امّا اشعار. عجیب قلب و به بازی می‌گیرن. [ بس که آزاد خواهم شد از تکرار هجاهای همهمه ] - اشعار شاملو | 02

امّا در کشاکش این جنگ بی‌شکوه و پاکیزگی این آب، آزاد خواهم شد.

از نامهٌ هشتم سلام، هر بار سلیقه به خرج می‌دم و شماره‌بندی می‌کنم تا برسونم دستت این دغدغهَ رو روح‌انگیز. این‌جا شهریوره ولی هوا هوای پائیزه و غم‌زده. اون‌جا چه‌طور؟

هرشب. از ابتدا تا انتها را هزار بار مرور می‌کنم. «برای کدام عملِ انجام شده‌ام، درب خانهٔ دلم به بغض، روی خوش نشان داد و مهمان‌ نوازی‌اش گُل کرد؟»

*

غم عظمت داره، غم بزرگه، غم آقاست. غم مادر تجربه‌ست، این غم پدَ سوخته ظاهر غلط‌اندازی داره. غم عظیمه و محترم

به قدری فضای این‌جا غبارآلوده که برای شرحیات فقط باید زیپ دهنِ رِ بکشیم

من معتقدم چشم بصری تصاویر را جدی و اساسی نمی‌داند، به هر حال عضوی‌ست کمال‌گرا و به دنبال برترین‌ها، به تفسیر تصاویر معمولی اشتیاقی آن‌چنانی نشان نمی‌دهد. انسان همواره قوهٔ تعقلش را رشد می‌دهد و متکی بر چشمان بصری‌اش نمی‌باشد، بلکه چراغ دل می‌افروزد و عینک روشن‌دلی بر قلبش می‌زند تا از احساساتش بهره گیرد. نرگس‌ / 4 ام پائیز 02 [نانوشته‌هایی که باید ]

آدمیزاد عجول است. آدمیزاد دهانی بیش نیست. گاهی حس می‌کنم آدم‌ها گوش ندارند. گاهی عمیقا فکر می‌کنم "آدم‌ها گوش می‌کنند که فقط پاسخ بدهند". پس سکوت چی؟ پس خلوت با خود چی؟ پس این بشرِ دو پا که دائم در حال وراجی است کی وقت می‌کند برای خودش وقت بگذارد؟ اگر آدم‌ها عمیقا به نعمتی که در سکوت نهفته، فکر می‌کردند نود درصد از حرافی‌هایشان کاسته می‌شد.

آدمی‌زاد معلق است و بی‌ثبات. آدمی‌زاد است دیگر -احساسات؛ بند 4

کدام سوژه دوست‌داشتنی‌تر از چشم‌ها؟ چشم طبیعت آسمان است و مناسب‌ترین وقت برای ثبت، غروب است. غروب چشمان تو، چشمان نیمه‌بازت را می‌شود فرض کرد و آسمان ابری چشمانت را هم به موقع گریستن. انتخاب به سلیقهٔ "تو"؛ کدامیك مناسب‌تر است؟ - نرگس | نیمه‌شب