آشفتگی؛

گرچه بی من، گرچه که دور...

سایه جان، رفتنی استیم، بمانیم که چه؟ زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟ درس این زندگی از بهر ندانستن ماست. این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه؟ خود رسیدیم به جان، نعش عزیزی هر روز دوش گیریم به خاکش رسانیم که چه؟ آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز بچشیم و به عزیزان چشانیم که چه؟ | شهریار | قسمتی از شعر 'بمانیم که چه'

آنکه صبر ایوب دارد، از حزن یعقوب چه باک دارد؟

دارم میمیرم.

بچه‌ها ما یه موضوعی داریم به اسم فحشِ مصلحتی ؛ در چنین مواقعی در وصف افرادی مثل داور استفاده میشه خلاصه اگه خواستید بگید راحت باشید. [ بهارالانوار ، جلد پنجم ، صفحه استفنائات شخصی ناحله ]

دلم رب انار میخواد.

دلم چایی میخواد.

امروز 🚮

همه هستی من آیه تاریكیست كه ترا در خود تكرار كنان به سحرگاه شكفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد. | فروغ فرخزاد

فکر کنم تنها کسی که از تعطیل نبودن شنبه خوشحاله منم. میتونم فرار کنم و به مدرسه پناه ببرم.