حافظ می‌فرماید: گرد دیوانگان عشق مگرد، که به عقل عقیله مشهوری..! عقل عقیله اینجا به معنی عقل کامل و سرآمد عقل هاست. در واقع حافظ می‌گه تویی که به داشتن عقل مشهوری نباید خودت رو در معرض جنون عشق قرار بدی..

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی، عشق داند که در این دایره سرگردانند..! _حافظ

آی دلِ من، دلِ من، دلِ من! بینوا، مضطرا، قابل من! با همه خوبی و قدر و دعوی از تو آخر چه شد حاصل من، جز سرشکی به رخساره ی غم؟ آخر ای بینوا دل! چه دیدی که رهِ رستگاری بریدی؟ مرغ هرزه درایی، که بر هر شاخی و شاخساری پریدی! تا بماندی زبون و فتاده؟ می توانستی ای دل، رهیدن گر نخوردی فریب زمانه، آنچه دیدی، ز خود دیدی و بس هر دَمی یک ره و یک بهانه تا تو ای مست! با من ستیزی..

_نیما

گفته بودی که چرا خوب به پایان نرسید؟ راستش زور منِ خسته به طوفان نرسید.. _شهریار

کسی نگفت نباید که از نهاد بسوزی، تو آفتاب نبودی که بی دریغ بتابی.. چه اسب ها که درونت به اهتزاز درآمد! به شِیهه عُمرِ گلویت کشان کشان به سر آمد.. تو برگزیده نبودی! قبول کن که نبودی قبول کن که رسولی، بدون معجزه هستی..