سایه جان، رفتنی استیم، بمانیم که چه؟ زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟ درس این زندگی از بهر ندانستن ماست. این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه؟ خود رسیدیم به جان، نعش عزیزی هر روز دوش گیریم به خاکش رسانیم که چه؟ آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز بچشیم و به عزیزان چشانیم که چه؟ | شهریار | قسمتی از شعر 'بمانیم که چه'

آنکه صبر ایوب دارد، از حزن یعقوب چه باک دارد؟

دارم میمیرم.

بچه‌ها ما یه موضوعی داریم به اسم فحشِ مصلحتی ؛ در چنین مواقعی در وصف افرادی مثل داور استفاده میشه خلاصه اگه خواستید بگید راحت باشید. [ بهارالانوار ، جلد پنجم ، صفحه استفنائات شخصی ناحله ]

دلم رب انار میخواد.

دلم چایی میخواد.

امروز 🚮

همه هستی من آیه تاریكیست كه ترا در خود تكرار كنان به سحرگاه شكفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد. | فروغ فرخزاد

فکر کنم تنها کسی که از تعطیل نبودن شنبه خوشحاله منم. میتونم فرار کنم و به مدرسه پناه ببرم.

در آن فراسوی زندگی فانی خویش، زمانی را حس میکنم که چون کنون، در خاک سرد آرمیده ام، و چون من، اشخاص دیگری به جسم زمینی من مینگرند، ذهنشان را میبینم، آمده آند که مرا ببینند، اما ذهن روحشان تهی از هرگونه حسی به من است. وجودشان را حس میکنم، که تکه ای نا هماهنگ از پارچه‌ی زندگی وجودی من است. خود میدانم که آن ها نیز بخشی از زندگی من هستند. اما زمانی تلخی زندگی را بار دیگر میچشم، که همه مانند یک دیگرند. هیچ یک مرا، به من فرا نمی‌خوانند. هیچ یک دچار تفاوتی در زندگی خویش نشده اند. تفاوتِ بی تفاوتی آنها پوزخندی تلخ می‌آفرینند. مدت ها میگذرد. باز هم به جایگاه کالبدم مینگرم. خاک چون گیاهی سم آگیین بر مزارم روییده. مدت هاست این سنگِ سردِ مرگ زندگی ام، سایه‌ی وجود شخصی را بر خود ندیده. کودکانی را میبینم که رد پاهایشان بر قبرم به چشم میخورد، قبر من چه ارزشی برای آنان دارد، وقتی که میتوانند برای به کف آوردن تکه نانی، ارزن بر قبر های جدید بریزند؟ آنان خوب میداند، این قبر های جدید که با اشک های دروغین خیس میگردد نیز، در اصرع وقت فراموش میشوند. این افکار بار دیگر از ذهنم گذر میکند. از ذهن منی که خود، به قبری مینگرم که جسم داخل آن را نمیشناسم. مردم را ببین! عاری از هرگونه تاسفی به قبر زل زده اند. ای کالبد بی جان عزیز، غریبه ای، اما می‌شناسمت! چرا که به خاطر وجود تو، آینده خویش را خوانده ام. میدانم همه مثل یکدیگریم. باز هم به خاک سرد باز میگردیم. آری شاید همه از خاک پدید آمده ایم، اما زمانی که کالبد های خاکی‌مان به درون گور ها فرو میرود یکسان میشویم. بنی آدم اعضای یک دیگرند؛ جسم ها آری، اما روح ها نه. روح ها به یک دیگر پوزخند میزنند ولی جسم ها به دستور مغز خونینشان اشک تولید میکنند بر مزار یک دیگر، میدانم دور از این دنیای فانی، دور از آدم ها، درون این گور سرد، وجودت؛ از بی وجودی ها دور است، پس بدرود. #ماه_نوشت

اما باز هم، اون متن زیبایی که توی قبرستون نوشتم و مامانم پاکش کرد نمیشه‌.