در خیالم ضاحیه بوی قهوه‌ می‌دهد، بوی قهوه‌‌ی عجین شده با باروت. بوی عطر ریاحین‌ می‌دهد، شیرین و خنک و البته جلادهنده‌ی روح. بوی باران دارد، بوی شاخه‌ی زیتونِ باران‌زده...

قشنگ ترین ملودی؟ صدای رعد و برق. به قول مهدیه ترکیبیه‌ از خوف و رجاء . . .

آرامش؟ نگاه به تصویر سیدنا القائد‌ :)

دیروز عصر هوا خنک بود. اوراقِ جزوات شبیه نظامِ بین المللِ بینِ دو جنگ، صلحِ دراماتیکی‌ را تجربه می‌کردند و با وزشِ نسیمی به هم‌ می‌ریختند. من؟ مغروقِ اندیشیدن به اولین قطره‌ی بارانی که بر گونه‌ام چکید... الحمدلله

دلتنگِ لحنِ صداتونیم‌ سردار حاجی‌زاده ..

آیه آخر سوره نمل >>>>

پناهی جز چادرت‌ ندارم امّ البنین (س) . .

اول صبح به لطف راننده و صدای بلند گوشیش یه دور اخبار هفته رو شنیدم‌. داشتم به این فکر میکردم که چقدر خوبه این پیگیری اخبار از رسانه‌های داخلی‌. که مردم چشمشون به رسانه‌ی ملی باشه دنبال کنند، پیگیری کنند، در جریان باشند. و این یعنی دغدغه‌مندی!

الآن باید می‌نداختیم تو جاده‌ی بیروت-دمشق قهوه عربی نوش جان می‌کردیم و به نوحه‌ی "صاحب مقامه زینب" گوش می‌دادیم‌.