هی ، دلم پرِ سنگ‌ریزه شده ولی کیف می‌کنم بالم سبکه ، نیستی انگار کسی نیست سنگینش کنه .

‌

وقتی داشتم این عکس و می‌گرفتم با خودم گفتم نجلا واقعا به این موضوع معتقدی ؟ یعنی امروزت قراره مثل آسمونِ گرفته‌ی دم طلوعش همینقدر سیاه باشه ؟ و خب زندگی شروع کرد به له کردنم ، از وقتی چشمامو باز کردم. و دوباره پرده‌ رو می‌کشم تا اشکام توی نورش برق نزنه .

‌

مگه چی کم گذاشته بود که لایقِ این بود ؟

این فکر واقعاً من و می‌کشه

حس کردنِ دردای آدما واقعا منو آب می‌کنه

نجلا هرچیزی رو که میخواد تعریف کنه یا سکرتی رو جواب بده اولش میگه "سایه می‌گفت..." و این خیلی منُ یاد خودم و ورلی میندازه. هرکس از من توی چیزی نظر میخواد همیشه اینطوریم که "داداش بزرگه بهم گفت..." یا "یادمه ورلی تعریف میکرد..."

‌