یه هیئت دم گرفته : وای اباعبدالله وای اباعبدالله...

مثل پدرمان آدمِ نبی با نام حسین(ع) اشک بریزیم‌ . . .

انادی‌ یارفیقی . . .

میومد بوی سیب . . .

مستان همه افتاده . . .

ما را ز دعا کاش فراموش نسازید .

همین چند روز قبل در جنگ ۱۲روزه نوزادی در آغوشِ امنِ مادرش پر کشید به آسمان. توسط؟ صهیونیست.

راست می‌گفت آنکه گفت زمین و زمان به دور عاشورا می گردد.

یه هیئت دم گرفته : لالایی لالایی لالایی اصغرِ من

این هیئت‌هایی که در امنیت کامل می‌ریم و همه حسینی‌ها دور هم جمع می‌شیم و یک‌صدا می‌گیم لبیک یا حسین، برای شیعیان و محبان اباعبدالله ساکن در کشورهایی‌ که سیاست حکومتشون‌ اسلام ستیزیه، یک رویاست. دعا کنیم، تو این شبا دعا کنیم برای فرج آقا امام زمان(عج).

بعضی از شعرها می‌ماند، در یاد، در تاریخ و نسل به نسل و سینه به سینه می‌چرخد. مثل حالا که یک هیئت‌ دم گرفته است : گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را به هر گل می‌رسم می‌بویم او را.

_ تو هیئت‌به‌یاد شهدا باش شهدا پیش اباعبدالله(ع) یادت می‌کنند‌. + امشب کلا نگاهم به عکسِ سیدحسن بود، همش به حاج قاسم فکر می‌کردم. چه عاقبتی رفیق؛ چه عاقبتی!