هم دعا کن گِره از کارِ تو بگشاید عشق هم دعا کن گِره‌ی تازه نیفزاید عشق! قایقی در طلبِ موج به دریا پیوست باید از مرگ نترسید، اگر باید عشق عاقبت رازِ دلم را به لبانش گفتم شاید این بوسه به نفرت برسد، شاید عشق شمع روشن شد و پروانه در آتش گُل کرد می‌توان سوخت اگر امر بفرماید عشق پیله‌ی رنجِ من ابریشمِ پیراهن شد شمع حق داشت! به پروانه نمی‌آید عشق - فاضل نظری -

_

دوست داری چیزی بگی؟ https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_h1onimv&btn=یاقوت.خانم؟

خودمونیم ها. اینجا یه چیز دیگست.

در میان غبارِ خاطره‌ها دست در دستِ واژه‌هایی خیس شاعری پُشتِ حجمِ تنهایی قصه‌ای تلخ را قلم می‌زد می‌نوشت از شبی که ماه شکست از عبورِ شهابِ بی‌مقصد از قطاری که رفت و با خود برد آرزویی که برنمی‌گردد ​گفت: «رفتی و بعدِ تو این شهر خالی از عطرِ سادگی‌ها شد حجمِ بی‌پایانِ رفتنِ تو معنیِ تلخِ تیرگی‌ها شد...» سر کشید از میانِ دفترِ خود نگهی کرد بر شبِ بی‌روز دست برداشت از نوشتن و گفت: «قصه باقی‌ست... زندگی اما باید از نو شروع شود امروز.» - من گفته ها

پاشید بیاید شعرامو بخونید

الان داشتم سیو مسیج هامو چک میکردم این پیام رو دیدم لا ب لاشون :) https://eitaa.com/DiVaNeGiSt/8860 ، من از ۲۰۲۳ اینجام - شما دوست خوب منی حقیقتا✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️✨️

شاخه هایم را که دیشب میبریدم یک به یک در کنارم تا سحرگاهی تبر هم گریه کرد. -خبیر‌عاصی-

همیشه قرار نیست تبعات یک اتفاق سنگین به سوگواری‌های رایج؛ گریه و افسردگی، منجر بشه. گاهی هم به 《خودغفلتی》 《بی‌لذتی》 《مقابله‌ی ناسازگارانه》 تبدیل می‌شه. دختر شاد ما تلاش می‌کنه دیگه شاد نباشه؛ آرایش نمی‌کنه. ورزشکاری که به الکل رو میاره و خودمراقبتی رو کنار می‌ذاره. و خانمی که نمی خواد میلی به آشپزی، تمیزکاری و حتی عشق ورزیدن به همسرش داشته باشه. گاهی پشت تمام این رفتارها، یک شکل پنهان از خودمحروم‌سازی وجود داره؛ محرومیت آگاهانه‌ از لذت، مراقبت و چیزهایی که زمانی حال خوب کُن بوده. انگار فرد، نه‌ فقط با اتفاقی که براش افتاده، بلکه با خودش هم وارد جنگ می‌شه؛ و مدام ذهنش به این فکر می کنه: " اگر قرار نیست اون چیزی که می‌خواستم داشته باشم، پس قرار نیست از هیچ چیز دیگه‌ای هم لذت ببرم " و همین‌جا، سوگ می‌تونه از یک احساس موقت فراتر بره؛ انزوا و افت عزت‌نفس رو بیشتر کنه و کم‌کم غم رو به بخشی از هویت فرد تبدیل کنه. گاهی آغاز ترمیم زمانی عه که دست از تنبیه خودمون برداریم و زندگی کنیم.

_