🔹رَباب بِنت إمرؤالقَیس بن عدی، همسر امام حسین(ع) و مادر سکینه و علی اصغر (عبد الله رضیع) است. او را زنی عالم و اهل فصاحت و بلاغت معرفی کردهاند، در کتاب الاغانی از قول هشام کلبی نقل شده است که رباب از بهترین زنان و افضل آنان در جمال، ادب و عقل بود.
🔹رباب بر اساس شواهدی در کربلا حضور داشت و همراه اسیران به شام رفت، سپس به مدینه بازگشت و مدّت یک سال براى سید الشهداء (ع) عزادارى کرد و مرثیههایى هم در سوگ آن حضرت سرود.
🔹شخصیت والای رباب باعث شد که بعد از شهادت امام حسین (ع)، عدهای از اشراف قریش، از وی خواستگاری کنند، اما به نوشته مورخان، او نپذیرفت و گفت: «من پس از آن که رسول خدا (ص) پدرشوهرم بوده، شخص دیگری را به عنوان پدرشوهر نمیپذیرم».
🔹او پیوسته گریان بود و زیر سایه نمىرفت و از فرط گریه و اندوه بر شهادت حسین (ع)، یک سال بعد (در سال ۶۲ هجرى) جان باخت.
🔹از جمله سرودههاى او در شهادت امام حسین (ع) ابیاتى است که این گونه شروع مىشود:
«آن کس که نوری روشنی بخش بود، در کربلا کشته شد و به خاک سپرده نگردید؛ ای سبط پیامبر! خداوند از ما به تو جزای نیک دهد و از تو خسران را دور گرداند…»
🔹از اخبار محدودی که در زمینه روابط امام حسین (ع) و همسرش رباب رسیده است، چنین برمیآید که روابط آن دو بسیار صمیمی بوده، آن قدر که هم امام (ع) و هم رباب از اظهار این روابط صمیمی میانِ خود، خودداری نمیکردهاند، همانگونه که پیامبر اکرم (ص) نیز از نشان دادن صمیمیت خود به همسر خودداری نمیکرد.
🔹به دلیل وجود همین شواهد است که ابن کثیر میگوید: «امام حسین (ع) همسرش رباب را بسیار دوست میداشته و از روی علاقهمندی به وی، دربارهاش شعر میگفت».
🔹همانطور که ذکر شد، رباب دو فرزند از امام حسین (ع) داشت، یکی سکینه و دیگری عبداللّه. عبداللّه در روز عاشورا در حالی که نوزادی بیش نبود، در جلوی چشم پدر و مادرش به شهادت رسید. سکینه نیز، بعدها در شمار زنان بزرگ عالم اسلام درآمده و بهویژه در ادب، شخصیت برجستهای شد.
#کانون_تخصصی_خواهران
#جهاد_تبیین
#خدمت_زنانه
#زنان_عاشورا
#متن
#رباب
#محرم