Uh slide, I can see the pain in your eyes I don't wanna say that I'm God, but I'll take you to heaven if you die Uh, uh, yeah, slide I know that you've never been this high Promise, baby, I'll take you to heaven if you want it I'll take you to heaven if you die

I've been in a rage and I'm headed your way With the devil on my fucking shoulder Getting so high, that I think, I might die And I couldn't give a shit about it Uppin' all night, it's a clear damn sky But my head is feeling super clouded I've been drinking, while I'm driving down the highway Haven't blinked in like a minute yeah, it's quite strange I've been thinking 'bout all of the things I might say Or might do to you Once I pull this trigger off You'll be begging me to stop Tarantino killing love I couldn't really give a fuck

چرا هیچ‌وقت کافی نیست؟

"من خودم را در این دردِ نمایشی، در این فریادهای بلند، در این اشک‌های آراسته برای دوربین نامرئی دنیا، دوست نداشتم. من از خودم متنفر بودم. "

من تنها مانده بودم. با حقیقتی که مثل باری سنگین بر شانه‌هایم نشسته بود و هر روز مرا خم‌تر می‌کرد. من نه او را دوست داشتم، و نه خودم را. من فقط... وجود داشتم. و این، وحشتناک‌ترین تنهاییِ ممکن بود.

همیشه از رنگ قرمز بیزار بودم. انگار توی رگ‌هام نمی‌جوشید؛ رنگی بود که همیشه برام یادآور خطر یا هیاهو بود، نه آرامش. اما آدم نمی‌تونه به طور کامل از یه رنگ متنفر باشه، مخصوصاً وقتی خاطرات کودکیت باهاش گره خورده باشه. همیشه استثنائاتی وجود داشتن که قانون من رو به چالش می‌کشیدن. مثلاً کفشای کوچیک قرمز رنگم که هنوز ته کمد مامان جا خوش کردن؛ همونایی که بند نداشتن و من فکر می‌کردم اگر بیشتر پام بمونن، می‌تونم تندتر بدوام. یا آلبالوهای ترشی که تابستون‌ها توی ظرف‌های بزرگ می‌خوابیدن و مامان با حوصله هستشون رو می‌گرفت، بعد من یواشکی یکی‌یکی می‌دزدیدم و وانمود می‌کردم کار من نیست. رژ لبِ کم‌رنگ مامان هم گاهی قرمز بود، روزهایی که بیشتر می‌خندید، روزهایی که خونه روشن‌تر بود، حتی اگه لامپ‌ها همون لامپ‌های همیشگی بودن. حالا دیگه اون بچه دوساله نیستم. چندوقته که نیستم؟ دستم رو می‌گیرم به لبه‌ی سرد قاب پنجره، انگار می‌خوام از دنیای پایین جدا بشم. خودمو بالا می‌کشم، طوری که پاهام آویزون بشن و هیچ‌چیز به زمین نرسه. خورشید در حال غروبه. قرمز. قشنگ بود، قرمز بود ولی هنوز قشنگ بود. طوری می‌درخشید که انگار داره آخرین نفس‌هاش رو می‌کشه و وداع می‌کنه. بچه که بودم، همیشه برام سوال بود که چرا خورشید وقتی غروب می‌کنه و به زمین نزدیک می‌شه، نمی‌سوزه؟ یا از فرطِ سقوط، دردش نمی‌گیره؟ فکر می‌کردم داره می‌افته و زمین می‌خوره. سال‌ها بعد، وقتی بزرگ‌تر شدم و راز دنیا رو کمی بیشتر درک کردم، فهمیدم اشتباه می‌کردم. خورشید سقوط نمی‌کنه. سقوط، برای چیزهای بی‌اراده و ناتوانه که کنترلشون از دستشون خارج میشه و زمین می‌خورن. اما خورشید، خورشید فرود میاد. فرود اومدن، یه انتخاب آگاهانه‌ست. فرود اومدن یعنی رسیدن به امنیت، یعنی پایان یه سفر طولانی با احترام. سقوط کسی رو نمی‌کشه، کسی که نمی‌دونه چطور فرود بیاد می‌میره. کمی خودمو روی لبه‌ی پنجره جا به جا می‌کنم. لرزش باد، موهام رو توی صورتم می‌ریزه. بهتره، صورت گناهکارم پنهان میشه. نمی‌خوام خورشید من رو با این چهره‌ی خسته، با این چشم‌های پر از سوال بی‌پاسخ، و با این تنهایی عمیق ببینه. دوست دارم خورشید من رو زمانی ببینه که دیگه من نیستم؛ وقتی که با خودش غروب کرده باشم. می‌خوام وقتی خورشید میره پایین، منم باهاش پایین برم. می‌خوام اون لحظه‌ای که رنگ قرمز دورم حلقه می‌زنه، دقیقاً شبیه همون رنگ قرمز کفش‌های دو سالگیم باشه. رنگی که بوی امنیت و بوی خونه رو می‌داد. می‌خوام اون‌قدر غرقِ اون رنگ بشم که دیگه مرزی بین من و غروب باقی نمونه. در لحظه‌ای که مامان، کمی خوشحال‌تر از همیشه بود. در لحظه‌ای که من، زنده‌تر و بی‌خیال‌تر از همیشه بودم. اما خوب می‌دونم که این قرمز، قرار نیست به روشنی گذشتم باشه.

I ain't been doing way too good lately I'm losing signal in the hills, I'm having difficulties Calling on my angels It's getting darker and I'm starting to get anxious

You can let your makeup ruin my sheets You can let your nails dig in to me It's my reminder of you, reminder of you ah Girl I love the taste of your jealousy Leave it on my tongue you're my ecstasy The high reminds me of you, reminds me of you ah