🔺«اقلیت» آری یا نه؟
✍️در قاموس سیاسی-فکری هر جامعه و فرهنگ، واژهها و مفاهیمی حساس و چالش برانگیز وجود دارد که همواره محل بحث و تضارب آرا بودهاند. در این میان، برخی اصطلاحات به سبب ذات و ماهیت حساسیتبرانگیز خود، نهتنها در بعد ملی، بلکه در ابعاد فراملی، به عنوان مفاهیم پیچیده مطرح هستند. #اقلیت، یکی از این لغات میباشد که چندی است در جامعه ما نیز محل مناقشه گشته است.
در یکی از جامعترین تعاریف اقلیت در حوزه حقوق بینالملل، آمده است: اقلیت، عبارت از گروهی است که در حاکمیت شرکت نداشته و از نظر تعداد، کمتر از بقیه باشند و اعضای آن در عین حالی که تبعه آن کشور هستند، ویژگیهای متفاوت قومی، مذهبی و یا زبانی با سایر جمعیت دارند و از نوعی حس وحدت منافع و همبستگی در جهت حفظ #فرهنگ و آداب و رسوم یا زبان خود برخوردارند. به نظر میرسد تمایز جدی با سایرین و وضعیت غیر مسلط سیاسی( عدم مشارکت در قدرت سیاسی)، دو عنصر عینی مهم در خصوص مفهوم اقلیت است. به لحاظ ذهنی نیز احساس مشترک درونگروهی در تشکیل اقلیت، اهمیت زیادی دارد. به نظر بسیاری، گروه اقلیت تا هنگامی که احساس در #اقلیت بودن نداشته باشد، اقلیت محسوب نمیشود.
🔹با وجود تعریف مفهوم اقلیت، یافتن نمونهها و مصادیق اقلیت در ایران، اندکی دشوار است. بر اساس عناصر عینی( مشارکت در حاکمیت) و ذهنی( احساس اقلیت بودن) که تاکنون از سوی حقوقدانان سازمان ملل اعلام شدهاند، دستکم در میان آذریها، کردهای شیعه و...، یافتن چنین ویژگی عینی و حسی، امکانپذیر نیست. به نظر میرسد در اینجا مسئله مشارکت در #حاکمیت، یک خط ممیز و آشکار است. گروههایی که امکان مشارکت در حاکمیت را دارا باشند، اقلیت نیستند، هرچند واجد سایر ویژگیها باشند؛ اما مفهوم #اقلیت_دینی، نهتنها مصادیق دقیقی دارد، بلکه در قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز شناخته شده است و با وجود انتقادات نهفته در واژه اقلیت، این کلمه در عرف جامعه متکثر ایران، ذوب شده و بهویژه، قائل شدن حقوق شناختهشده در #قانون_اساسی برای آن، اهمیتی مضاعف بر این پذیرش و جایگاه، بخشیده است. به نظر میرسد، وجه عمده مناقشات و تضاربآرای موجود در این زمینه، ریشه در همان جنبه ذهنی یادشده در تعریف مفهوم اقلیت دارد؛ آنچه در بیان برخی با عنوان احساس تبعیض و بیعدالتی مورد اشاره قرار گرفتهاست؛ اما نکته قابل تأمل آن است که این احساس بیش از آنکه برگرفته از شرایط واقعی یعنی بیعدالتی باشد، امری است درونی و ناشی از فضای اندیشهای حاکم بر #جامعه. البته شکی نیست که بازسازی ساخت فکری و فرهنگی، جهت اصلاح نگرش اجتماعی نسبت به نقش و جایگاه اقلیتهای دینی به عنوان شهروندان درجه یک- و چنانچه اشاره شد، اعضای یک ملت- ضروری است.
🔺«اقلیت» آری یا نه؟
✍️در قاموس سیاسی-فکری هر جامعه و فرهنگ، واژهها و مفاهیمی حساس و چالش برانگیز وجود دارد که همواره محل بحث و تضارب آرا بودهاند. در این میان، برخی اصطلاحات به سبب ذات و ماهیت حساسیتبرانگیز خود، نهتنها در بعد ملی، بلکه در ابعاد فراملی، به عنوان مفاهیم پیچیده مطرح هستند. #اقلیت، یکی از این لغات میباشد که چندی است در جامعه ما نیز محل مناقشه گشته است.
در یکی از جامعترین تعاریف اقلیت در حوزه حقوق بینالملل، آمده است: اقلیت، عبارت از گروهی است که در حاکمیت شرکت نداشته و از نظر تعداد، کمتر از بقیه باشند و اعضای آن در عین حالی که تبعه آن کشور هستند، ویژگیهای متفاوت قومی، مذهبی و یا زبانی با سایر جمعیت دارند و از نوعی حس وحدت منافع و همبستگی در جهت حفظ #فرهنگ و آداب و رسوم یا زبان خود برخوردارند. به نظر میرسد تمایز جدی با سایرین و وضعیت غیر مسلط سیاسی( عدم مشارکت در قدرت سیاسی)، دو عنصر عینی مهم در خصوص مفهوم اقلیت است. به لحاظ ذهنی نیز احساس مشترک درونگروهی در تشکیل اقلیت، اهمیت زیادی دارد. به نظر بسیاری، گروه اقلیت تا هنگامی که احساس در #اقلیت بودن نداشته باشد، اقلیت محسوب نمیشود.
🔹با وجود تعریف مفهوم اقلیت، یافتن نمونهها و مصادیق اقلیت در ایران، اندکی دشوار است. بر اساس عناصر عینی( مشارکت در حاکمیت) و ذهنی( احساس اقلیت بودن) که تاکنون از سوی حقوقدانان سازمان ملل اعلام شدهاند، دستکم در میان آذریها، کردهای شیعه و...، یافتن چنین ویژگی عینی و حسی، امکانپذیر نیست. به نظر میرسد در اینجا مسئله مشارکت در #حاکمیت، یک خط ممیز و آشکار است. گروههایی که امکان مشارکت در حاکمیت را دارا باشند، اقلیت نیستند، هرچند واجد سایر ویژگیها باشند؛ اما مفهوم #اقلیت_دینی، نهتنها مصادیق دقیقی دارد، بلکه در قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز شناخته شده است و با وجود انتقادات نهفته در واژه اقلیت، این کلمه در عرف جامعه متکثر ایران، ذوب شده و بهویژه، قائل شدن حقوق شناختهشده در #قانون_اساسی برای آن، اهمیتی مضاعف بر این پذیرش و جایگاه، بخشیده است. به نظر میرسد، وجه عمده مناقشات و تضاربآرای موجود در این زمینه، ریشه در همان جنبه ذهنی یادشده در تعریف مفهوم اقلیت دارد؛ آنچه در بیان برخی با عنوان احساس تبعیض و بیعدالتی مورد اشاره قرار گرفتهاست؛ اما نکته قابل تأمل آن است که این احساس بیش از آنکه برگرفته از شرایط واقعی یعنی بیعدالتی باشد، امری است درونی و ناشی از فضای اندیشهای حاکم بر #جامعه. البته شکی نیست که بازسازی ساخت فکری و فرهنگی، جهت اصلاح نگرش اجتماعی نسبت به نقش و جایگاه اقلیتهای دینی به عنوان شهروندان درجه یک- و چنانچه اشاره شد، اعضای یک ملت- ضروری است.
🔺«اقلیت» آری یا نه؟
✍️در قاموس سیاسی-فکری هر جامعه و فرهنگ، واژهها و مفاهیمی حساس و چالش برانگیز وجود دارد که همواره محل بحث و تضارب آرا بودهاند. در این میان، برخی اصطلاحات به سبب ذات و ماهیت حساسیتبرانگیز خود، نهتنها در بعد ملی، بلکه در ابعاد فراملی، به عنوان مفاهیم پیچیده مطرح هستند. #اقلیت، یکی از این لغات میباشد که چندی است در جامعه ما نیز محل مناقشه گشته است.
در یکی از جامعترین تعاریف اقلیت در حوزه حقوق بینالملل، آمده است: اقلیت، عبارت از گروهی است که در حاکمیت شرکت نداشته و از نظر تعداد، کمتر از بقیه باشند و اعضای آن در عین حالی که تبعه آن کشور هستند، ویژگیهای متفاوت قومی، مذهبی و یا زبانی با سایر جمعیت دارند و از نوعی حس وحدت منافع و همبستگی در جهت حفظ #فرهنگ و آداب و رسوم یا زبان خود برخوردارند. به نظر میرسد تمایز جدی با سایرین و وضعیت غیر مسلط سیاسی( عدم مشارکت در قدرت سیاسی)، دو عنصر عینی مهم در خصوص مفهوم اقلیت است. به لحاظ ذهنی نیز احساس مشترک درونگروهی در تشکیل اقلیت، اهمیت زیادی دارد. به نظر بسیاری، گروه اقلیت تا هنگامی که احساس در #اقلیت بودن نداشته باشد، اقلیت محسوب نمیشود.
🔹با وجود تعریف مفهوم اقلیت، یافتن نمونهها و مصادیق اقلیت در ایران، اندکی دشوار است. بر اساس عناصر عینی( مشارکت در حاکمیت) و ذهنی( احساس اقلیت بودن) که تاکنون از سوی حقوقدانان سازمان ملل اعلام شدهاند، دستکم در میان آذریها، کردهای شیعه و...، یافتن چنین ویژگی عینی و حسی، امکانپذیر نیست. به نظر میرسد در اینجا مسئله مشارکت در #حاکمیت، یک خط ممیز و آشکار است. گروههایی که امکان مشارکت در حاکمیت را دارا باشند، اقلیت نیستند، هرچند واجد سایر ویژگیها باشند؛ اما مفهوم #اقلیت_دینی، نهتنها مصادیق دقیقی دارد، بلکه در قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز شناخته شده است و با وجود انتقادات نهفته در واژه اقلیت، این کلمه در عرف جامعه متکثر ایران، ذوب شده و بهویژه، قائل شدن حقوق شناختهشده در #قانون_اساسی برای آن، اهمیتی مضاعف بر این پذیرش و جایگاه، بخشیده است. به نظر میرسد، وجه عمده مناقشات و تضاربآرای موجود در این زمینه، ریشه در همان جنبه ذهنی یادشده در تعریف مفهوم اقلیت دارد؛ آنچه در بیان برخی با عنوان احساس تبعیض و بیعدالتی مورد اشاره قرار گرفتهاست؛ اما نکته قابل تأمل آن است که این احساس بیش از آنکه برگرفته از شرایط واقعی یعنی بیعدالتی باشد، امری است درونی و ناشی از فضای اندیشهای حاکم بر #جامعه. البته شکی نیست که بازسازی ساخت فکری و فرهنگی، جهت اصلاح نگرش اجتماعی نسبت به نقش و جایگاه اقلیتهای دینی به عنوان شهروندان درجه یک- و چنانچه اشاره شد، اعضای یک ملت- ضروری است.
🔺معنویت سطحی و بی اصالت، محصول عقلانیت صوری مدرنیته
🌍دنیای مدرن، دنیای سرعت و سهولت است و فرهنگ پخته خوری در آن نهادینه شده است. نتیجه انعکاس این #فرهنگ در معنویت به معنای ادعای دسترسی همگان به قلههای معنوی است.
👤انسان مدرن وقت و حوصله ریاضتها و و ترکلذات و... را ندارد و با شرکت در چند همایش یا خواندن کتاب میتواند سخنانی مانند #عرفا بگوید و مدعی تفاسیر ماورایی شود.
🧠در واقع عقلانیت صوری حاکم بر جوامع مدرن اقتضا می کند که بدون دقت در کیفیت و تنها با ملاحظه هدف، سریع ترین و آسان ترین مسیر برای رسیدن به آن انتخاب شود. نتیجه این #عقلانیت، سرعت است اما به بهای سطحی شدن.
☯️چنین معنویتی که از ریاضت، ترک لذات و پایمردی سالیان دراز برنیامده و فاقد مقدمات و ملزومات لازم باشد، معنویتی سطحی و روبنایی است و از عمق، ماندگاری و اثرگذاری ژرف و اصالت، محروم می باشد.
📙منبع: درسواره نقد معنویت های نوپدید، نوشته بهزاد حمیدیه
@hanif_news
سوداگری بهائیت
شعار توخالی بهائیان در حل مشکلات
📌این عکس در یکی از کانالهای تشکیلات بهائیت قرار داده شده بود و به نوعی میتوان آن را رویکرد بهائیت در برخورد با جوامع معترض یا مشکلات جهان دانست.
#بهائیت در نقاط مختلف جهان، مشکلات و مطالبات مردم را براورد کرده و با ادعای اینکه کلید حل آن مسائل را در دست دارد، توجه و باور مردم منطقه را با خود همراه میسازد، اما در نهایت آنچه ارائه میدهد، نهادینه کردن تفکر بهائی در لفافه یک مشت شعار تو خالی است. به طوری که در نهایت، نه تنها آن مشکلات به معنای واقعی کلمه حل نمیشوند که #فرهنگ و باور مردم نیز متزلزل میگردد. هدف اصلی تشکیلات بهائیت هم از این اقدامات، توسعه منابع مالی و انسانی است تا جوامع هدف را برای تشکیل #حکومتی بهائی همراه سازد.
@hanif_news
بحران هویت دینی
#ارزشها، #هنجارها و نمادهای دینی که عناصر #فرهنگ را تشکیل میدهند، #هویت فرد و جامعه را میسازند.
🌫با شکآلود شدن و آشفتگی این عناصر، هویت دینی برای فرد و جامعه متزلزل و بحرانزده میشود، یعنی تصوری که جامعه از خود دارد و ارزشهایی که بر اساس آن خود را میشناسد و تعریف میکند، نیروی خود را از دست میدهد و فرد و جامعه در یک حالت میانمایگی قرار میگیرد. در این شرایط بهراحتی میتوان به جامعه شکل و جهت داد. با تلقین، با تبلیغ، با برانگیختن هیجانات و حتی با تهدید میتوان یک جامعه بیهویت را بازتعریف کرد.
🌪بحران در هویت دینی موجب میشود که فرد نتواند اصول اساسی دینی و سیاسی خود را تشخیص دهد و بر آنها پایدار بماند. در این شرایط به سادگی با چند نمایش خیابانی و شایعهپراکنیهای ماهوارهای ممکن است از اصول خود دست بکشد. اهانت به مساجد و اماکن مقدسه و ائمهاطهار در آشوبهای سال گذشته، نتیجه همین تردیدها است.
البته باید توجه داشت که این بحران هویت دینی در افراد مختلف بنا به سابقه دینداری و میزان تعهد دینی درجاتی متفاوت دارد. آنچه در آشوبهای گذشته رخ داد بروز آشکاری بود از بحران هویتی که به سادگی در دل جامعه هدف جنبشهای معنوی #نوظهور، نسبت به فرهنگ دینی پدید آمده و آنها را به صورت عملکنندگان یا بازیگرانی در جهت منافع دیگران در میآورد.
@hanif_news
🔺«اقلیت» آری یا نه؟
✍️در قاموس سیاسی-فکری هر جامعه و فرهنگ، واژهها و مفاهیمی حساس و چالش برانگیز وجود دارد که همواره محل بحث و تضارب آرا بودهاند. در این میان، برخی اصطلاحات به سبب ذات و ماهیت حساسیتبرانگیز خود، نهتنها در بعد ملی، بلکه در ابعاد فراملی، به عنوان مفاهیم پیچیده مطرح هستند. #اقلیت، یکی از این لغات میباشد که چندی است در جامعه ما نیز محل مناقشه گشته است.
در یکی از جامعترین تعاریف اقلیت در حوزه حقوق بینالملل، آمده است: اقلیت، عبارت از گروهی است که در حاکمیت شرکت نداشته و از نظر تعداد، کمتر از بقیه باشند و اعضای آن در عین حالی که تبعه آن کشور هستند، ویژگیهای متفاوت قومی، مذهبی و یا زبانی با سایر جمعیت دارند و از نوعی حس وحدت منافع و همبستگی در جهت حفظ #فرهنگ و آداب و رسوم یا زبان خود برخوردارند. به نظر میرسد تمایز جدی با سایرین و وضعیت غیر مسلط سیاسی( عدم مشارکت در قدرت سیاسی)، دو عنصر عینی مهم در خصوص مفهوم اقلیت است. به لحاظ ذهنی نیز احساس مشترک درونگروهی در تشکیل اقلیت، اهمیت زیادی دارد. به نظر بسیاری، گروه اقلیت تا هنگامی که احساس در #اقلیت بودن نداشته باشد، اقلیت محسوب نمیشود.
🔹با وجود تعریف مفهوم اقلیت، یافتن نمونهها و مصادیق اقلیت در ایران، اندکی دشوار است. بر اساس عناصر عینی( مشارکت در حاکمیت) و ذهنی( احساس اقلیت بودن) که تاکنون از سوی حقوقدانان سازمان ملل اعلام شدهاند، دستکم در میان آذریها، کردهای شیعه و...، یافتن چنین ویژگی عینی و حسی، امکانپذیر نیست. به نظر میرسد در اینجا مسئله مشارکت در #حاکمیت، یک خط ممیز و آشکار است. گروههایی که امکان مشارکت در حاکمیت را دارا باشند، اقلیت نیستند، هرچند واجد سایر ویژگیها باشند؛ اما مفهوم #اقلیت_دینی، نهتنها مصادیق دقیقی دارد، بلکه در قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز شناخته شده است و با وجود انتقادات نهفته در واژه اقلیت، این کلمه در عرف جامعه متکثر ایران، ذوب شده و بهویژه، قائل شدن حقوق شناختهشده در #قانون_اساسی برای آن، اهمیتی مضاعف بر این پذیرش و جایگاه، بخشیده است. به نظر میرسد، وجه عمده مناقشات و تضاربآرای موجود در این زمینه، ریشه در همان جنبه ذهنی یادشده در تعریف مفهوم اقلیت دارد؛ آنچه در بیان برخی با عنوان احساس تبعیض و بیعدالتی مورد اشاره قرار گرفتهاست؛ اما نکته قابل تأمل آن است که این احساس بیش از آنکه برگرفته از شرایط واقعی یعنی بیعدالتی باشد، امری است درونی و ناشی از فضای اندیشهای حاکم بر #جامعه. البته شکی نیست که بازسازی ساخت فکری و فرهنگی، جهت اصلاح نگرش اجتماعی نسبت به نقش و جایگاه اقلیتهای دینی به عنوان شهروندان درجه یک- و چنانچه اشاره شد، اعضای یک ملت- ضروری است.
@hanif_news
🔘 خون یا عقل؟
🔸 وجود مبارک امام زمان(عج) با چه قدرتی جهان را از #عدل و داد پر میکنند، با کُشتن؟ الآن که مردم جهان هفت میلیارد است، اگر یک میلیارد آن را بُکشند، آن شش میلیارد دیگر آدم میشوند؟ امام زمان(عج) با چه وسیله ای پیروز میشوند؟ با فشار با کُشتن یا با عدل و #فرهنگ؟
معجزهٔ اوّل [امام زمان(عج)] آن است که مردم را عاقل میکنند، آدم میکنند؛ آن وقت است که جامعهٔ عاقل، عدلپرور میشود.
📚 #آیت_الله_جوادی_آملی
#منتظرانه
#مهدویت
#امام_زمان_عج
#سخن_روز
🇮🇷به پایگاه خبری حنیف بپیوندید🇮🇷
تلگرام | ایتا