چه خوبه کربلا . . .

گفت : ای کاشِ نسیمی بودم در کربلا که به آغوش پرچم اباعبدالله(ع) پناه ببرم.

حزنِ صدای نریمان پناهی وقتی روضه می‌خونه قابلیت اینو داره که چشماتو‌ ببندی و از ته دل بشکنی؛ هم بغضت بشکنه، هم قلبت و هم قامتت.

اونجا که میرداماد می‌گفت : نگردد این حرم ویران به حاجی‌زاده‌ها سوگند

آیت‌ الله‌ بهجت : ملتفت باشید که ملتفتِ ما هستند.

خدایا ما را از کسانی قرار دِه که نیّت کردند آنگاه انجام دادند.

مداح می گفت : این شب‌ها شهدا رو یاد کنید از شهدای کربلا شروع کنید تا شهدای جنگ ۱۲ روزه اخیر‌. همه رو یاد کنید باور کنید اون دنیا دستتونو‌ می‌گیرند‌. این شب‌ها که میاید هیئت به نیابت از اون بزرگواران بیاید به نیابت از آنها اشک بریزید ذکر یا حسین(ع) بگید، باور کنید دستگیرتون‌ می‌شند.

تقدیر این چنین رفته بود که شب حاکمیت ظلم و فساد با شفق عاشورا آغاز شود و سرخی این شفق، خون فرزندان رسول خدا باشد. کتاب فتح خون | آ سید مرتضی آوینی

یه پسربچه‌ حدودا سه چهارساله بغل مامانش‌ خوابیده و داره خوراکی میخوره‌. به هر بچه‌ای که از کنارش رد میشه تعارف می‌کنه.

آنکه نارفته و جامانده منم

فالعشقُ سلاح، في الماتم‌ صاح، حبیبی حسین . . . آنجا که عشق ، سلاح می‌شود درمیان روضه فریاد می‌زنی عزیزم حسین . . .