سعدی اگر میخواست الان گلستان رو بنویسه دیباچه رو اینجوری شروع میکرد:
منّت خدای را عز و جل که موشکش موجب قدرت است و به هدفخوردنش مزید نعمت
هر موشکی که بالا رود ممد حیات است و چون فرود آید مفرح ذات.
پس در هر شلیکی دو اصابت موجود است و بر هر اصابت شکری واجب.
