بیست و دوم کیفم را از روی میز کشیدم و بدون نگاه به ایزاک به سمت خروجی ویلا حرکت کردم؛ محافظش مرا تا دم در ویلا همراهم آمد. وقتی از در ویلا بیرون آمدم، فوری به سمت مسیری که از قبل تعیین کرده بودیم، حرکت کردم. در خیابان خلوت هرتزلیا، عمار چند صد متر دورتر کنار ماشین ایستاده بود. وقتی رسیدم، فورا سوار شدم، اولین کاری که کردم کروات لعنتی را باز کردم و پرتش کردم روی صندلی پشت. عمار صدای رادیو را روشن کرد، تا در صورت شنود احتمالی، صدا واضح نباشد. دلیل این کارهای ما احتیاط بود، وگرنه می‌دانستیم همه چیز سفید است و مورد مشکوکی وجود ندارد. عمار، به عبری پرسید: «چطور پیش رفت؟» گفتم: «قلاب و نوک نزد، بی‌ناموس چموش، یک‌جا بلعید.» گفت: «پس، مثل سگ ترسیده.» گفتم: «تا اینجا که اینطور بوده.» چند لحظه سکوت کرد. گفت: «مرحله بعد چیه؟» به تاریکی خیابان و مسیری که داشتیم طی می‌کردیم، نگاه کردم، گفتم: «اون الان فکر می‌کنه می‌تونه من و به استخدام خودش در بیاره... در حالی که من دارم ازش استفاده می‌کنم. فقط یه نگرانی دارم؛ موساد. قبل از اینکه ما ضربه بزنیم، به شبکه ما ضربه بزنه و بریم زیر ضربه...» عمار در یک خیابان فرعی پیچید؛ سرم را به صندلی تکیه دادم، در شیشه کنارم تصویر خودم را دیدم. دانیال الیعازر. نویسنده جوانی که قرار بود به حلقه قدرت اسراییل نزدیک شود. اما در پشت آن چهره، منه عاکف داشتم نقشه بزرگ‌تری می‌کشیدم. چون ایزاک فقط یک در بود. و پشت آن در، جایی بود که تصمیم‌های واقعی برای جنگ گرفته می‌شد. جایی که اگر می‌توانستم واردش شوم... بازی دیگر فقط یک عملیات نبود و یک جنگ تمام عیار بود. طوری که در تاریخ ثبت شود. 48 ساعت بعد... کارت شناسایی دانیال الیعازر هنوز برایم غریبه بود. هر بار که آن را از جیبم بیرون می‌آوردم، حس می‌کردم دارم زندگی مرد دیگری را قرض می‌گیرم. نگهبان جلوی گیت فقط یک نگاه کوتاه انداخت، من را بازرسی بدنی کرد، سپس سر تکان داد و راه را باز کرد. به سمت آسانسور حرکت کردم؛ با آن، به طبقه هفتم رفتم. دفتر ایزاک انتهای راهرو بود. در را که زدم، صدایش از داخل آمد: «بیا تو، دانیال.» وقتی وارد دفتر ایزاک شدم، بوی قهوه سوخته در تمام اتاقش پیچیده بود. همیشه برای من سوال بود چرا در تل‌آویو آدم‌ها قهوه را زیاد می‌جوشانند؛ مثل اضطرابی که هیچ‌وقت کاملاً فرو نمی‌نشیند، آن هم اضطرابی که صهیونیست‌ها معتقدند هرلحظه ممکن است نیروهای سازمان مجد (دستگاه اطلاعاتی حماس) را در کنار خود لمس کنند. وقتی در را بستم، او حتی سرش را بالا نیاورد به من نگاه کند. پشت میز چوبی بزرگش خم شده بود و پرونده‌ای را ورق می‌زد. چند ثانیه طول کشید تا نگاهم کند. وقتی سرش را بالا آورد و چشم تو چشم شدیم، لبخند زدم. همان لبخندی که پشتش هزاران نقشه بود که از قلب اتاق عملیات تهران، ساخته بودم. گفت: «شنیدم در پاریس خوب کار کردی.» گفتم: «پاریس شهر شایعات هست. نصف چیزهایی که می‌شنوی واقعی نیست.» ایزاک لبخندی زد. گفت: «من به نصفش هم راضی‌ام.» چند دقیقه درباره رسانه‌ها و فضای سیاسی رژیم حرف زدیم. بیشتر گوش دادم تا اینکه بخواهم حرف بزنم. آدم‌ها وقتی احساس می‌کنند شنیده می‌شوند، بیشتر از چیزی که باید حرف می‌زنند. وسط حرف‌هایش ناگهان گفت: «تو از من دقیقا چی می‌خوای دانیال؟» گفتم: «قبلا هم سربسته گفتم چی می‌خوام. اما بزار این‌بار جور دیگه بیان کنم. می‌خوام قفل و برام باز کنی. مطمئن باش تو هم تامین می‌شی و سندی و ازت نمی‌گذارم توی معاریو منتشر بشه... اما اگر بخوای توی بازی، من و بپیچونی، اونوقت همه چیز می‌ره هوا.» چشم‌هایش برق زد. مشخص بود که قلاب فقط تا حلقومش فرو نرفت، بلکه از حلقوم تا فیهاخالدونش را به قلاب کشیدم... گفت: «من تو رو به آرزوهات می‌رسونم...» یک لحظه، به خودم تلنگری زدم؛ با خودم گفتم: «اگر این داره از من استفاده می‌کنه تا مهره‌ای رو در جای دیگه‌ای حذف کنه... اگر شبکه ما لو رفته باشه و این داره این‌جا وقت کشی می‌کنه و...» ناگهان در همین حین، یاد عمار افتادم. به شرط حیات ادامه دارد

قسمت بیست و چهارم همان لحظه حرکت کردم. مثل یک جت، از پشت رک بیرون آمدم، دست نگهبان را قبل از اینکه بی‌سیم را فشار دهد گرفتم و او را به سمت دیواره فلزی کشیدم. ضربه‌ای کوتاه به گردنش زدم، چراغ‌قوه و بی‌سیم از دستش افتاد روی زمین. مرد قوی‌ای بود و آموزش دیده. در همان گیر و دار، با آرنجش محکم کوبید به قفسه سینه‌ام. برای چند لحظه نفسم قطع شد و بالا نیامد. با یک لگد محکم دیگر به سینه‌ام مرا به رک سرور کوبید و چراغ‌های کوچک قرمز روی دستگاه‌ها شروع کرد به چشمک زدن. زیر لب گفتم: «لعنت بهت حرومزاده صهیونیستی...» دیدم مأمور امنیتی ساختمان دارد به سمت بی‌سیمش که روی زمین افتاده، می‌رود. به زور بلند شدم و به سمتش رفتم و ضربه‌ای سریع به کمرش وارد کردم، خورد به زمین؛ خواستم روی کمرش بروم که فوری برگشت. چند ثانیه بین‌مان کشمکش رخ داد اما موفق شدم به صورتش ضربه بزنم. وقتی افتاد، دیگر به صورتش نگاه نکردم. در کار ما، نگاه کردن به صورت آدم‌ها خطرناک است؛ تنها کاری که کردم، گردنش را شکستم و تمام. فورا رفتم به سمت پنجره، با مشت و چاقو زدم شیشه را شکستم. بلافاصله برگشتم به سمت جنازه‌ها، آن‌ها را روی زمین کشیدم و به سمت پنجره آوردم. به زور بلندشان کردم و از طبقه سوم پرتشان کردم به داخل کامیون حمل زباله‌ای که پایین پارک بود. فوری برگشتم و هر ردی که از من باقی مانده بود، پاک کردم. در همان لحظه صدای بی‌سیم ماموری که به درک واصل شده بود، آمد: «یوسی؟ وضعیت؟» این‌بار صدای قدم‌های یک مأمور دیگر نزدیک‌تر شد. اعصابم به هم ریخت و در دلم گفتم خدایا، این چه بدبختی است که امشب باید بکشم. چرا برآورد ما اشتباه در اومد و نگهبان‌ها توی این تایم به طبقه سوم رسیدند. می‌توانستم همان لحظه فرار کنم و مأموریت ناقص بماند. می‌توانستم بمانم و دستگیر شوم. نود و هفت درصد فایل کپی شده بود. در همان لحظه که با خودم در ذهنم و در کف اتاق و راهرو با مأموران اسراییلی در ساختمان می‌جنگیدم، در اتاق سرور باز شد. چراغ‌قوه افتاده یوسی را با پا به سمت دیگر اتاق هل دادم. نور روی دیوار افتاد. نگهبان دوم ناخودآگاه سرش را چرخاند. نگاه به سیستم مهندس صهیونیستی کردم و دیدم هرچه بود و نبود، صد درصد کپی شده. هیچ چیزی به اندازه فلش برایم حالا مهم نبود. فلش را کشیدم و از پشت رک بیرون زدم. این‌بار قرار نبود درگیری طولانی شود؛ با دیدن مأمور امنیتی ساختمان فهمیدم او را با چندضربه می‌توانم زمین‌گیر کنم. باید برای عبور به نحوی می‌جنگیدم. خودم را به سمت در رساندم، به محض رسیدن، ضربه‌ای به شکمش زدم، با پنجه‌هایم گلویش را فشردم و او را به داخل اتاق کشیدم، در را بستم. گردن او را هم شکستم و به درک واصلش کردم. آن شب دستانم به خون چند صهیونیست حرامزاده آغشته شده بود که خدا را بابتش شکر کردم. به سمت راهرو حرکت کردم. آژیر هنوز فعال نشده بود، اما مأموران ساختمان هوشیار شده بودند. چراغ‌های اضطراری یکی‌یکی روشن می‌شدند و به رنگ قرمز در می‌آمدند. تنها کاری که کردم صورتم را پوشاندم و به سمت انتهای راهرو حرکت کردم تا از پله‌های اضطراری ساختمان بیرون بزنم، اما همین که رسیدم، دیدم یک مأمور دارد از پایین به سمت بالا و به سمت من می‌آید. صدای فریادهای عبری از همه طرف می‌آمد. همان لحظه، صدایی آمد: «ایست!» به سمت صدا برنگشتم. به سمت پله‌های راهرو این‌بار رفتم و تا طبقه اول خودم را رساندم. از پنجره طبقه اول، خودم را به پایین پرت کردم؛ طوری که پاهایم چنان دردی گرفت که تا مغزم آن درد پا را حس کرد. لنگان لنگان، اما در تلاش و فوری خودم را به دیوار پشت محوطه رساندم. یک نیروی تامین داشتم که فرزند یکی از مسئولین اسراییل بود و برای ایران جاسوسی می‌کرد و حالا شده بود نیروی پشتیبان من در این مرحله... به زور از دیوار بالا رفتم، سیم‌خاردار را بریدم، صدای آژیر از پشت ساختمان بالا رفت. خودم را پرت کردم به داخل پیاده‌رو. نگاه به خیابان کردم و دیدم نیروی تامین من خیلی با من فاصله دارد و تا برسد، اسیر شده‌ام. در آن طرف خیابان، یک تاکسی خالی کنار خیابان ایستاده بود. فوری خودم را به او رساندم، راننده سرش را روی فرمان گذاشته بود و چرت می‌زد. در عقب را باز کردم و نشستم. راننده وحشت‌زده برگشت و وقتی خون روی صورت و دست و پایم را دید، آب دهانش را قورت داد و خواست سر و صدا کند، که با آرامش و به عبری گفتم: «حرکت کن. کرایه‌ات سه برابر.» روی صندلی عقب دراز کشیدم...

🔴فرمانده‌ای که همسرش هم او را منافق می‌دانست ↩️برای خواندن روایتی امنیتی از این فرمانده شهید، روی بخش‌های مختلف زیر بزنید و به ترتیب تمام قسمت‌ها را بخوانید. 1⃣ بخش اول روایت 2⃣ بخش دوم روایت 3⃣ بخش سوم روایت 4⃣ بخش چهارم روایت 5⃣ بخش پنجم روایت 6⃣ بخش ششم روایت ↩️ وقتی تمام این روایت را خواندید، شادی روح تمام شهدای مبارزه با دشمنان اسلام و انقلاب صلوات و فاتحه‌ای قرائت بفرمایید ➖➖➖➖➖➖➖ #روایت #فرمانده ◀️ به پایگاه خبری تحلیلی #خیمه‌گاه_ولایت بپیوندید👇👇 ➡️ https://eitaa.com/joinchat/2868117506C71fc999fff

✍پی‌دی‌اف فصل پنجم مستند داستانی امنیتی عاکف سلیمانی در دل آشوب خاورمیانه، ایران نه با شعار که با اشراف اطلاعاتی می‌جنگد. شبکه‌ای نامرئی اما منسجم، از بیروت تا بغداد و از دمشق تا تهران، رد دشمن را دنبال می‌کند. ربایش یک افسر زن موساد در خاک امن یکی از دولت‌های وابسته، نشانه‌ای بود؛ نشانه از نفوذی چنان عمیق که حتی سرویس‌های غربی را به سکوت واداشت. هم‌زمان در قلب تهران، تیمی از عناصر داعش که مأمور اجرای عملیات انفجاری بودند، پیش از آن‌که ماشه را بفشارند، زیر ضربه قرار گرفتند. همه چیز آرام به نظر می‌رسد، اما در پس این آرامش، نبردی خاموش جریان دارد؛ نبردِ اشراف اطلاعاتی ایران، با امواج بی‌ثباتی منطقه. کانال عاکف سلیمانی https://eitaa.com/joinchat/2950496281C6e553897b7 ✔️@akef_soleimany

پی‌دی‌اف فصل ششم مستند داستانی امنیتی عاکف سلیمانی، وارد تاریک‌ترین لایه‌ی جنگ امنیتی می‌شود؛ جایی که منافقین دیگر یک گروهکِ فراری نیستند، بلکه یک ابزار عملیاتیِ نیابتی در خدمت اتاق‌های فکر دشمن‌اند. این مستند داستانی نشان می‌دهد چگونه یک شبکه‌ی سوخته، با بازطراحی اطلاعاتی، دوباره فعال می‌شود؛ از رمزهای قدیمی تا مأموریت‌های جدید، از شعار تا عملیات. باید پرده برداشت از مسیر نفوذ، خط ارتباط، و لحظه‌ای که تهدید قبل از اجرا متوقف می‌شود. اینجا روایتِ احساس نیست؛ خوانش امنیتیِ دشمن است، با جزئیاتی که معمولاً گفته نمی‌شود. این حرف‌ها، یک هشدار است؛ منافقین تمام نشده‌اند؛ فقط شکل تهدیدشان عوض شده است. هرگونه کپی برداری ممنوع کانال ایتای عاکف سلیمانی 👇 https://eitaa.com/joinchat/2950496281C6e553897b7 @akef_soleimany 👇👇👇👇👇👇👇👇 کانال عاکف سلیمانی در تلگرام https://t.me/+tS4ah1kzCqgxMDVk

🔴سه قسمت از داستان کوتاه نفوذ #بهاییت خبیث و اقدامات این صهیونیست صفتان و همچنین مأموریت عراق و مأموریت درگیری با آمریکا و مأموریت درگیری در سال 1401 تقدیم‌تان. جهت خواندن هر موضوعی روی عنوان آن بزنید.👇👇 بخش اول مستند داستانی امنیتی بخش دوم مستند داستانی امنیتی بخش سوم مستند داستانی امنیتی مأموریت نیروهای امنیتی و اطلاعاتی ایران در اربعین و عراق مأموریت برون مرزی ربایش اسناد و درگیری با تکاوران آمریکا مأموریت امنیتی در اغتشاشات 1401 و نجات دختری که طرفدار زن زندگی آزادی بود و خودش هم طعمه اراذل و اوباش شد 📢#برای_آگاهی_جامعه_نشر_دهید ◀️ به پایگاه خبری تحلیلی #خیمه‌گاه_ولایت بپیوندید👇👇 ➡️ https://eitaa.com/joinchat/2868117506C71fc999fff

بسم الله و بالله و علی ملة رسول‌الله قسمت بیست و پنجم در همان لحظه، در دفتر ایزاک، من داشتم به نقشه‌ای نگاه می‌کردم که روی میز باز شده بود؛ منظورم از نقشه، سیاسی است، نه جغرافیایی. ایزاک با خودکارش روی چند نام ضربه می‌زد و از رابطه نخست وزیر با کمیته امنیتی حرف می‌زد. من سر تکان می‌دادم، گاهی یادداشت برمی‌داشتم، گاهی جمله‌ای کوتاه می‌گفتم تا او فکر کند رشته گفت‌وگو در دست خودش است. اما حواسم به عمار بود. در جیب داخلی کتم، تلفنی بود که نباید هیچ وقت زنگ می‌خورد. عمار می‌دانست تماس مستقیم یعنی شکست، و پیام مستقیم هم یعنی احتمال عملی شدن هرگونه خطر. حتی سکوت ما هم برنامه‌ای از پیش تعیین شده بود. اعلام خطر ما نباید با تماس اعلام می‌شد. در همان لحظه، روی ساعت هوشمندم، اعلان تقویم ظاهر شد با این پیام به زبان عبری: «جلسه با ناشر، ساعت ۲۳:۴۰». چنین جلسه‌ای اصلا در مسیر جنگ اطلاعاتی ما وجود نداشت. قلبم تند تند می‌زد. در دلم توسلی کردم به حضرت قمر بنی هاشم؛ حق نداشتم حتی فارسی فکر کنم یا حتی بخواهم به زبان فارسی توسل کنم؛ به عبری در دلم گفتم: «یا اباالغوث، یا عباس، ما اومدیم با بخشی از این کار انتقام مادر مولای شما، حضرت زهرا سلام‌الله و بگیریم... کمکمون کنید آقاجان...جان عمار در خطر هست. من به جهنم، عمار و از این مخمصه یهود سالم بیرون ببر.» نمی‌دانستم عمار در چه وضعیتی قرار داشت، همین مرا بیشتر اذیت می‌کرد. در همان لحظه، ایزاک چیزی گفت ولی من اصلا کلماتش را نشنیدم. صدایش برای چند ثانیه از من دور شد. مثل این‌که از ته تونل حرف می‌زد. من باید همان دانیال الیعازر یهودی فرانسوی باقی می‌ماندم که تازه دارد به حلقه قدرت رژیم صهیونیستی و کمیته امنیتی متشکل از موساد و شاباک و... راه پیدا می‌کند. ایزاک گفت: «دانیال؟» نگاهش کردم. لبخند زدم، گفتم: «ببخشید. داشتم به چیزی فکر می‌کردم.» از پشت میزش آمد نزدیکم ایستاد، گفت: «به چی؟» این همان لحظه بود که باید یک جوری جمعش می‌کردم. ایزاک فوق‌العاده آدم زرنگی بود. اگر می‌گفتم هیچ، دروغی بی‌ارزش می‌شد. اگر زیادی توضیح می‌دادم، توجهش تیز می‌شد. باید نگرانی واقعی را زیر نگرانی جعلی پنهان می‌کردم. گفتم: «به اینکه چی‌کار کنیم تیم موساد حساسیتش از روی تو کم بشه. اما باید از یک جایی شروع کنیم این موضوع رو ...» ایزاک ابرو بالا برد، گفت: «مثلا از کجا؟» در دلم گفتم: «از خونه ننه‌ی خرابت...» دوباره تکرار کرد: «ازت پرسیدم، از کجا...؟» گفتم: «باید برخی عناصر مخالف تو و بی‌بی رو در اسراییل مهار کنیم تا به همه چیز گند نزنن.» او آرام شد. اما در درون من، آشوبی برپا بود که با هر نفس احساس می‌کردم عمار را دیگر نمی‌بینم. چهره عمار از مقابل چشمانم کنار نمی‌رفت و احساس می‌کردم پاره تنم در خطر است. ساعت هوشمند دوباره لرزید. این‌بار فقط یک نقطه خاکستری روی نمایشگر آمد و خاموش شد. یعنی: «تماس قطع شده. مسیر آلوده است. امکان تعقیب.» ایزاک رفت به سمت پنجره اتاقش، به بیرون خیره شد. من انگشتانم را روی دسته صندلی فشار دادم و غیضم را پنهان کردم، آب دهانم را قورت دادم و چشمانم را بستم. ایزاک گفت: «من به تو مشکوکم...» گفتم: «مشکلی نیست. پس من مسیر خودم و میرم و تو هم مسیر خودت و. مطمئن باش از این در برم بیرون، دیگه من و نمی‌بینی...» در همان لحظه، تلفن روی میز او زنگ خورد. ایزاک برگشت و نگاهی به صفحه انداخت. گوشی را برداشت: «بله؟» چند ثانیه سکوت کرد. صدایش پایین آمد، اما نه آن‌قدر که نشنوم. «رادکاس؟...کی؟...نه، هیچ‌کس فعلاً گزارش و بالا نفرسته... گفتم که، هیچ‌کس. با من بحث نکنید.» تماس را قطع کرد و تلفن را پرت کرد روی میز... رادکاس. نام مثل خنجر وارد سینه‌ام شد. عمار لو نرفته بود؛ اما رد او روی میز ایزاک افتاده بود. وقتی ایزاک تماس را قطع کرد، چند لحظه پشت به من ایستاد. وقتی برگشت، دیگر آن مرد کنجکاو جلسه همیشگی نبود. چیزی در نگاهش تغییر کرده بود. گفت: «اتفاق عجیبی افتاده.» خودم را متعجب نشان دادم... پرسیدم: «چه اتفاقی؟» گفت: «توی تل‌آویو، اتفاق‌های عجیب معمولاً تنها نمیان.» لبخند کوچکی زدم. گفتم: «پس باید خوشحال باشید. یعنی شهر هنوز زنده هست.» ایزاک لبخند نزد. برای اولین‌بار، فهمیدم بازی از مرحله اعتماد گذشته است. حالا او نه فقط می‌خواست از من استفاده کند، بلکه می‌خواست مرا آزمایش هم کند. گفت: «فردا صبح با من میای؟» گفتم: «کجا؟» گفت: «جایی که آدم‌ها وقتی دروغ می‌گن، بیشتر عرق می‌کنن.» نگاهم را از ایزاک نگرفتم و در ذهنم فقط و فقط صدای عمار را می‌شنیدم؛ که دائم با یک پُتک به سرم می‌کوبد، فریاد می‌زند: «مسیر آلوده است.»

قسمت بیست و ششم ایزاک آرام گفت: مرکز ضدنفوذ. و من فهمیدم صبح فردا، دانیال الیعازر قرار است وارد اتاقی شود که برای شکار مردانی مثل عاکف و حاج کاظم و سیدحسین و عاصف و عمار و تمام عناصر رده بالای تشکیلات امنیتی ایران ساخته شده. اگر می‌گفتم نه، همه چیز تمام بود. اگر می‌گفتم می‌آیم ریسکش بالا بود؛ اما ما برای این مرحله هم ازتهران طراحی کرده بودیم که باید چگونه پیش برویم. ساعت حوالی 12شب بود. در مسیری بودم که قرار بود فردای آن به مرکز ضداطلاعات رژیم ختم شود. ایزاک نه تنها به من شک کرده بود، بلکه تصمیم گرفته بود مرا به عنوان طعمه وارد دستگاهی کند که برای بلعیدن آدم‌هایی مثل من ساخته شده بود. دائم به این فکر می‌کردم که این یک دعوت نیست، بلکه یک محاکمه است. سوار ماشین شدم. دست‌هایم روی فرمان ثابت بود، اما در درونم طوفان به پا بود. اگر در آن مرکز لایه صفر را فعال می‌کردند، تمام سوابق جعلی دانیال مثل قلعه‌ای شنی فرو می‌ریخت. باید با عمار تماس می‌گرفتم. تنها راه، استفاده از کانال اضطراری درحاشیه بازار کارمل بود. جایی که ازدحام و سروصدا، کوچک‌ترین شنود صوتی را خنثی می‌کرد. نیم ساعت بعد، او را در میان جمعیت دیدم. عمار می‌لنگیدو شانه‌اش با پارچه‌ای تیره بسته شده بود که زیر پالتویش پنهان بود. بدنش بوی خون خشک‌شده می‌داد. فهمیدم عمار در حین عملیات درگیری سنگینی داشته. به هم نگاه نکردیم. او کنار دکه میوه‌فروشی ایستاد و من کمی دورتر، مشغول قیمت گرفتن از یک مغازه‌دار شدم. نزدیک عمار رسیدم، گفتم: «فردا برای بازرسی اسناد گیرم. احتمالا فرصت نداشته باشم نهار بخرم. اگر تونستی برای من و دوستان نهار بیار.» منظورم این بود که برای بازجویی می‌روم و فرصت ندارم و باید هرچه زودتر کاری کنیم بازجویی به هم بخورد... عمار به عبری، طوری که صدایش زیر صدای فروشنده‌ها گم می‌شد، تلفنش را به دست گرفت و طوری که انگار دارد با کسی صحبت می‌کند، اما مخاطبش من بودم، گفت: «اون کدی که براتون فرستادم، مثل یه ویروس توی سیم‌کشیه؛ اگه فردا برق رو وصل کنید، کل مدارات کنترلی رو درگیر می‌کنه. اون موقع به‌جای اینکه دنبال عیب‌یابی اصلی بگردن، تمام تمرکزشون می‌ره سمت اون اتصال کوتاه. دیگه وقت نمی‌کنن سراغ بقیه چیزها برن. ضمنا، سه تا بار امشب کلا خراب شد برای همیشه.» منظور عمار این بود «سیستم مرکز ضد‌نفوذ به سرورهای رادکاس وصله. اطلاعاتی که دزدیدم، مثل یک بمب ساعتیه. اگر فردا تو اون ساختمان فعالش کنیم، اون‌ها سرگرم خنثی کردن بمب می‌شن، نه بازجویی از تو. ضمنا، سه نفر امشب به درک واصل شدند.» سپس روی کاغذ چیزی نوشت و آن را به همراه یک فلش در داخل پلاستیک خرید من انداخت. از عمار جدا شدم و از بازار خارج شدم. فوری به سمت سرویس بهداشتی که در انتهای بازار بود حرکت کردم. وارد سرویس شدم، کاغذ را از داخل کیسه کشیدم بیرون، دیدم عمار به عبری نوشته: «کدهای دسترسی به تشکیلات امنیتی رژیم و همچنین بخشی از تاسیسات هسته‌ای رو پیدا کردم. وقتی وارد اون ساختمون شدی و دسترسی پیدا کردی، یک فایل داخل فلش قرار داره؛ اون فایل و آزاد کن. اون‌ها اولویت‌بندی می‌کنن که امنیت تشکیلات خودشون، یا بازجویی از یک ستون نویس معاریو که به اسراییل برگشته؟ طبیعتا انتخاب‌شون مشخصه.» خودکار را از جیبم بیرون آوردم، کاغذ را خط خطی کردم، سپس پاره کردم و با فندک سوزاندم، داخل سرویس بهداشتی ریختم و سیفون را کشیدم. از سرویس زدم بیرون. ساعت سه صبح. آپارتمان ۴۰۳. اینجا قلمروی تنهایی من بود. جایی که نقاب دانیال را برمی‌داشتم. در تاریکی مطلق سرویس بهداشتی، رو به قبله ایستادم. نماز شب بود. نمازی که باید بی‌صدا باشد. باید بدون ترس باشد؛ نمازی که باید فقط از ترس خدا باشد. من پای در مسیری گذاشته بودم که هیچ راه بازگشتی را متصور نبودم، مگر به امر الهی... وقتی حمد و سوره را خواندم، در رکوع رکعت اول، لرزش دست‌هایم را حس کردم. آیا من هنوز عاکف هستم؟ آیا خدایی که در این شهر پر از بت‌های مدرن و تروریست‌های صهیون، به او پناه می‌برم، صدای مردی را که با دروغ نفس می‌کشد می‌شنود؟ به سجده رفتم، بغضم دیگر ترکید و نتوانستم خودم را کنترل کنم... برای اینکه صدای گریه‌هایم و ناله‌هایم در دل شب در فضا منعکس نشود، پیشانی‌ام را محکم به زمین فشار می‌دادم تا خودم را کنترل کنم... زیر لب آرام زمزمه کردم. ای‌کاش شما هم با من زمزمه کنید: «مَوْلايَ يَا مَولايَ، أَنْتَ الْمَوْلَى وَ أَنَا الْعَبْدُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْعَبْدَ إِلّا المَوْلَى؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمَالِكُ وَ أَنَا الْمَمْلُوك، وَ هَلْ يَرحَمُ الْمَمْلُوكَ إِلا المَالِك؟ مَولای يَا مَولايَ، أَنْتَ الْعَزيزُ وَ أَنَا الذَّلِيل، وَ هَلْ يَرْحَمُ الذَّلِيل إِلّا الْعَزِيز؟ مَولايَ يَا مَولايَ، أَنْتَ الْخَالِقُ وَ أَنَا الْمَخلُوقُ، وَ هَل يَرحَمُ الْمَخْلُوقَ إِلّا الْخَالِقُ؟»