یک حرکت قشنگ

کنسرت «هست شب» که اولین بار در یک برنامه‌ی خصوصی سال ۱۳۶۸ با تکنوازی استاد مشکاتیان و آواز استاد شجریان اجرا شد، یکی دیگه از اون انقلاب های مهم موسیقی ما بود. تا اون موقع هیچ وقت پیش نیومده بود که روی یک شعر نو تصنیف ساخته بشه. آواز خوانده می‌شد کم و بیش، خیلی هم زیبا نبود. اما استاد مشکاتیان خواست برای شعر نو یک تصنیف بسازه. چیزی که سر یک ریتم مشخص ضرب می‌گیره و نباید از ریتم خارج شد. ولی در همین نگاه هم جور در نمیاد: شعر نو خودش از هر ریتم و آهنگی خارج شده، چطور قراره براش تصنیف ساخت؟ وقتی استاد مشکاتیان این ایده رو به استاد شجریان ارائه کرد، نظر استاد هم همین بود. ولی همه استاد مشکاتیان رو می‌شناختن. اولین باری نبود که کار عجیب می‌کرد. کسی که می‌تونه یک تصنیف ۱۴ ضربی بسازه که درآمد ندارن و مستقیم از اوج شروع میشه، حتما از دستش برمیاد که روی شعر نو تصنیف بسازه. حاصل این تفکر و خلاقیت بی‌نظیر و عجیب استاد شد دو تا تصنیف فوق‌العاده. تصنیف «هست شب» روی شعر زیبای نیما یوشیج در آواز دشتی، و تصنیف «قاصدک» که یکی از بی‌نظیرترین تصنیف های ایرانه، روی شعر مهدی اخوان ثالث در دستگاه ماهور.

5:02 قاصدک در دل من همه کورند و کرند دست بردار از این در وطن خویش غریب! قاصد تجربه های همه تلخ، با دلم می‌گوید که دروغی تو، دروغ که فریبی تو، فریب...

اگر تصور شما هم از آهنگ های مازندران چیزیه که این روزها توی عروسی ها پخش میشه و پاپ هایی صرفا با زبان مازندرانه، پیشنهاد می‌کنم حتما آهنگ های اساتید واقعی موسیقی ما رو بشنوید. عکس هایی که اینجا می‌بینید رو خودم گرفتم و چند تا منظره‌ایه که به راحتی میشه پیدا کرد. موسیقی مازندران در اصل اون موسیقیه که در روح تمام این مکان ها جریان داره و از لا به لای درخت ها و روی امواج دریا به شادی‌ها و غم های مردم رسیده. بی‌شک موسیقی‌ِ اصیل، که از روح و طبیعت واقعی یک مکان آمده باشه، توان این رو داره که به وجود هر کسی رخنه کنه. مثل موسیقی اصیل و واقعی هر کدوم از بخش های کشورمون که من به همه عشق می‌ورزم.

1:41 های برو های نشو بهار بلبل ته شونی غریبی تنگ گیرنه می دل

بچه ها، اینو فراموش نکنید. چند تا از دوستامون گفتن. باز هم بیاید به هم موسیقی معرفی کنیم.

چرا غمت تمام نمیشه..