فکر می‌کنم مشکلات ما نیاز دارن که کنکاش بشن. هرچی می‌شکافی‌شون به پوچی می‌رسی. می‌بینی که زد و خورد اصلاً معنا نداره، همه‌چی با گفت و گو حل می‌شه. گفت و گو ۹۰ درصد مشکل تو رو حل می‌کنه. در نهایت گفت و گو همه‌چیزه.

بارون داره می‌باره. سر می‌خوره رو سر و کله‌ت. اکسپلورت پشت سر هم ریلای حاوی موزیک بی‌کلام می‌آره. حالا خودت از پشت چشمات سر می‌خوری. که نه راهی برای رد شدن هست و نه راهی برای عقب رفتن. واقعیت اینه که تو در نهایت تموم می‌شی. دی صفر یک / 🐋

خب نه آخه می‌دونی؟ من لذت می‌برم از زجر دادن خودم. شروع کردم یه پلی لیست خوب پیدا کردم و دونه دونه رو که پلی می‌کردم با اولین نتی که تو گوشم می‌پیچید خودم فرو می‌ریختم. می‌دونم. می‌دونم. حقیقت اینه من خودآزارم

ء انگار وقتی که غم گِلوت و گرفته مغز کشمشیت هم خلاق‌تر می‌شه. کی گفته غم بده؟ باباجون ما از غمامون رشد کردیم. شکستیم و بعد سبز شدیم. جوونه زدیم؛ اصلاً اگه ازمون بپرسن بچه کجایی می‌گیم ما محصول غمیم. از غمستون اومدیم و جامونم تو سینه غمستونه. حالا بوس‌شون کن این غمای محیرالعقول و نور چشمی رو. بوس‌شون کن. - دی صفر دو | نرگس

/

واقعیت اینه که، سرعت نور و صوت باید زانوی ادب بزنن در مقابل سرعت گذر زمان. سرعت زمان خیلی سریعه. اصلاً خداجون چه‌طوری؟ یعنی‌چی؟ مگه می‌شه؟ انگار که پارسال هفته پیش بود.

شیفته دورهمیای دخترونم. یه مشت نازنازی قربونش برمه مامانی دور هم جمع شدن. هم و میکاپ می‌کنن، غذا درست می‌کنن، می‌رقصن، گریه می‌کنن. کلاً بوس بوس بوس :))))

حالا میکاپ کردیم و نِشسِتیم. انقضای شروین رو پلی کرد و زمان متوقف شد. این غم و اشک بود که ادامه می‌داد. //

هروقت تونستنن این پتانسیل و ایجاد کنن که آدمای دور و ندیده رو از پشت گوشی بکشی بیرون و کارای که باید رو اعمال کنی اون‌وقت تکنولوژی پیشرفت کرده. چه می‌دونم شاید بوس، شاید بغل، شاید له کردن فیس‌

ء