لرزید دلم؛ مثل همان روز که چشمم، در کشور بیگانه به یک هم وطن افتاد!

در خیالم ضاحیه بوی قهوه‌ می‌دهد، بوی قهوه‌‌ی عجین شده با باروت. بوی عطر ریاحین‌ می‌دهد، شیرین و خنک و البته جلادهنده‌ی روح. بوی باران دارد، بوی شاخه‌ی زیتونِ باران‌زده...

قشنگ ترین ملودی؟ صدای رعد و برق. به قول مهدیه ترکیبیه‌ از خوف و رجاء . . .

آرامش؟ نگاه به تصویر سیدنا القائد‌ :)

دیروز عصر هوا خنک بود. اوراقِ جزوات شبیه نظامِ بین المللِ بینِ دو جنگ، صلحِ دراماتیکی‌ را تجربه می‌کردند و با وزشِ نسیمی به هم‌ می‌ریختند. من؟ مغروقِ اندیشیدن به اولین قطره‌ی بارانی که بر گونه‌ام چکید... الحمدلله

دلتنگِ لحنِ صداتونیم‌ سردار حاجی‌زاده ..

آیه آخر سوره نمل >>>>

پناهی جز چادرت‌ ندارم امّ البنین (س) . .