📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهشتادم ▪نگاهم اول به جای خالی‌اش روی جدول افتاد؛ بعد همین چند متر پیاده‌روی روبرو... اصلاً خبری از امیر نبود و قدم‌هایی درست روبرویم ایستاد. ▫کفش‌های بنددار مشکی؛ شلوار جین نفتی، کاپشن چرم قهوه‌ای و صورتی که در سرم بدتر از صدای شلیک گلوله منفجر شد! ▪همان مرد چهارشانه، با ریش و سبیل کوتاه خرمایی، چشم‌های روشن و نگاهی که به اندازۀ آن شب در آپارتمان امیر، خشن نبود: «بلند شو!» ▫کف دستم را لب جدول گرفتم و به زحمت خودم را جمع کردم؛ ظاهراً دو ساعت کشیده بود تا خودش را از پاریس برساند و با دست به سمت خیابان اشاره کرد. ▪سواری سفیدی آن طرف جدول پارک شده بود؛ امیر کنار ماشین پانچو را از تنش درآورد و سوار شد، مرتضی یک قدم جلوتر آمد و با همان لهجۀ لبنانی، فارسی حرف زد: «خیلی وقت نداریم...» ▫مغزم هم مثل تنم سِر شده بود؛ بی‌ مقاومت تا پای ماشین رفتم، امیر صندلی جلو نشسته بود. پانچو را در آوردم و همین که سوار شدم، فقط یک لحظه سمتم چرخید. ▪مرتضی پشت فرمان نشست، استارت زد و امیر به نیابت از من پیشنهاد داد: «یه چیزی بگیر بخوریم...» ▫با احتیاط از جای پارک بیرون آمد و با لبخندی مخفی پرسید: «چیزی هم از گلوت پایین میره؟» ▪خشاب شوخی‌های امیر ته کشیده بود؛ سرش را از پشت به صندلی تکیه داد و به جای جواب، چشمانش را بست ولی من دیگر غذا نمی‌خواستم. ▫این چند روز در کشتی فقط منتظر تماس امیر با مرتضی بودم و حالا خودش اینجا بود؛ از آینه خیره به چشمان روشنش ماندم و با هر چه دلتنگی در دلم جا مانده بود، سؤال کردم: «از شاهرخ خبری دارید؟» ▪نگاهش از خیابان جدا نشد؛ انگار مطمئن بود این سؤال را می‌پرسم، فقط سرش را بالا گرفت و من دوباره پرسیدم: «منو کجا می‌برید؟» ▫چشمان امیر هنوز بسته بود و مرتضی با خونسردی پاسخ داد: «همه چی رو به وقتش می‌فهمی!» ▪سر و گردنم بی‌حس و حال بود؛ صورتم روی شیشه رها شد و خیره به خیابان‌ها، نمی‌دانستم چرا تمام مردها را با بارانی مشکی می‌دیدم؟! من دیوانه شده بودم یا شاهرخ همه‌جا بود؟! ▫چشمم را بستم؛ پچ‌پچ امیر و مرتضی را می‌شنیدم ولی چیزی نمی‌فهمیدم، حتی گذر زمان را درست حس نمی‌کردم تا بلاخره ماشین ایستاد. ▪مطمئن بودم به پاریس نرسیدیم؛ این کوچه‌های کوتاه و خانه‌های ساده، شبیه حومۀ پاریس هم نبود ولی هر دو پیاده شدند. ▫همه‌چیز شبیه خانه‌های شمالی در ایران بود؛ دیوارها کوتاه، سقف‌های قرمز شیروانی، هوای ابری و آسمانی آمادۀ باریدن! ▪مرتضی ماشین را قفل کرد؛ من خیره به این دیوارهای سیمانی، فقط فکر می‌کردم تا کِی قرار است در این زندان جدید بمانم و همان لحظه مردی جوان در را باز کرد. ▫چشم راستش انگار گلوله خورده باشد، در هم فرو رفته و کور بود و نگاهی که از چشم چپش روی صورتم تیز شد... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوهشتادویکم ▪موهای کم‌پشت، زخمی که از بالا و پایین حدقۀ چشم تا روی پیشانی و گونه رسیده و انگار گوشۀ گوشش هم بریده بود. ▫نگاهش از صورت من، سمت امیر کج شد؛ چندبار سر تا پایش را گشت و متحیر زمزمه کرد: «با خودت چی‌کار کردی؟» ▪او هم فارسی را شُل و با لهجۀ لبنانی صحبت می‌کرد؛ یک قدم عقب رفت و به جای امیر، مرتضی جواب داد: «این الان مثل حضرت یونس از شکم نهنگ دراومده!» ▫شوخی یا جدی نفهمیدم ولی هیچ‌کس نخندید؛ امیر یک لحظه به سمتم برگشت، یک کلمه گفت: «بیا تو...» و خودش جلوتر از همه رفت. ▪این روزها به رفتن‌های بدون چون و چرا عادت داشتم؛ اصلاً هر بار مقاومت کرده بودم، بدتر شده بود و این‌بار هم بی‌دلیل، دنبالش کشیده شدم. ▫مرد مردد دستش را جلو آورد، امیر هر دو دستش را عقب کشید و با حالتی درمانده جواب داد: «الان از همه جای من روغن می‌چکه! دست ندی بهتره!» ▪انگار هر چه بیشتر امیر را می‌دید، بدتر می‌ترسید؛ دوباره نگاهش طرف من پرید و امیر از کنارش رد شد. ▫مرتضی پشت سر من حرکت می‌کرد مبادا فکر فرار به سرم بزند! حیاطی نسبتاً کوچک، با درختچه‌هایی کوتاه و چند پله که به ایوان ساختمان می‌رسید. ▪از اینجا فقط پنجره‌های خانه پیدا بود؛ پرده‌های سفید پشت پنجره، دو جفت کفش که پشت در بود و ترسی که مثل خوره تنم را می‌جوید: یعنی قرار بود با این سه مرد در این خانه تنها بمانم؟... ▫برای چندمین بار در این چند ساعت خودم را لعنت کردم چرا هنوز زنده هستم و همان لحظه در از داخل باز شد. ▪زنی جوان؛ با لباس بافتنی شیری رنگ تا زیر زانو، شلوار نخودی، شال نسکافه‌ای ضخیمی که دور صورتش پیچیده و زیباییِ خاصی که یک لحظه چشمم را گرفت. ▫یک تار مو پیدا نبود ولی چشم‌های مشکی و برّاقش زیادی جذاب بود؛ نگاه خیرۀ امیر به این زن را حتی از گوشۀ چشم حس کردم و او همانجا خشکش زد. ▪از صورت ظریفش دلهره می‌بارید؛ امیر محو همین چشم‌های خوش‌حالت، لبخندی لب‌هایش را دزدید و خسته خواهش کرد: «فعلاً فقط باید برم حموم... میشه بعداً حرف بزنیم؟!» ▫برعکس‌ خانه‌های اروپایی، باید همینجا کفش‌ها در می‌آوردیم؛ زن چند قدم عقب کشید ولی نگاه نگرانش از امیر جدا نمی‌شد! ▪از کنارش که رد شد، فقط چند کلمه زیر گوشش گفت و از همین چند کلمه، نگاه زن طرف من کشید؛ امیر از خمِ راهرو پیچید، شاید سمت حمام رفت و این زن با اکراه، به ظاهر کثیف و موهای چربم نگاه می‌کرد... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

زیارت امین الله🌹 صوت محمود کریمی

ما رو از چی می‌ترسونید؟ ما برای نبرد آخرالزمانی آماده ایم...😎🔥 🎬 استوری لگوفند #تنگه_هرمز #خلیج_فارس #ایران https://eitaa.com/samn910

رتبه ۶ کنکور زبان خارجی https://eitaa.com/samn910

🎥 شاهکار رزمندگان مقاومت ؛ چگونه «دیوار آهنین» اسرائیل در حمله ۷ اکتبر حماس فروپاشید؟ #طوفان_الاقصی https://eitaa.com/samn910

🎤فایل صوتی ⭕️ موضوع:نسبت دین و #معنویت ✅ آیا خارج از دین هم می توان به معنویت دست یافت؟ 🔷 #قسمت_پنجم موضوع این برنامه : شاخصه های معنویت اصیل و حقیقی 🎙 حجت الاسلام دکتر محمد جعفری، دانشیار فلسفه دین موسسه امام خمینی 📎 #معنویت https://eitaa.com/samn910

👌 طاعون اصلی آمریکاست... خطبه حماسی محمود درویش.... https://eitaa.com/samn910