من ادمیم که ۹۰ درصد مواقع فکر میکنم آدمای دورم دارن به زور تحملم میکنن ؛ حتی اگه اصلا همچین چیزی نباشه .. برای همین خیلی وقتا سعی میکنم فاصله بگیرم که یه وقت اذیت نشن و اونا فکر میکنن من اونارو دوست ندارم یا برام اهمیتی ندارن ..

این واقعا خود درگیری محضه .

-بیکلامِ‌محزونِ‌من-

انقدر شدتِ امیدواریم به زندگی زیاده که هروقت دارم واسه هفته های بعدی یا ماهای بعدی برنامه میریزم یهو با گفتنِ جمله‌ی « یهو اصن تا اون موقع مردی » بیخیال میشم و میرم یه گوشه افسردگی میگیرم

از خودم ، خودم ، خودم ، خودم متنفرم .

[دیگه قلبم بی حسه از‌ الان]

میشود یکجا‌ بشینیم‌ من‌ فقط‌ گریه‌ کنم؟ چند‌ سالی‌ گریه‌ دارم ، بعدِ اتمامش‌ بریم . .

« آدمی که یه اشتباهی کرده اما واقعا از کارش پشیمونه رو ببخشید » چون اون به خاطر کاری که کرده همش خودشو داره سرزنش میکنه و حتی گاهی وقتا از خودش بدش میاد ؛ و اینکه شما هی یاد آوری کنید کارشو واقعا باعث نابودیش میشه ..

-

در « نمیدونم چیکار کنم » ترین حالتِ ممکنم .

از آدم ها گریزان بود؛ و به وجودشان نیازمند.