فراق خیلی سخته:)

من دلم واسه لحظه به لحظه واسه تمام قدم‌ها ، واسه تمام اشکا واسه تمام نفس‌هایی که تو کربلا کشیدم ، تنگ شده:)

بیچاره اونکه کربلا رو ندیده بیچاره‌تر اونکه دیده کربلات و

یه چیزی درمورد این شعر بگم‌؟ قبلا هر وقت کسی این شعر و میخوند ناراحت میشدم میگفتم خب اونایی که رفتن دیدن دیگه من که نرفتم دلم میخواد یه بارم که شده برم تا اینکه رفتم راهیان

رفتم راهیان نور و با هویزه آشنا شدم موقع برگشت ، دیدم هویزه برام با همه جا فرق داره آخه اونجاهم یه حسین داشت که وقتی همه رزمنده‌ها شهید شده بودن ، یه تنه جلو دشمن وایساده بود

من اونجا قلبم و جا گذاشتم و برگشتم بعدش دیگه مجنون شده بودم میگفتم من باید امسال برم

هرچی به موعد اون سفر نزدیکتر میشد عطشم برای رفتن بیشتر می‌شد من آماده بودم برم که نشد....

به همین راحتی نشد ... و من در این فراق خیلی سوختم مخصوصا شبی که دوستام خبر دادن رسیدن هویزه . قبلا که نرفته بودم ، فقط دلم میخواست برم و ببینم هیچ درکی از حس و حال اون مکان نداشتم . و بعدش..... اونجا بود که درک کردم کربلا رفته هارو

از ما دریغ نکنی کربلاتو . .

شکر‌بابتِ‌صدایِ‌اذانی‌ که‌ازمسجد‌بلند‌میشه . .

ای تیر ِغمت را دل ِعُشّاق نشانه /