روزی که از بیمارستان زنگ زدن و خبر فوتش رو رسوندن از شدت غمی که داشتم نمیتونستم کاری کنم...بخاطر شوک یهویی شنیدن خبرش به قدری تب و لرز گرفتم که حتی نتونستم تو مراسمش شرکت کنم... ، موندم تو خونه و فقط گریه کردم و به این اهنگ گوش میدادم روز های بعدش برای مراسم های یادبودش که توی خونه ی خودش برگذار می شد هروقت میدیدم کسی حواسش بهم نیست میرفتم تو حیاط و به آسمون نگاه میکردم و همین اهنگ تو سرم پخش می شد دوساله که ندیدمش ولی هر وقت این اهنگ رو میشنوم پرت میشم به همون روزا شاید براش بهتر بود که بره... :((( #یادآوا