فقط جهت توضیحات بیشتر میگم (شاید هم بدونید): این قطعه در روز های پایانی سال ۱۴۰۱ ساخته شد. سالی که می‌دونیم چه اتفاق های دردناکی افتاد. این موسیقی دقیقا چند ساعت قبل از تحویل سال جدید منتشر شد. یعنی در همون سالی که این اتفاق افتاد، ولی کمی دورتر. میکس و مسترینگ این آهنگ (به خاطر اینکه باید در یک زمان مشخص منتشر می‌شد) خیلی عجله‌ای تموم شد. ولی این باعث نشده کار آسیبی ببینه. این از هنر آرش پاکزاد در کار میکس (یه جمله‌ی معروف دارن آقای پاکزاد. گفته بود من میکسر نیستم. فیکسرم. خلاصه که این آهنگ به اثبات برای این قضیه) این قطعه موقع انتشار مجوز نگرفت (که باعث وجود شایعات ممنوع‌الکاری آقای قربانی شد ولی در نهایت به اخطار و جریمه بسنده کردن) و هنوز هم مجوز نداره. توی اجراهای داخل ایران هم خونده نمیشه (طبیعتا چون مجوز نداره) ولی توی کنسرت های خارج از کشور این یکی از قطعه‌های اصلی رپرتوار استاد قربانیه.

اکنون می‌دانم و در انتظارش هستم. هر چند هنوز نمی دانم چیست یا چگونه به من روی می‌آورد. پس باید مواظب آنچه می‌کنم باشم. آنچه به من یاری خواهد داد تا از این مسیر به سلامت بگذرم در میان کار های کوچکی است که می‌کنم! -فرهاد مهراد

3:05 من دلم سخت گرفته‌است از این میهمان خانه‌ی مهمان کش روزش تاریک که به جام هم نشناخته انداخته است چند تن خواب‌آلود، چند تن ناهموار، چند تن ناهشیار...

بچه ها، اینو دوستم بهم تقدیم کرد. شما هم بشنوید.

کیهان رو وقتی خیلی جوون بود توی یک اجرا در کرمانشاه دیدم. انگار روی زمین نبود. انگار با سازش رفته بود توی جهانی که ما نمی‌تونستیم ببینیم. خیلی خوشم اومد و آوردمش توی گروه خودم. خیلی ازش نگذشته بود که با استاد شجریان و پسرش یه گروه ساختیم و دور دنیا رو باهاش چرخیدیم و کلی کار خوب اجرا کردیم. -حسین علیزاده

6:03 نغمه سر کن که جهان تشنه‌ی آواز تو بینم چشمم آن روز مبیناد که خاموش در این ساز تو بینم نغمه‌ی توست بزن آنچه که ما زنده بدانیم اگر این پرده برافتد من و تو نیز نمانیم اگر چند بمانیم و بگوییم همانیم...

یک حرکت قشنگ

کنسرت «هست شب» که اولین بار در یک برنامه‌ی خصوصی سال ۱۳۶۸ با تکنوازی استاد مشکاتیان و آواز استاد شجریان اجرا شد، یکی دیگه از اون انقلاب های مهم موسیقی ما بود. تا اون موقع هیچ وقت پیش نیومده بود که روی یک شعر نو تصنیف ساخته بشه. آواز خوانده می‌شد کم و بیش، خیلی هم زیبا نبود. اما استاد مشکاتیان خواست برای شعر نو یک تصنیف بسازه. چیزی که سر یک ریتم مشخص ضرب می‌گیره و نباید از ریتم خارج شد. ولی در همین نگاه هم جور در نمیاد: شعر نو خودش از هر ریتم و آهنگی خارج شده، چطور قراره براش تصنیف ساخت؟ وقتی استاد مشکاتیان این ایده رو به استاد شجریان ارائه کرد، نظر استاد هم همین بود. ولی همه استاد مشکاتیان رو می‌شناختن. اولین باری نبود که کار عجیب می‌کرد. کسی که می‌تونه یک تصنیف ۱۴ ضربی بسازه که درآمد ندارن و مستقیم از اوج شروع میشه، حتما از دستش برمیاد که روی شعر نو تصنیف بسازه. حاصل این تفکر و خلاقیت بی‌نظیر و عجیب استاد شد دو تا تصنیف فوق‌العاده. تصنیف «هست شب» روی شعر زیبای نیما یوشیج در آواز دشتی، و تصنیف «قاصدک» که یکی از بی‌نظیرترین تصنیف های ایرانه، روی شعر مهدی اخوان ثالث در دستگاه ماهور.

5:02 قاصدک در دل من همه کورند و کرند دست بردار از این در وطن خویش غریب! قاصد تجربه های همه تلخ، با دلم می‌گوید که دروغی تو، دروغ که فریبی تو، فریب...