گزارش نشست علمی به همت مجمع عالی حکمت اسلامی خراسان، نشست علمی با عنوان «بررسی الهیاتی لوازم اعتقاد به خدای بی‌نهایت در حذف متافیزیک الحادی» با ارائه حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر یاسر حسین‌پور، روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ به‌صورت حضوری و مجازی برگزار شد. در ابتدای این نشست، سخنران با طرح مسئله «متافیزیک الحادی» به تبیین مراد از این مفهوم پرداخت و توضیح داد که مقصود از متافیزیک الحادی در این بحث، مجموعه‌ای از تصورات نادرست الهیاتی است که در قالب سه محور اصلی قابل صورت‌بندی است: ۱. تصور جهانِ بی‌خدا، ۲. تصور شریک برای خداوند (اعم از شرک واحدی یا شرک احدی)، ۳. تصور نقصان در ذات الهی یا حتی فرض موجودی کامل‌تر از خداوند. وی در ادامه با تکیه بر تقریر ابن‌سینا از برهان صدیقین، تأکید کرد که اگر وجود خداوند با این برهان اثبات شود و بی‌نهایت بودن ذات الهی نیز بر اساس همان مبانی فلسفی تبیین گردد، هر سه تصور یادشده اساساً غیرقابل تصور، باطل و مهمل خواهند بود. دکتر حسین‌پور خاطرنشان کرد که التزام واقعی به لوازم اعتقاد به خدای بی‌نهایت، به‌صورت منطقی و الهیاتی، هرگونه امکان برای جهانِ بی‌خدا، شرک در ذات یا صفات الهی، و نیز فرض نقص یا محدودیت در ذات خداوند را نفی می‌کند. از این منظر، متافیزیک الحادی نه‌تنها قابل دفاع نیست، بلکه محصول غفلت از لوازم عقلی و فلسفی اعتقاد به خدای نامتناهی است. در پایان نشست، بر ضرورت بازخوانی دقیق مبانی الهیات فلسفی در مواجهه با جریان‌های الحادی معاصر و توجه به انسجام درونی براهین توحیدی تأکید شد. @hekmateislamimashhad

#رفیق_شهیدم حدود پانزده سال پیش، با علیرضا آشنا شدم. طلبه پرکار، زحمتکش و با دغدغه ای بود. ناهنجاری اخلاقی، دین گریزی ها و آسیب‌های اجتماعی جوانان، او را متأثر می کرد. گویی وظیفه ای بر دوش خود احساس می کرد که باید اطلاعات دینی، ایمان قلبی و تعهد عملی مردم به اسلام را بیشتر کند. خستگی ناپذیری و اخلاص، که ویژگی های اصلی او بودند، موجب شده بود، روزی پانزده ساعت، کار بی وقفه تبلیغی و فرهنگی انجام دهد. او ملتمسانه در جستجوی شهادت بود، چون به خوبی می دانست، تنها پاداش مجاهدت های بی چشم داشت او، شهادت است. سرانجام، چند روز پیش و در اغتشاشات اخیر، که به نوعی جنگ شهری تبدیل شده بود، با حمله ناجوانمردانه عده ای تروریست که نارنجک و تفنگ جنگی، در اختیار داشتند، به آرزوی دیرینه خود رسید. پیکر بی جان او که از گلوله های جنگی، آسیب دیده بود، سند معتبری برای جنایتکاری عده ای مزدور در پوشش اعتراضات معیشتی است. اکنون دو دختر دلبندش، برای همیشه به داشتن چنین پدر مجاهدی افتخار می کنند. کاش علیرضا دوستان قدیمی اش را لایق شفاعت بداند. روحش شاد و یادش گرامی باد. @Talvihaat

اگر فقط یک روز در تقویم به نام ما باشه، اون یک روز، همین امروزه: روز جهانی مستضعفین بسیار هم عالی. خوب یا بد، ناخواسته در جهانی زندگی می کنیم، که عملا تنها دو قطبی پذیرفته شده در آن، دو قطبی مستضعفین _ مستکبرینه و از قضا ما هم از جمله همون مستضعیفنیم. اصلا شیعه در عصر غیبت یک استضعاف تکوینی داره اما در این شرایط آخرالزمانی بخصوص که استکبار بیش از هر موقع دیگر همه چیز طلب و همه چیز خوار شده، استضعاف ما هم گویی، روشن تر شده. حالا دیگه، جلوی چشم خودمون و حتی در حضور خودمون، هزینه های حمله به ما رو بین خودشون تقسیم می کنند و از همین الان برای غنایم خیالی شون، توافق می کنند. اردوغان، مسلمان_سکولار_دیکتاتور ترک، در حال هزینه فایده حمله به ایرانه و بن سلمان، مسلمان_سکولار_دیکتاتور عرب، همینطور و بقیه و پاکستان . حتی عراق و همه کشورهای منطقه. کشورهایی که اکثرا مسلمانند، قرآن به نیزه، مقابل ما قرار گرفته اند و این قدرت تشخیص و مقاومت مردم در جنگ احتمالی و احتمالا طولانی بعدی را کم می کند. استضعاف دقیقا یعنی همین. و هیچ تردیدی در حکمت تقارن این اوضاع با میلاد منجی نیست. اوست که تنها پناه همه مستضعفین عالمه. @Talvihaat

🔰 آیت‌الله فیاضی به عنوان چهره شاخص و استاد برجسته حوزه علمیه شناخته شد 🔸مراسم بیست‌وهفتمین همایش کتاب سال حوزه با پیام حضرت آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی و با سخنرانی آیات علیرضا اعرافی، مدیر حوزه‌های علمیه کشور، و سیدهاشم حسینی بوشهری، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، و با حضور گسترده پژوهشگران، اساتید حوزه، مسئولان حوزوی و جمعی از شخصیت‌های علمی و کشوری، شنبه ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ در مدرسه علمیه امام کاظم علیه‌السلام قم برگزار شد. 🔹در این آیین علمی ـ پژوهشی که با هدف پاسداشت تلاش‌های ماندگار حوزویان در عرصه علم و تحقیق و تالیف برگزار شد، آیت‌الله غلامرضا فیاضی به‌عنوان چهره شاخص و استاد برجسته حوزه علمیه معرفی، و مورد تقدیر قرار گرفت و از جایگاه علمی و نقش اثرگذار ایشان در بیش از نیم قرن فعالیت در توسعه معارف اسلامی و تربیت علمی طلاب تجلیل به عمل آمد. #چهره_شاخص #استاد_برجسته 🏷مجمع عالی حکمت اسلامی، مرکزیتی برای ترویج و گسترش حکمت اسلامی تلگرام | ایتا | روبیکا | آپارات | سایت | صفحه یوتیوب

اگر ملاک ارزیابی استاد را «آموختن اندیشیدن» و نه «آموزش اندیشه ها» بدانیم، قطعا آیت الله فیاضی، یکی از برترین اساتید حال حاضر حوزه و دانشگاه است. او در تخصص خود که حکمت و فلسفه اسلامی است، یک پژوهشگر ممتاز است که آنچه در تراث هزارساله حکمت اسلامی آمده را عمیقاً کاوش کرده و به لایه های زیرین، پنهان و روابط باطنی آنها پی برده است. نقاد دقیقی است که کاملا به آنچه می گوید آگاه است و روابط و ضوابط پیچیده و در هم تنیده آن را می داند. او حقیقتا استاد ممتازی است، زیرا آنچه فهمیده را نه به صورت دسته ای از اندیشه ها بلکه به صورت منطقی از اندیشیدن، با حوصله و صبر مثال زدنی به شاگردان خود منتقل می کند. او علم را صرفاً منتقل نمی کند، تولید می کند. قطعا معتبرترین راه برای آشنایی با حکمت اسلامی و درازای هزار ساله او، تلمذ در محضر پر بها و سودمند اوست. درود بر او که پیشوند «استاد» حقیقتا زیبنده اوست. @Talvihaat

گفته اند: «اگر خدا نباشد، همه چیز مجاز است» خب البته این جمله مشهور که با استناد به سارتر و داستایوفسکی، شهرت جهانی یافته، از جهات مختلف غلط و نادرست و با اصول حکمت اسلامی ناسازگار است. هر چند به دلیل ظاهر خداباورانه اش حتی میان متدینین و برخی متفکران مسلمان نیز، تلقی به قبول شده است. اول اینکه، تعلیق تجویز هر کاری به نبود خدا، مطابق آنچه ابن سینا به ما می آموزد، تعلیق به محال است. چون اساسا، گزاره «اگر خدا نباشد» ممکن نیست. خدا واجب الوجود است و حتی فرض نبود او نیز محال است. صحیح آن است که گفته شود: «اگر خدا نباشد، هیچ چیز نخواهد بود» دوم آنکه شاید تصور شود بتوان گزاره فوق را چنین اصلاح کرد: «اگر ایمان به خدا نباشد، همه چیز مجاز است» در اینصورت باز هم جمله غلط است، زیرا چنین به نظر می رسد که گوینده معتقد است تنها عامل انحصاری عدم جواز برخی امور، ایمان به خداوند است. در حالیکه اگر ایمان به خدا نباشد، باز هم به دلیل وجود اموری همچون فطرت، وجدان، عقل، طبیعت جامعه پذیر و فرهنگ پذیر انسان و عواملی دیگر، باز هم برخی امور غیر مجاز خواهند بود. سوم اینکه، پیش فرض غلط جمله فوق آن است که جواز و یا عدم جواز امور را تابع قرارداد و امر الهی دانسته است، حال آنکه حسن و قبح افعال، ذاتی است و حداکثر می توان گفت: «اگر ایمان به خدا نباشد، حسن و قبح برخی امور بر انسان پنهان می ماند» چون ایمان از جنس نور و روشنی بخش خیر و شر است. و حتی این جمله نیز غلط است که بگوییم: «اگر ایمان به خدا نباشد، انسان همه چیز را مجاز می پندارد» زیرا همانطور که گفته شد، بسیاری امور دیگر غیر از ایمان، مثل عقل، مجاز نبودن برخی امور را روشن می سازند. چهارم آنکه حتی ایمان به خدا نیز در صورتی که توأم با ایمان به معاد و پاسخگویی برابر خداوند نباشد، هیچ گونه محدودیت در رفتار و انتخاب انسان را بر نمی تابد. زیرا آنچه که عمیقاً انسان را از دست یازی به افعال قبیح باز می دارد، اعتقاد به روز بازپسین و آخرت است. بنابراین جمله را اینچنین می توان اصلاح کرد: «اگر ایمان به معاد نباشد، انسان هر چیزی را مجاز می پندارد» و البته که باید گفت: «اگر ایمان به معاد نباشد، انسان هر فعل غیر مجازی را نیز انجام می دهد» زیرا اگر ایمان به معاد نباشد، انسان هر چند با اموری به مثل ایمان به خداوند، عقل، فطرت، وجدان و ... قبح برخی امور را کاملا درک می کند، اما عدم ایمان به معاد موجب می شود، با علم به قبح فعل آن را به راحتی انجام دهد و با «توجیه لذت» و «ابزار کتمان و پنهان کاری»، هر کاری انجام دهد. فی الواقع، ایمان به معاد، اساس پایبندی انسان به اخلاق است. #اپستین @Talvihaat

بی‌حسرت ازجهان نرود هیچ‌کس به در الّا شهیدِ عشق، به تیر از کمان دوست چهل روز گذشت

#نقدفیلم #همنت همنت تراژدی نیست، ستایش تراژدی است. قهرمان فیلم، علیرغم حضور شکسپیر، ادیب بزرگ و شهیر جهان، تراژدی است، سوگ است. همنت، نشان می دهد، سوگ چگونه می تواند با افزودن به سرعت رشد و تکامل انسان ها از آن‌ها، افرادی قابل ستایش و لایق تحسین بسازد. @Talvihaat

استاد عالیقدرم، نکته ای در باب متن فوق گوشزد کرده اند، ضمن تشکر از شاگرد نوازی ایشان، عیناً از قرار زیر است: سلام علیکم ان‌شاءالله در سلامت باشید. نکاتی که فرمودید هرکدام در جای خود درست‌اند، امّا به‌گمان من با آن جمله‌ی معروف تعارضی ندارند. اینکه گفته‌اند «اگر واجب‌الوجود نباشد، همه‌چیز مجاز است»، منافاتی با این ندارد که عقل، فطرت و شهود اخلاقی انسان، خوبی و بدی را درک و تأیید می‌کنند. مقصود از آن جمله این نیست که انسان بدون خدا هیچ درکی از اخلاق ندارد؛ بلکه منظور این است که بدون واجب‌الوجود، هیچ ضمانت اجرایی برای احکام اخلاقی وجود نخواهد داشت. یعنی انسان الزام درونی و قطعی برای پایبندی به آنچه عقل و فطرتش خوب می‌دانند احساس نمی‌کند؛ چون اگر پایبند نباشد، برای خود عاقبتی متصور نیست. در مورد نکته‌ای که درباره‌ی معاد فرمودید، سخن شما درست است، اما کسی که می‌گوید «اگر خدا نباشد، همه‌چیز مجاز است»، منظورش خدایی است که دانا، قادر، حکیم، عادل و ناظر است. چنین خدایی نسبت به حق و باطل، و عدل و ظلم بی‌تفاوت نیست. بنابراین وقتی خدا باشد، ارتکاب گناه یا رفتارهای خلاف اخلاق، در برابر چشم او معنا پیدا می‌کند و طبعاً پیامد و عاقبت دارد. بله، این پیامدها در قالب معاد تحقق می‌یابند؛ اما معاد امری جدا از وجود خدا و صفات او نیست، بلکه لازمه‌ی خداییِ خداست. بنا براین به نظر می رسد ضمن اینکه همه‌ی نکاتی که فرمودید درست است، آن جمله‌ی معروف نیز با این نگاه می‌تواند معتبر و قابل‌قبول باشد. ان‌شاءالله موفق باشید.