پورناظری ها یه شگرد خیلی خیلی جذاب دارن، اونم این که وزن شعر رو توی آهنگاشون نادیده می‌گیرن. چطوری؟ این بیت توی آهنگ دیشب رو خودتون بخونید. اصلا همون که مشخص کردم: ز برون کسی نیاید چو به یاری تو اینجا تو ز خویشتن برون آ، سپه تتار بشکن وزن اصلی شعر رو مقایسه کنید با چیزی که همایون خونده. جالبه نه؟ اصلا جور در نمیاد. یعنی انگار تهمورس ته مصرع ها رو چسبیده به هم نوشته. یه وزن جدید فقط برای موسیقی. این شگرد پورناظری هاست. حالا توی این آهنگ، برادر تهمورس، سهراب پورناظری اومده و دوباره وزن یه شعر رو دور زده. برای فهمیدنش قبل از دانلود آهنگ اول شعر رو بخونید بعد آهنگ رو گوش بدید. جالبه نه؟

2:04 آیین تقوا ما نیز دانیم لیکن چه چاره با بخت گمراه ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم یا جام باده، یا قصه کوتاه!

حواستون به متن بالا باشه. اول شعر رو همینجا بخونید و بعد باز کنید. اون وقت منظورم رو می‌فهمید.

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟ اگر جان را خدا داده است چرا باید تو بستانی؟ - فریدون مشیری

خواستم آهنگش رو بذارم ولی فکر کنم نتیجه‌اش خوب نباشه. ولی یه روز حتما انجامش میدم. حتما.

بیشینه‌ی قسمت‌های کار، یادآور سبک موسیقی رایج در زمان استاد بنان است. استاد شجریان که با ساخت سه ساز جدید، در بداعت و خلاقیت گوی سبقت از استادان موسیقی سنتی پیشین و همزمان خود را ربوده، بارها نشان داده نه تنها وحشتی از استفاده از اشعار نو ندارد، بلکه به زیبایی چندین شعر نو را ماندگار کرد. آه باران را می‌شنوم و می‌دانم از این پس باران در گوشم فریاد می‌کشد و من پا به پای قطراتش، همه باران می‌شوم. من کارشناس موسیقی نیستم، تنها مرا دلشده‌ای بگیرید که محو در صدای داوودی خوشخوان و ضرب انگشتان و نای خسروی مه‌رو می‌شود. فقط همین! -فرانک مجیدی

1:33 ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد شاید، این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران. یا نه، دریایی است گویی واژگونه بر فراز شهر، شهر سوگواران.

4:27 هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش، ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر، با تشویش: رنگ این شب های وحشت را تواند شست آیا از دل یاران؟

5:31 چشم ها و چشمه ها خشک اند. روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ، همچنان که نام ها در ننگ!

6:16 هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد. آه، باران، ای امید جان بیداران! بر پلیدی ها، که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم، آیا‌ چیره خواهی شد؟