📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوسی‌وهفتم ▪نشد ادامه دهد؛ سرش را دوباره سمت شیشه گرفت ولی من نمی‌خواستم این مزخرفات را باور کنم! ▫انگار خودم یادم رفته بود چقدر ترسیدم؛ دستم به دستگیره چسبید و یک نفس کوتاه گرفتم تا حالش را بهتر بگیرم: «خوب بلدی مغلطه کنی!» ▪احتمالاً انتظارش را نداشت؛ نگاهش طرفم کج شد و من مستقیم سر اصل مطلب رفتم: «برای سفید کردن جمهوری اسلامی، مجبوری پهلوی رو سیاه کنی ولی چرا از دورۀ محمدرضا شاه نمی‌گی که حجاب اختیاری بود؟!» ▫یک لحظه چشمانش برق زد؛ انگار سرش برای بحث کردن درد می‌کرد: «خوبه که یه چیزایی می‌دونی ولی مشکل اینه که اطلاعاتت بیشتر از فضای مجازیه نه از کتابخونه!» ▪تکیه‌اش را از صندلی کَند؛ انگار حرارت تنش بالا رفته بود و سرش را سمت راننده خم کرد: «میشه بخاری رو خاموش کنی؟» و رو به من ادامه داد: «وقتی اطلاعاتت در حد کپشن‌ پست‌های اینستاگرام باشه، مغزت بایاس میشه! ولی اگه تو کتابخونه بگردی و کتاب بخونی، می‌فهمی دنیا خیلی بزرگتر و پیچیده‌تر از اکسپلور اینستاگرامه!» ▫کتابخانۀ دیواری خانه‌اش یادم آمد؛ کتابی که باز روی مبل رها شده بود و او شمرده جواب داد: «محمدرضا می‌خواست با پنبه سر ببرّه! یعنی کاری که پدرش نتونست با اجبار پیش ببره، تصمیم گرفت با اختیار مردم تموم کنه!» ▪رمقی برای مغزم نمانده بود و این شال بلند، کلافه‌ترم می‌کرد! فقط تیری در تاریکی پرت کرده‌بودم بلکه دهانش را ببندد ولی زبانش درازتر شده بود: «اون دوره چیزایی تو تلویزیون و سینمای ایران آزاد شد که حتی تو اروپا و آمریکا قفل بود. خبر داری تو جشن هنر شیراز، چه نمایشی رو زنده تو خیابون اجرا کردن؟... جشن‌هایی که مستقیم زیر نظر فرح پهلوی برگزار می‌شد...» ▫گونه‌هایش گُل انداخت، کلمات بین لب‌هایش جا ماند؛ انگار خجالت کشید و این‌بار طوری گُر گرفت که به‌جای کم کردن بخاری، پنجره را پایین کشید. ▪باد داخل ماشین دوید، یک لحظه لرز کردم و او با نفس‌هایی خفه نجوا کرد: «وضعیت اون نمایش انقدر افتضاح بود که سفیر انگلیس به شاه میگه اگه همچین نمایشی حتی تو وینچستر انگلیس هم اجرا می‌شد، کارگردان و بازیگرا، زنده نمی‌موندن ولی تو ایران... البته شاه فقط در جواب سفیر خندیده!» ▫دست‌هایم را دور بازوهایم حلقه کردم و برای شکستن کلامش، بهترین بهانه همین بود: «میشه پنجره رو ببندی؟» ▪تمرکزش تیزتر از آنی بود که با این پارازیت‌ها به هم بریزد؛ پنجره را بالا کشید و حرف را از همانجایی که قیچی کرده بودم، چسب زد: «البته همچین اختیاری هم نبود! به خیلی از مدرسه‌ها ابلاغ شده بود معلما و دانش‌آموزا حق ندارن حتی روسری سر کنن، چادر که اصلاً! سال‌های آخر، ورود دخترای چادری به خیلی از دانشگاه‌ها و ادارات ممنوع شد...» ▫هنوز حرفش تمام نشده، آژیر پلیس در سرم پیچید؛ سراسیمه به پشت سر چرخید و صدای گنگی که پشت بلندگو دستور ایست داد... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

🏝 زیارت عاشورا🚩 🎙 با نواے علے فانی 🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

معاونت سیاسی نمایندگی ولی فقیه در سپاه اراک به مناسبت هفته دفاع مقدس برگزار میکند : جشنواره بزرگ ثامن «شبکه ثامن بسیج + فضای مجازی + سواد رسانه‌ای» جوایز : ۱۰ جایزه ۱۰ میلیون ریالی موضوعات پیشنهادی 1. شبکه ثامن و حکمرانی فضای مجازی 2. جنگ روایت‌ها و سواد رسانه‌ای 3.شایعه، فیک‌نیوز و عملیات روانی 4. روایت صحیح 5. هوش مصنوعی؛ فرصت و تهدید 6.تولید انواع محتوا AI 7.تشخیص محتوای جعلی 6. پایگاه و فضای مجازی 8.تجربه‌های موفق در جذب و محتوا 9. روایتگری بحران 10. رسانه‌ای و بحران‌ها 11. اخبار و شایعات 12. اخلاق رسانه‌ای 13. نسل Z و زبان جدید رسانه 14.نسل نوجوان و دوری از ادبیات رسمی 15. گفت‌وگو با نسل جدید بخش‌های مسابقه: 🎬 Reels Challenge: ویدئوی ۳۰ تا ۹۰ ثانیه‌ای 📱 محتوای شبکه اجتماعی: پست و کاروسل 🎙️ پادکست: ۵ دقیقه 🎥 مستند موبایلی: ۳ دقیقه 🎨 طراحی: پوستر، موشن‌گرافیک و اینفوگرافیک 🤖 AI Challenge: تولید محصول رسانه‌ای با کمک هوش مصنوعی 🕵️ سواد رسانه‌ای: تشخیص فیک‌نیوز، دیپ‌فیک و عملیات رسانه‌ای نقطه طلایی جشنواره و «چالش ۷۲ ساعته اعلامی در کانال @ghadir_16 🏆 بهترین تولید محتوا 🔥 بیشترین بازدید 💡 خلاق‌ترین ایده 🎬 بهترین ویدئو 🤖 بهترین استفاده از AI 🧠 بهترین اثر سواد رسانه‌ای 🚀 پدیده جشنواره چالش اعلامی کانال‌های شرکت کننده حتما باید در قالب شبکه ثامن بسیج در سطح پایگاه فعالیت کنند . مهلت اعلام آمادگی شرکت در مسابقه تا تاریخ ۳۱ شهریور ماه و مسابقه در هفته دفاع مقدس خواهد بود. برای شرکت مشخصات کانال و مدیران آن را به نام کاربری @r_reza63 ارسال کنید.

🔎 #یادداشت | نگاهی به ابعاد موضوع «انسجام ملی» از منظر رهبر معظم انقلاب 📝 رسانه RAHBAR.IR در یادداشتی با عنوان «رمزِ دستیابی به «ایران هرچه قوی‌تر»» براساس پیام‌های حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی خامنه‌ای، نگاهی به ابعاد پرونده «انسجام اجتماعی» داشته است.   ▪️نعمتِ الهی «وحدت ملی و انسجام اجتماعی» از جمله مفاهیم کلیدی مطرح شده از سوی رهبر معظم انقلاب است که از اولین پیام صادر شده توسط ایشان تاکنون به صورت مستمر مورد تکرار و تأکید قرار گرفته است. در اولین پیام، رهبر انقلاب صراحتا، وحدت را عامل ایجاد شکست در دشمن معرفی کرده‌اند: «در حال حاضر در اثر وحدت عجیبی که بین شما هموطنان با همه تفاوت خاستگاههای مذهبی، فکری، فرهنگی و سیاسی ایجاد شده، در دشمن شکستگی بوجود آمده است. این را باید نعمتی خاص از ناحیه حضرت حق جلّ‌ و علا دانست.» ۲۹/اسفند/۱۴۰۴ و آحاد ملت را به «شکر عملی» این نعمت الهی توصیه کردند: «آنچه فعلاً در مقام اقدام به شکر عملی لازم است، این است که ما این نعمت عظمی را صرفاً رحمتی از ناحیه حضرت حق جلّ و علا بدانیم و تا حد ممکن از آن خوب استفاده کنیم. اینطور حتماً این انسجام بیشتر و پولادین‌تر شده و دشمنانتان خوار و خفیفتر خواهند شد.» ۲۹/اسفند/۱۴۰۴   ▪️شرطِ تحقق عزت و استقلال ایران رهبر انقلاب در پیام دیگری انسجام ملی را اساسا شرط و لازمه‌ی تحققِ «ایران هرچه قوی‌تر» ذکر کرده: «دستیابی به «ایران هر چه قوی‌تر» از مسیر وحدت بین اقشار مختلف جامعه میگذرد.» ۲۰/فروردین/۱۴۰۵ و در جای دیگری اصرار بر این موضوع را از جمله اصولی‌ترین امور دانسته‌اند: «از جمله اصولی‌ترین امور در این برهه، اصرار بر وحدت کلمه و اتحاد مقدّس در همه‌ی سطوح مردم و مسئولان و در تمام عرصه‌ها برای تحقّق آرمان‌های بلند انقلاب اسلامی و تأمین عزّت و استقلال ایران عزیز خصوصاً در برابر دشمن جنایتکار و حیله‌گر امریکایی است.» ۲۶/تیر/۱۴۰۵   ▪️نقطه‌ی کانونی دشمن در جنگ ترکیبی از سوی دیگر، رهبر انقلاب نقشه‌ی دشمن پس از ناکامی در میدان نظامی را ایجاد تفرقه و تجزیه‌ی اجتماعی می‌دانند: «طرح و نقشه‌ی کور دشمن پس از جنگ تحمیلی و فشار اقتصادی و محاصره‌ی تبلیغاتی و سیاسی، ایجاد تفرقه و تجزیه‌ی اجتماعی برای جبران شکست‌های میدان نظامی و به زانو درآوردن ملّت است.» ۷/خرداد/۱۴۰۵ و یکی از ابعاد کلیدیِ برنامه‌ی دشمن در جنگ ترکیبی فعلی را از بین بردن همین انسجام ملی معرفی می‌کنند: «[دشمن خبیث] کِیدِ خود را در جنگ ترکیبی بر دو نقطه متمرکز ساخته است: یکی تاب‌آوری مردم؛ دیگری ایجاد خطا در دستگاه محاسباتی مسئولان کشور. ابزار اصلی او در این هر دو، کاشت بذر تردید، یأس، ترس، بدگمانی، و اختلاف است.» ۱۴/خرداد/۱۴۰۵ حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای در تشریحِ نقشه‌ی دشمنان در این زمینه، به موضوع عملیات رسانه‌ای به منظور تاثیرگذاری بر اذهان مردم و خدشه در وحدت و انسجام تأکید کرده‌اند: «یک مسیر دشمن، عملیات رسانه‌ای او است که در این ایام بطور خاص با نشانه‌گیری ذهن و روان آحادی از مردم قصد خدشه در وحدت ملّی و به تبَع در امنیت ملی را دارد.» ۲۹/اسفند/۱۴۰۴   ▪️ارتکاب هر آنچه به‌ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است! رهبر معظم انقلاب برای حفظ و تقویتِ انسجام ملی به‌عنوان مولفه‌ی راهبردی قدرت ملی و در جهت ناکام گذاشتن توطئه‌ی دشمن، پرهیز از تبدیلِ «اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را به تنازع و تفرقه» را مطالبه کرده‌اند: «لازم است تک‌تک جان‌فدایانی که دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران می‌تپد، از این پس، بیش از پیش برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم‌پیوسته ملّت اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند و قولاً و عملاً مظهر انسجام و یکپارچگی ملّت باشند، ان‌شاءالله.» ۷/خرداد/۱۴۰۵ و تأکید کرده‌اند که «ملّت عزیز، با تداوم بر اعتماد به مسئولان دلسوز در هر سه قوّه که تلاش ایشان برای رفاه و سعادت ملّت، مشهود می‌باشد، همچنان برای تضمین صیانت از منافع ایران اسلامی، هوشیار و فعّال در میدان خواهد بود.» ۲۶/تیر/۱۴۰۵ 🔗 ادامه یادداشت را از اینجا بخوانید. 📖پرونده #انسجام_اجتماعی از رسانه RAHBAR.IR 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

‌ ♥️ امیرالمومنین علی علیه السلام: ‌ ⬅️ همانا فرزند را به پدر، و پدر را به فرزند حقّى است. حق پدر بر فرزند اين است كه فرزند در همه چيز جز نافرمانى خدا، از پدر اطاعت كند. ‌ ⬅️ و حق فرزند بر پدر آن كه نام نيكو بر فرزند نهد، خوب تربيتش كند، و او را قرآن بياموزد. ‌ 📗 حکمت ۳۹۹ نهج البلاغه ‌ 🌱ختم امروز را به نیت تعجیل در ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه میخوانیم با کلیک روی کلید زیر، "یه آیه" بخون و ختم قرآن جمعی رو کامل کن.🤝 یه آیه

قسمت۱۳۶تا۱۳۷

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوسی‌وهشتم ▪نگاه راننده از آینه به شیشۀ عقب پرید، امیر یک کلمه پرسید: «خبریه؟» و او آهسته حاشیۀ جاده توقف کرد: «ممکنه!» ▫از همین دو کلمه، استرس مثل موج در تنم پیچید؛ از پوست سر تا تک‌تک انگشتانم سِر شد و یک لحظه به ذهنم رسید ممکن است همین حالا خلاص شوم؟! ▪نمی‌دانستم چند ثانیه فرصت دارم؟... می‌شد به پلیس فقط یک اشاره کنم؟... ▫راننده از آینۀ بغل منتظر رسیدن پلیس بود؛ پنجره را تا نیمه پایین کشید، یک دست لب پنجره و دست دیگر را آهسته سمت دستۀ اسلحه، نزدیک کمرش برد. ▪هر دو دست امیر در دستکش مشکی گره شد و زیر گوشم پچ‌پچ کرد: «زنده یا مرده، من این مسیر رو تا ته میرم.» ▫سایۀ پلیس را پشت شیشه حس کردم؛ جرأت نداشتم سر بچرخانم، راننده زیر کاپشن، ضامن را کشید و بی‌صدا تهدید کرد: «یک کلمه حرف بزنی به کلمۀ دوم نمی‌رسی!» ▪به سختی همین چند کلمه را فارسی تلفظ کرد تا مطمئن شود شیرفهم شدم و من هر چه خون در رگ‌هایم بود، در جا یخ زد! ▫پلیس کنار پنجرۀ راننده رسید؛ مقابل شیشه خم شده بود و ظاهراً مدارک می‌خواست. دیگر صدای نفس‌های امیر را هم نمی‌شنیدم، تنش به صندلی چسبیده بود و راننده خیلی خونسرد، کارتی دست پلیس داد: «مشکلی پیش اومده؟» ▪افسر نگاهی به عقب کرد؛ سخت بود وحشتم را پنهان کنم، فقط یک لحظه به چشمانم خیره ماند، نگاهش سمت امیر رفت و روی صورتش مکث کرد. ▫می‌شد همین حالا با اینهمه تغییر شناسایی شود؟! نگاه راننده از آینه به من بود و من چشمم را بستم؛ مطمئن نبودم اصلاً خدایی باشد ولی به همان چیزی که ایمان نداشتم التماس می‌کردم معجزه کند و صدای پلیس، پلکم را شکست: «می‌تونید برید!» ▪راننده با لبخندی مطمئن، مدرک را گرفت؛ ماشین راه افتاد و تمام امید من روی قلبم یخ زد. ▫بلاخره صدای نفس امیر را شنیدم؛ دست‌هایی که روی شلوارش مشت کرده بود، شُل شد و راننده ضامن را خلاص کرد: «از این بازرسی‌های اتفاقی تو مسیر هست.» ▪طوری به هم ریخته بود که دستکش‌ها را بیرون کشید، بین‌مان روی صندلی پرت کرد، با کف هر دو دست از ریشۀ مو تا روی گونه‌ها را فشار داد و حرفی زد که فکرش را نمی‌کردم: «ممنونم بهم اعتماد کردی...» ▫اعتماد؟! نمی‌دانستم واقعاً دست راننده روی اسلحه و کشیدن ضامن را ندید و تهدیدش را نشنید یا می‌خواست من را فریب دهد ولی کاملاً به طرفش چرخیدم و با فشار دندان‌ها حساب کشیدم: «تا کجا می‌خوای منو با خودت بکشی؟» ▪هر چه در قفسۀسینه جا نمی‌شد، با نفسی سنگین بیرون داد و باز هم به زحمت حرف زد: «تا وقتی مطمئن بشم جات امنه...» ▫راننده هنوز نگاهش روی آینه، مراقب پشت سر بود و صدای امیر اصلاً محکم نبود: «نمی‌خوام دوباره اشتباه کنم...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوسی‌ونهم ▪کلافه دنبال چیزی گشت ولی پیدا نشد؛ یک لحظه دستش روی جیب کاپشن مکث کرد: «پاکت...» چند لحظه سکوت و لحنی که عصبی‌ شد: «فکر کنم پشت سوله جا گذاشتم...» و بلافاصله رو به راننده سؤال کرد: «چیزی برای خوردن پیدا میشه؟» ▫رنگش هنوز برنگشته و انگار فشارش افتاده بود؛ سرش را از پشت به صندلی تکیه داد، چشمش را بست و پیشانی‌اش در یک ثانیه عرق کرد. ▪متنفر از مردی که در این زندان داشت زجرکُشم می‌کرد، از تهِ دل آرزو کردم ای‌کاش همینجا بمیرد! ▫پشت پیچ جاده، یک رستوران کوچک پیدا شد،؛ راننده سرعت را کم کرد، چند متر مانده به رستوران ایستاد و خلاصه خبر داد: «اینجا امنه!» ▪دست امیر سمت دستگیره رفت و با صدایی ضعیف از من پرسید: «نمیای پایین؟» ▫به جای جواب فقط چشمم را بستم و صدای بسته شدن در را که شنیدم، پلکم از هم جدا شد. راننده کنار ماشین ایستاده بود، با نگاهش همه جا را جارو می‌کرد و دو دقیقه بعد امیر برگشت. ▪چند کلمه با هم صحبت کردند، او رفت و امیر سوار شد. صورتش هنوز خیس بود و سؤالی که اصلاً برای من مطرح نبود، جواب داد: «میگه اینجا نمیشه نماز خوند.» ▫در عمرم جز چند رکعتی که به اجبار معاون مدرسه در نمازخانه ادا درآورده بودم، نماز نخوانده و او باز هم توضیح داد: «میریم جلوتر...» ▪احتمالاً این خیسی صورت هم آب وضو بود و عمداً نیشخندی نشانش دادم: «خدا می‌دونه داری یه دختر رو به زور می‌بری؟» ▫با سرانگشت، آب مانده روی ریشۀ موهایش را از گوشۀ پیشانی خشک کرد و مطمئن جواب داد: «اتفاقاً فقط خدا می‌دونه...» ▪نمی‌شد با بلندی این شال، دور سر و گردنم کنار بیایم؛ گوشۀ شال را کلافه جمع کردم و حرفش تمام نشده، زیر پا کشیدم: «تو کامنتا چی گفته بودن؟» ▫از همان لحظه ذهنم را به ولع انداخته بود تا بفهمم و آخر نشد جلوی این کنجکاوی را بگیرم. ▪خودش را خسته روی صندلی رها کرد، همان لحظه راننده با یک جعبۀ کاهی بزرگ و یک باکس آب معدنی سوار شد و او با یک کلمه، تشنه‌ترم کرد: «بگذریم...» ▫از اینکه سر به سرم می‌گذاشت، بد عصبی شدم؛ اصلاً به درک! هر چه می‌خواست باشد، دیگر برایم مهم نبود! ▪راننده سهم خودش را جدا کرد و جعبه را سمت امیر گرفت؛ دو بسته آلومینیومی پُر از ذرت پخته و سیب‌زمینی سرخ شده، دو کاسۀ کوچک سُس، چند تکه نان حجیم و صدای ناچار امیر: «غذای حلال تو جاده سخت پیدا میشه... فعلاً مجبوریم گیاه‌خوار بشیم!» ▫جعبه را بین من و خودش، روی صندلی جا داد و طوری با اشتها شروع کرد که آب بیخ گلویم جمع شد؛ یک تکه سیب‌زمینی برداشتم و بین دندان‌هایم نرسیده، با یک سؤال دستم را لرزاند: «این مدت پسر انصاری اجازه داد با خانوادت تماس بگیری؟»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد