مشغول مرتب کردن کتاب‌هایم بودم و بر گوشه‌ای از اوراق خواندم "خون بر شمشیر پیروز است" دیروز که چای در لیوان‌‌های شیشه‌ای می‌ریختم شنیدم از کسی که می‌گفت "انقلاب اسلامی از قلب‌ها وارد می‌شود" چند روز قبل که مشغول هم‌اندیشی درباره جنگ ۱۲ روزه بودم کسی می‌گفت "رعایت اخلاق در جنگ مهم است چون اسلام اینطور خواسته." دیشب در حسینیه معلی شیخ خطاب بر دشمن می گفت "روی نسلِ جوانِ ما اسم نگذارید‌. جوانان ایرانی، عراقی، لبنانی، یمنی، فلسطینی همه حسینی‌اند. جوانان سوری هم همینطور و بچه‌های خودتان هم روزی ملحق می‌شوند" نشسته‌ام به در نگاه می کنم اما در ذهنم تکه‌های پازل را کنار هم می‌چینم. آینده چه زیباست و خیره کننده!

یه هیئت دم گرفته : وای اباعبدالله وای اباعبدالله...

مثل پدرمان آدمِ نبی با نام حسین(ع) اشک بریزیم‌ . . .

انادی‌ یارفیقی . . .

میومد بوی سیب . . .

مستان همه افتاده . . .

ما را ز دعا کاش فراموش نسازید .

همین چند روز قبل در جنگ ۱۲روزه نوزادی در آغوشِ امنِ مادرش پر کشید به آسمان. توسط؟ صهیونیست.

راست می‌گفت آنکه گفت زمین و زمان به دور عاشورا می گردد.

یه هیئت دم گرفته : لالایی لالایی لالایی اصغرِ من

این هیئت‌هایی که در امنیت کامل می‌ریم و همه حسینی‌ها دور هم جمع می‌شیم و یک‌صدا می‌گیم لبیک یا حسین، برای شیعیان و محبان اباعبدالله ساکن در کشورهایی‌ که سیاست حکومتشون‌ اسلام ستیزیه، یک رویاست. دعا کنیم، تو این شبا دعا کنیم برای فرج آقا امام زمان(عج).

بعضی از شعرها می‌ماند، در یاد، در تاریخ و نسل به نسل و سینه به سینه می‌چرخد. مثل حالا که یک هیئت‌ دم گرفته است : گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را به هر گل می‌رسم می‌بویم او را.