مهدینار که احساس میکرد این یکی را کم داشت، پوفی کشید و گفت:
_بابا دو ساعت نشده ناهار خوردید؛ بعد میگید گشنمه، محض رضای خدا غذا بدید بهم؟!
مهدینار که کلاً پانتومیم آن شخص را نفهمیده بود، خواست جواب دختر عینک دودیدار را بدهد که دوباره دید آن شخص دارد ادابازی در میآورد. این بار یک چراغ قوه از جیبش در آورده و نورش را روی شکمش گرفته بود که مهدینار با چشمانی گشاد شده پرسید:
_یعنی اینقدر گشنگی بهت فشار آورده که میخوای نور بخوری...؟!
#پایان_پارت27✅
📆 #14030106
🆔 https://eitaa.com/joinchat/949289024Cec6ee02344