♥️ امام حسن مجتبی علیه‌السّلام: ‌ ‌ ⬅️ تنها چيزى كه در اين دنياى فانى، باقى می‌ماند قرآن است، پس قرآن را پيشوا و امام خود قرار دهيد، تا به راه راست و مستقيم هدايت شويد. همانا نزديک‌ترين مردم به قرآن كسانى هستند كه بدان عمل كنند، گرچه به ظاهر، (آيات) آن را حفظ نكرده باشند؛ و دورترين افراد از قرآن، كسانى هستند كه به دستورات آن عمل نكنند، گرچه قارى و خواننده آن باشند. ‌ ‌ 📚 ارشاد القلوب، ص ١٠٢ ‌ 🌱ختم امروز را به نیتتعجیل در ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه میخوانیم با کلیک روی کلید زیر، "یه آیه" بخون و ختم قرآن جمعی رو کامل کن.🤝 یه آیه

🎶 #نماهنگ_صوتی 👌🏼(فوق العاده احساسی) غرق بارانم... ✍🏼شاعر: اکرم هاشمی سجزیی دوباره می‌رسد از راه نیمۀ رمضان... بگو که در شب شعرت، به بیت مهمانم نگاه کن به افق‌های دوردستِ وطن... قوی و زنده به عشق است، خاکِ ایرانم 🔻تهیه شده در : استودیو غزل https://eitaa.com/samn910

#راستی‌آزمایی 🟠 تلاش معاون پزشکیان برای بازگرداندن «رقاصه‌های لس‌آنجلسی» به کشور ❌ نتیجه بررسی : نادرست ▫️کانال تلگرامی «راه دیالمه» با انتشار برشی از گفت‌وگوی عبدالکریم حسین‌زاده (معاون رئیس‌جمهور) مدعی شده که وی به دنبال «بازگرداندن رقاصه‌های لس‌آنجلسی» است؛ ادعایی که ناشی از یک اشتباه و خلط دو شخصیت کاملاً متفاوت است. ▫️در مصاحبه اصلی، حسین‌زاده در پاسخ به سؤالی درباره پرونده‌های سیاسی و قتل‌های زنجیره‌ای دهه هفتاد، از «پرستو فروهر» (فرزند داریوش و پروانه فروهر، هنرمند و کنشگر سیاسی مقیم آلمان) و حق قانونی او برای رفت‌وآمد به ایران سخن می‌گوید. ▫️کانال مذکور به دلیل تشابه نام خانوادگی، «پرستو فروهر» را با «لیلا فروهر» (خواننده مقیم لس‌آنجلس) اشتباه گرفته و با اتکا به همین خطای محتوایی، عبارت «رقاصه‌های لس‌آنجلسی» را به معاون رئیس‌جمهور منتسب کرده است. ▫️حسین‌زاده در این مصاحبه هیچ اشاره‌ای به خوانندگان یا چهره‌های لس‌آنجلسی نداشته و موضوع صرفاً تردد قانونی یک شهروند و فعال سیاسی بوده است؛ بنابراین ادعای مطرح‌شده توسط این کانال نادرست است. https://eitaa.com/samn910

🩺خاکشیر؛ هم اسهال رو درمان می‌کنه، هم یبوست! https://eitaa.com/samn910

⛔️شبهه👇👇 گوساله پرستی هم با موسی هماهنگه ؟؟ 📌پاسخ به شبهه👇👇 🚨⚠️اگر سخن رهبر انقلاب درباره سامری و گوساله‌اش نیاز به تفسیر داشته باشد، دست کم همه اهلِ علم و همه اهلِ اطلاع حق دارند این کلام را تفسیر کنند ❌ شما نمی‌توانید ادعا کنید که فقط تفسیر شما درست است.❌ ✅ برای رسیدن به معنا و مقصود هر کلامی، باید #زمان و #مکان صدور آن کلام و نیز #سیاق کلام در نظر گرفته شود. 👈 این پیام رهبر انقلاب 👈👈فردای اعلام #آتش‌بس توسط شورای عالی امنیت ملی و شروع مذاکرات با آمریکا صادر شد. 👈 همچنین #سیاق پیام، سرتاسر خبر از #موفقیت و #پیروزی ملّت ایران بر دشمن است. 👈 بنابراین، اگر سامری امّت، دعوت‌کنندگان به آتش‌بس و مذاکره باشند، چرا فردای تصویب آتش‌بس، رهبری باید بگوید مردم بر سامری پیروز شدند؟!‼️⁉️ 👈👈 اگر «مذاکره» همان «گوساله» است، رهبری باید می‌‌فرمود: «ما فریب سامری را خوردیم و سامری بر ما پیروز شد!»⁉️   

قسمت۱۱۴تا۱۱۶

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهفدهم ▪یک لحظه هیچ‌چیز نفهمیدم؛ امیر مچ هر دو دستم را محکم‌تر گرفت، شاهرخ روی زمین افتاد و جیغ من در گلو شکست. ▫قدم‌هایم سمت شاهرخ می‌دوید و امیر از پشت دستم را می‌کشید؛ روی سرامیک سفید، خیسی خون را می‌دیدم، صدای شلیک بعدی را شنیدم و فریاد امیر: «سرت رو بیار پایین...» ▪گلوله درست کنار سرم، به چهارچوب فلزیِ در خورد و نگاه من روی تن شاهرخ مُرد؛ امیر مرا دنبال خودش می‌کشید و من ضجه می‌زدم باید بمانم... ▫قد بلندش لای بارانی مشکی پیچیده؛ خط خونش روی سرامیک می‌دوید و فقط یک سانتی‌متر گونه‌اش از زمین جدا شد. ▪پلک‌هایش سنگین بود، نگاهش دنبالم زمین خورد و من دست و پا می‌زدم ولی حریف قدرت این مرد نمی‌شدم. ▫هیاهوی طبل و آهنگ و شعار، صدای مجری که با هیجان وعده می‌داد: «تا لحظاتی دیگر، تینا راستین اینجا کنار ما خواهد بود!» ، سایه‌ای که پشت یکی از پنجره‌های راهرو تکان خورد و سومین شلیک، گوشم را کَر کرد. ▪امیر طوری دستم را پایین کشید که حس کردم آرنجم پیچ خورد؛ تنم را با خودش روی زمین کوبید، تمام استخوان‌هایم از درد خُرد شد و باز هم نگاهم فقط پیش شاهرخ بود. ▫کف هر دو دست را روی زمین فشار می‌داد؛ تلاش می‌کرد خودش را از زمین بکَند ولی نمی‌شد؛ لب‌هایش تکان می‌خورد تا حرفی بزند ولی این یکی هم نمی‌شد! ▪امیر سینه‌خیز خودش را جلو می‌کشید و من تسلیم مرگی که دنبالم می‌دوید، نمی‌شد مقاومت کنم. ▫هر بار تقلّا می‌کردم بلند شوم، به هر جای پالتو دستش می‌رسید، چنگ می‌زد و داد می‌کشید: «بخواب رو زمین...» ▪مثل یک جنازه، دنبالش کشیده می‌شدم و نگاهم از کف زمین هنوز دنبال شاهرخ بود ولی دیگر ندیدمش... ▫نمی‌فهمیدم از خم کدام راهرو پیچید و از چه دری بیرون رفت تا لحظه‌ای که هوای سرد به صورتم سیلی زد و همه‌چیز متوقف شد؛ هم قدم‌های امیر، هم کشیدن من روی زمین، هم نگاهی که دیگر شاهرخ را جایی پیدا نمی‌کرد. ▪کنار کوچه‌ای باریک، پشت ساختمان روی زمین افتاده بودم؛ صدای موسیقی و شعارها اصلاً واضح نبود و او نفس‌نفس می‌زد: «بلند شو...» ▫شاید از در پشتی فرار کرده بود و دیگر رمقی برای کشیدنِ من نداشت. روبرویم سرِ زانو نشست؛ در تاریکی کوچه، نگاهش پُر از خرده شیشه بود و لحنش خش داشت: «اونجا کمین کرده بودن واسه زدنت...» ▪شلیک گلوله‌ها را شنیده و سایۀ پشت پنجره را دیده بودم ولی قلبم جایی پشت دیوارهای سنگی و سیاه این ساختمان گم شده بود. ▫به جان کندن، خودم را از کف خیابان جمع کردم؛ تکیه به دیوار، تمام تنم از ترس می‌لرزید و با زبانی که لال شده بود، لب زدم: «شاهرخ...» ▪صورتش از عرق خیسِ خیس بود؛ انقدر تنم را با هر دو دست کشیده بود که باند دستش باز شده، انگشت بریده‌اش پیدا بود و نفسش بدتر برید: «دیگه نمیشه برگردیم...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهجدهم ▪باید همین حالا برمی‌گشتم... شاهرخ گلولۀ اول را به جای من خورده و در همین ساختمان لعنتی جا مانده بود... ▫مطمئن نبودم هنوز نفس بکشد ولی اگر فقط یک نفس برای زندگی فرصت داشتم باید همان نفس را خرج زنده ماندنِ او می‌کردم. ▪درست نمی‌شنیدم امیر چه می‌گوید... اصلاً دلم قرص نبود حقیقت را بگوید... فقط باید برمی‌رفتم و به تن سرد دیوار چنگ زدم. ▫نگاهش حیران بود؛ دور خودش می‌چرخید مبادا کسی برسد و من دست به دیوار خودم را می‌کشیدم. ▪نمی‌دانستم کجا ولی حتماً چند قدم جلوتر درِ دوم ساختمان بود و دست او سدّ راهم شد. کف دستش به دیوار چسبید؛ ساعدش مثل میله مسیرم را بست، نگاهش تا تِه چشمم رفت و به جای هر چه گلوله نخورده بودم، با چند کلمه نفسم را گرفت: «زنده باشه یا مرده... تو کاری نمی‌تونی بکنی...» ▫قلبم از قفسۀ سینه کنده شد؛ دست روی آستین کاپشنش انداختم و پایین کشیدم؛ یعنی از سرِ راهم کنار برو! ولی دستش را محکم‌تر به دیوار گرفت و فریادش بین دندان‌ها خُرد شد: «اون تک‌تیرانداز هنوز منتظرته!» ▪گلوله‌هایی که همین چند دقیقه پیش از کنارم رد شده بود، سرم را سوراخ کرد و او از هر چه نفهمیده بودم، گذشت: «هر کاری کردم که زنده بمونی...» ▫نمی‌فهمید همین حالا دارم می‌میرم! نبضم را هیچ‌جا در تنم حس نمی‌کردم؛ جریان خون در رگ‌هایم بند آمده بود و تا خواستم یک قدم جلوتر بروم، صدایش شکست: «فکر می‌کنی من نمی‌فهمم از دست دادن چه دردی داره؟» ▪یک لحظه همه چیز ایستاد؛ نفس‌های من، تپش‌های قلبم، حتی دنیا... از دست دادن؟!... یعنی قرار بود پایانش این باشد؟... ▫زیر قدم‌هایم خالی شد، با هر دو دست دیوار را گرفتم تا زمین نخورم ولی این دردی که در سر و قفسۀ سینه نعره می‌کشید، ناله‌های قبل از مرگ بود. ▪سرانگشتم روی دیوار گِزگِز می‌کرد؛ هر چه می‌خواستم روی پا بمانم، بدتر بدنم سُست می‌شد و در تنگنایی از ترس و درد، وزن تمام دیوارها روی سرم سقوط کرد. ▫نفهمیدم افتادم یا هنوز روی زانو بودم ولی فشار زمین را زیر تنم حس می‌کردم، فریادهای امیر گنگ بود و صورتش در تاریکی نگاهم گم شد؛ انگار کسی در قبرم چالم می‌کرد و چند ثانیه بعد همه‌چیز تمام شد؛ سیاهی، سکوت مطلق و سرما... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدونوزدهم ▪اگر مرده بودم، چرا این سرما دست از سرم برنمی‌داشت؟! چرا تمام استخوان‌هایم اینقدر بد درد می‌کرد؟! ▫بی‌حرکت بودم ولی درد در مهره‌های گردنم تکان می‌خورد؛ بدنم مثل یه تکه چوب، خشکِ خشک بود و صدایی شبیه آژیر، پلکم را پاره کرد. ▪صورتم روی سردی شیشه مانده، انگار تنم را به جایی دوخته بودند و به زحمت می‌شد تکان بخورم. ▫کنج ماشین در خودم مچاله بودم؛ نور آبی و قرمز، روی صورتم می‌پرید. آژیر ماشین پلیس در گوشم ضربه می‌زد و من هیچ‌چیز یادم نبود ولی نمی‌دانستم چرا از همه‌چیز می‌ترسم. ▪از وحشت اینکه در ماشین پلیس گیر افتادم، دستم به دستگیره چسبید؛ کمرم را از صندلی کندم و دیدم یک مرد سیاه‌پوست پشت فرمان نشسته است. ▫یونیفرم پلیس تنش نبود؛ با سبز شدن چراغ، گاز داد و آژیرِ پلیس در گوشم گم شد. ▪ماشین پلیس هنوز همانجا کنار خیابان ایستاده بود، ما دورتر می‌شدیم و نگاه من پشت شیشه از وحشت مخفی شده بود مبادا کسی تینا را ببیند. ▫اصلاً من کجا بودم؟! چرا سرم انقدر خالی بود؟! چرا حتی یادم نبود چطور سوار این ماشین شدم؟! ▪جای هر تار مو، یک سوزن در پوست سرم نوک می‌زد؛ تمام تنم لمس بود و نگاهم بی‌رمق چرخید تا بلاخره او را دیدم و هر چه یادم رفته بود، روی ذهنم خراب شد. ▫عقب ماشین کنارم نشسته، نگاهش از شیشه به خیسی خیابان بود؛ آرنجش را لب پنجره تکیه داده، با کف دست، پیشانی‌اش را گرفته بود و سؤالی که از بین لب‌هایم فرار کرد: «منو کجا می‌بری؟» ▪صدایم به قدری ضعیف بود که خیال کردم نشنید ولی انگار از خواب پریده باشد، نگاهش سمتم پرت شد. ▫دستم هنوز روی دستگیره بود، نمی‌شد نفس‌نفس نزنم و او نجوا کرد: «نترس...» ▪مگر می‌شد نترسم؟! مگر می‌توانستم به این مرد اطمینان کنم؟! نگاهم از صورتش رد شد و روی تمام شیشه‌های ماشین گشت بلکه فقط یک راه فرار پیدا شود. ▫باید همین حالا پیاده می‌شدم، باید شاهرخ را پیدا می‌کردم و همان لحظه ماشین، پشت چراغ قرمز بعدی ایستاد. ▪دستگیره را کشیدم، راننده متعجب سمتم چرخید و هنوز چند سانتی‌متر در باز نشده، امیر در را از داخل به هم کوبید. ▫ساعدش را مماس لباسم رد کرده بود، دستش هنوز روی دستگیره و درست روبروی صورتم بی‌صدا تشر زد: «از هر کی می‌ترسی، از من نترس...» ▪راننده با حالتی گیج سمت فرمان برگشت؛ امیر در را از داخل قفل کرد و زیر گوشم هشدار داد: «اینجا ایران نیس... بذار زنده بمونیم...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

تجدید بیعت روزانه با امام زمان ارواحنا فداه دعای عهد با صدای حسین حقیقی