وابستگی های ما از نبود معرفت میاد وقتی آدم ندونه تا کجا می‌تونه قدم بذاره طبیعتاً به پله‌ی اول قانع میشه

پله‌ی اول برای هرکس یه چیزه برای یکی صرفا نمازه برای یکی نماز و روزه و قرآنه برای یکی کل واجباته حتی برای یکی خود بهشته

بله بهشت تازه پله‌ی اوله به قول عین صاد بهشت مقصد نیست، منزل است

وابستگی‌ها از سنگینی روح شروع نمی‌شن سنگینی روح از جایی میاد که ما یاد می‌گیریم به وابستگی‌هامون تکیه کنیم

وقتی معرفت آدم درست بشه می‌فهمه که تا کجا باید قدم برداره اونوقت یک لحظه هم به بطالت نمیگذرونه مدام خودش رو رشد میده و آماده می‌کنه که تا قدم آخر پیش بره همین میشه که امیرالمومنین میگه آه من قله الزاد و طول الطریق علی فهمیده بود تا کجا باید راه بریم برای همین از کمبود توشه و طول مسیر گله میکرد مگه بهشت برای علی زیاد بود؟ عبادت های علی از صدتا بهشت هم بالاتر بود برای همین میگیم بهشت هم مقصد نیست

فکر کنم همون داستان معروفه که می گفت: قطاری بود که مسافرانی داشت، ایستگاه اول توقف کرد، جهنم بود، عده‌ای پیاده شدند، به مسیر ادامه داد تا به ایستگاه دوم رسید، بهشت بود، عده‌ای کثیر پیاده شدند، آنانی که پیاده شده بودند با تعحب رو به انهایی که هنوز در قطار نشسته بودند پرسیدند پس چرا پیاده نمی شوید؟ قطار رفت و در ایستگاه اخر توقف کرد، خدا بود، عده‌ی قلیل مانده مقصدشان خدا بود!

روح سبک دوست می‌داره ولی اسیر نمی‌شه روح سنگین می‌ترسه رها کنه چون فکر می‌کنه بدون اون وابستگی دیگه خودش نیست شاید آزادی نه بریدنه نه چسبیدنه بلکه اینه که بفهمیم چی رو داریم حمل می‌کنیم که مال ما نیست

چقدر حرف زدم امشب😂 وقت رفقا رو هم گرفتم

یه وقتایی آدم اسیر آزادیش میشه سید این مرحله همونجاست که گنده منده های عبودیت میخورن زمین... راجبش چیزی نمیگم خودتون فکر بگید بهش یه وقتایی آدم اسیرِ آزادیش میشه...

اميرالمؤمنين [صلوات‌اللّه عليه] با آن همه عبادتهاى از شب تا به صبح، آن همه مناجات و گريه‌ها، در آخر مى‌فرمايد: «آهِ مِنْ قِلَّةِ الزّادِ و طُولِ الطَّرِيقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ...»[1] آه از كمى توشه و درازى راه و دورى سفر.

ما با همه ظرفیتمان حرکـــت نمی کنیم ...؛! 😔✨ سرّش هم این است که حس نمی‌کنیم ضرورت را . . . 🕊 ؛؛عین‌صاد

باید رفت...؛!:)🕊✨ مسیر طولانی‌است و زمان کم... ؛؛عین‌صاد