💔

خوبم! تا وقتی که فکر نکنم! تا وقتی که یادم نیفتد کجای دنیا ایستاده‌ام و چقدر غصه و اندوه برای خوردن دارم. خوبم! تا وقتی بتوانم دلخوش شوم به قهوه و موسیقی و کتاب، تا وقتی بتوانم رنج‌های خودم را با تماشای زیبایی‌ها و قسمت‌های پُرِ لیوان، کمتر کنم. تا وقتی که قادر باشم لبخند روی لبی بنشانم و حال کسی را خوب کنم. خوبم! تا وقتی که حواس خودم را پرت کنم و یادم نیفتد کی‌ام، کجام؟ دارم چه‌کار می‌کنم!؟ به قول آقای تقی‌زاده: خوبم! اما اگر فکر کنم، گریه‌ام خواهد گرفت...