پی‌نوشت: 🙆 :))))

فرمودند، عصری گردش می‌روم ولی این مهمانِ حالا را زیاد خوشم نمی‌آید. با وصف این، بگو بیاید. عرض کردم، در این یک کار به خصوص، دیگر من می‌توانم استدعا بکنم بی‌جهت به خودتان زحمت و زجر ندهید. یک کسی آمده، پولی هم به او می‌دهیم، دیگر طلبی از ما ندارد که شاهنشاه، خودتان را هم، از بس بزرگوار و آقا هستید، برای ایشان زجر بدهید چرا؟! فکری فرمودند. فرمودند، درست می‌گویی، فلان دختر ایرانی را خبر کن. ۲۵ بهمن ۱۳۵۴ #اسدالله_علم #پهلوی @Barlabeietarikh

صبح می‌خواست طلوع کند، هوای بسیار بسیار خوبی بود، دریا الحمدلله آرام بود. نماز کرده قرآن خواندیم. چای خوردم. همه‌ی پیشخدمت‌ها و شاهزاده‌ها را هم فرستادم بیدار کردند برای نماز؛ همه برخاستند. سواحل دیگر هیچ پیدا نیست. بعد باز خوابیدم. سه ساعت دیگر خوابیدم. برخاستم، دلم هم خوب شد الحمدلله، دریا هم آرام بود. سفر اول فرنگ؛ اسلامبول رجب ۱۲۹۰ #ناصرالدین‌_شاه #قاجار @Barlabeietarikh

🎥 نخست‌وزیر هند: ما با قاطعیت و باور کامل، در کنار اسرائیل ایستاده‌ایم. @Farsna

✍️در جغرافیای سیاسیِ معاصر، دیپلماسی دیگر نه جست‌وجوی شباهت‌های بنیادین، بلکه هنرِ استخراجِ منفعت از دلِ تضادهای کلان است. نماد بارز این اصل را می‌توان در گام‌های بلند هند میان دو قطب متضاد منطقه مشاهده کرد. هند در حالی بر خاک ایران و در بندر استراتژیک چابهار ریشه می‌دواند که هم‌زمان، پیوندهای امنیتی و تکنولوژیک خود را با اسرائیل به سطحی بی‌سابقه رسانده است. این نه یک تناقض، بلکه یک واقع‌گراییِ محض است. دهلی‌نو آموخته است که چگونه چابهار را برای خود، تبدیل به روزنه‌ای برای مقابله با محاصره تجاری چین کند و در عین حال، خود را برای اسرائیل به یک شریکِ راهبردیِ غیرقابل‌جایگزین در مقابل پاکستان، ارتقا دهد. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که دیپلماسی به هنر بدل می‌شود؛ جایی که یک کشور به جای غرق شدن در قطب‌بندی‌های فرسایشی، چنان شبکه‌ای از منافعِ متقاطع می‌بافد که هیچ طرفی تمایل به گسستن این پیوند نداشته باشد. این بلوغ، برآمده از این درک است که در میدانِ سیاست، نیازهای متقابل پایدارتر از پیمان‌های عاطفی هستند. بهره‌برداریِ هوشمندانه از این فضاهای خاکستری و تبدیل تضادهای محیطی به فرصت‌های ملی، والاترین سطحِ تدبیر در اداره‌ی یک کشور است. این پیچیدگی، گویای آن است که قدرت‌های نوظهور، دیگر جهان را سیاه و سفید نمی‌بینند، بلکه در طیفِ رنگ‌های خاکستری، به دنبالِ ترسیمِ نقشه راهِ خویش‌اند. #تحلیل #متفرقه @Barlabeietarikh

بدخواب شدم، شب را بد خوابیدم. چنان عرق می‌کردیم مثل آب. عایشه بود، تا صبح ما را باد می‌زد، به زور بادبِزن قدری خوابیدم. شعبان ۱۲۹۷ #ناصرالدین‌_شاه #قاجار @Barlabeietarikh

امروز بعضی دیدن‌ها کردم. اول به خانهٔ قسطنطین برادر امپراطور که امیربحر است رفتیم. خانهٔ بسیار خوبی داشت. اطاق‌های متعدد، پر اسباب. یک اطاق به‌طرز اسلامبولی مشرقی ساخته بود؛ آنجا نشستم. از دیوارها و شیرها آب به توی حوض می‌ریخت. دور اطاق آیات قرآن نوشته بودند. اسم مبارک حضرت امیرالمؤمنین، امام حسن، حسین را نوشته بودند. اسم خلفای دیگر هم بود. اطاق کوچک مدوری بود؛ بسیار باصفا بود. آنجا نشسته قلیان آوردند. ربیع‌الاول ۱۲۹۰ سفر اول فرنگ #ناصرالدین‌_شاه #قاجار @Barlabeietarikh

امروز مصادف با حمله متفقین به ایران در زمان جنگ دوم است یعنی شوروی و انگلیس از تمام مرز‌ها به ما حمله کردند و غافلگیرانه به ما شبیخون زدند. انصافاً ارتش ما با روحیه‌ی بسیار ضعیف و بد پا به فرار گذاشت که مایهٔ ننگ است. فقط سرلشکر مقدّم در کرمانشاه ایستادگی کرد و سبیل انگلیس‌ها را دود داد. در همه جا با این کوهستان‌ها همین کار را می‌توانستیم بکنیم، ولی فرماندهان ما متأسفانه از طبقه‌ی نوکر باب و معلق‌زن بودند و فقط در فکر خود و ما را با آن افتضاح رو به رو ساختند. ۳ شهریور ۱۳۵۲ #اسدالله_علم #پهلوی @Barlabeietarikh

🔶 ألا وَإنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيْ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيَنِ: بَيْنَ السَلَّةِ وَالذِّلَّةِ وَهَيْهاتَ مِنّا الذِّلَّةُ، يأبَى اللهُ ذلِكَ ورَسُولُهُ والمؤمِنوُنَ وحُجُورٌ طابَتْ وَأنُوفٌ حَميَّةٌ ونُفُوسٌ أبيَّةٌ، أنْ نُؤْثِرَ طاعَةَ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ 🔹 هان! اين حرامزاده پسر حرامزاده مرا ميان دو چيز مخيّر كرده است: ميان شمشير و تن دادن به خوارى. و هيهات كه ما تن به ذلّت و خوارى دهيم. خدا و رسول او و مؤمنان و دامنهاى پاك و مطهّر[ى كه ما در آن پرورش يافته ايم] و دلهاى غيرتمند و جانهاى بزرگمنش، اين را بر ما نمى پذيرند كه فرمانبرى از فرومايگان را بر مرگ شرافتمندانه ترجيح دهيم. @Barlabeietarikh

سخنرانی چرچیل در پارلمان بریتانیا، وقتی فرانسه سقوط کرده بود و بریتانیا تنها مانده بود! ژوئن ۱۹۴۰؛ ارتش‌های فرانسه و بریتانیا در نبرد فرانسه شکست سختی از آلمان خورده بودند. حالا بریتانیا با تنها ۳۰۰هزار سرباز در خاک خودش، باید در برابر ۳میلیون سرباز ورزیده آلمانی می‌ایستاد. در آن زمان، آمریکا رسماً بی‌طرف بود و شوروی نیز با آلمان پیمان صلح بسته بود. بریتانیا عملاً تنها بود. با نگاه منطقی، امیدی نبود. اما چرچیل تسلیم را پایان کار ندانست. او می‌توانست همانند آمریکا با آلمان نازی مدارا کند، اما راه جنگیدن را برگزید. «موفقیت پایان نیست؛ شکست نیز پایان زندگی نیست؛ این شهامتِ ادامه دادن است که اهمیت دارد.» — وینستون چرچیل #چرچیل #انگلیس #جنگ_جهانی_دوم @Barlabeietarikh

استالین در آستانه‌ی سقوط مسکو سال ۱۹۴۱، در حالی‌که نیروهای آلمان نازی تنها چند کیلومتر با مسکو فاصله داشتند و تخلیه‌ی شهر آغاز شده بود، استالین تصمیمی غیرمنتظره گرفت: به‌جای خروج از پایتخت، در روز سالگرد تأسیس اتحاد جماهیر شوروی و در میانه‌ی رژه‌ی سالانه ارتش، سخنرانی مشهوری انجام داد که بعدها به یکی از نمادهای مقاومت در برابر هیتلر بدل شد. در آن مقطع، اگر آلمان به جای تمرکز بر جبهه‌ی اوکراین، به‌سرعت تمام قوا را روی مسکو متمرکز می‌کرد، شاید امروز زبان دوم ما آلمانی بود، نه انگلیسی. سال قبل از آن، شوروی در تلاشی استراتژیک، شرق لهستان و کشورهای حوزه‌ی بالتیک را اشغال کرد تا میان خود و آلمان منطقه‌ای حائل ایجاد کند. اما پیروزی خیره‌کننده‌ی ورماخت در فرانسه و تسخیر پاریس، شوک و ترس شدیدی در رهبری شوروی ایجاد کرد. منقول است که استالین در آن روزها گفته بود: «آلمانی‌ها حالا رو به ما خواهند کرد. آن‌ها ما را زنده‌زنده خواهند خورد.» در این شرایط، شوروی دست به هیچ اقدام تحریک‌آمیزی نزد. حتی ویاچسلاو مولوتف، وزیر خارجه‌ی وقت، در اقدامی مستأصل برای به تأخیر انداختن روی‌آورد آلمان به شرق، پیروزی ورماخت را رسماً به *گراف فن شولنبرگ*، سفیر آلمان در مسکو تبریک گفت؛ درحالی‌که عملاً برای مقابله با آن هیچ آمادگی نداشتند. شوروی می‌دانست که حمله‌ی نازی‌ها دیر یا زود اتفاق خواهد افتاد، اما امید داشت همانند جنگ جهانی اول، آلمان در جبهه‌ی غربی گیر کند و مجال حمله به شرق را پیدا نکند. اما این‌بار، تاریخ جور دیگری رقم خورد و استالین، تصمیم گرفت بماند و سخن بگوید. #شوروی @Barlabeietarikh

✍️ نگاهی به سریال «شوالیه هفت پادشاهی»؛ قهرمان شدن دشوار است اما پیچیده نیست!👇 https://eitaa.com/Barlabeietarikh