هفته پیش، یه روزی بلندی که شبش دانشگاه خیلی تنها شده بودم..

و دقیقا تو صحن شهدا نشسته بودم و به همین‌چیزها فکر می‌کردم، به اینکه پارسال کجا بودم و الان کجام؟ اوایل دانشگاه چی؟ به اینکه چقدر از چیز‌هایی که بخاطرش دانشگاه رو دوست داشتم دورم، چقدر همه چیز شبیه تصورات هنرستانم از دانشگاه داره تاریک و سیاه میشه و چقدر زندگی بزرگسالی رو دوست ندارم.

موازی با من‌هم آقای قاسمی نشسته بود اون سمت، توی مغزم داشتم فکر می‌کردم که کاش میتونستم الان برم بشینم و باهاشون صحبت کنم ولی باز محکم خورد تویِ گوشم که کوچولچی (کوچولو) نیستم، بزرگ شدم و با دوسال قبلم خیلی تفاوت کردم..

منم بازی علیا.

باید ماهی‌هم یه جاهایی لحاظ میکرد ولی نهنگ گذاشته اونم کلا دوتا😭. ولی قابل قبوله☝️🏻.

شیطونه میگه برم‌ چاپش کنم🦦.

جالب اینجاست که من فقط درباره ایده‌های کاریم باهاش صحبت میکنم و اونقدری باهم حرف‌های شخصی نمیزنیم.. خطرناکی هوش‌مصنوعی..

امشب قطعا خودم رو گوش کردن چنگیز خفه میکنم..

کرباسچی گفته ما نمی‌تونیم پدر آمریکا رو در بیاریم؟ بهش بگید‌‌ تو جنگای قبلی که مادرشو چیز کردیم تو جنگای بعد هم پدرشو در میاریم.