🍃 ﷽ 🍃 «أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ وَيُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ» 🍃آیا خداوند برای (نجات و دفاع از) بنده‌اش کافی نیست؟! امّا آنها تو را از غیر او می‌ترسانند. و هر کس را خداوند گمراه کند، هیچ هدایت‌کننده‌ای ندارد! #آیه #قرآن 📗 سوره زمر، آیه ﴿۳۶﴾ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 🌱ختم امروز را به نیت تعجيل در ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و حضرت زهرا سلام الله علیها میخوانیم با کلیک روی کلید زیر، "یه آیه" بخون و ختم قرآن جمعی رو کامل کن.🤝 یه آیه

‌ ‌ یاری خواستن از اهل‌بیت(علیهم السلام) 🔻 امام رضا علیه‌السلام: 🍃«إِذَا نَزَلَتْ بِكُمْ شَدِيدَةٌ فَاسْتَعِينُوا بِنَا.» ❇️ هر گاه برای شما پیش آمد سختی روی داد از ما کمک و یاری بجوئید. 📚 مستدرک الوسائل، ج ۵، ص ۲۲۹ ‌

شکار شبح در تنگه هرمز؛ ببینید و از شاهکار نخبگان ایران قهرمان لذت ببرید...

اینا پیمان بسته بودن که ۳ تایی با هم به یمن حمله کنن ... الان اومدن ایران التماس کردن که #یمن بهشون حمله نکنه 😂

غربزدگی یک بیماری که هنوز درمانی براش پیدا نشده... https://eitaa.com/samn910

🚨☝️ هیچ دوگانه ای بین هیئت و میدان نیست این دوگانه ها ضرورتی نداره ✨ ────────── ✨

قسمت۲۳۹تا۲۴۱

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت دویست‌وچهل‌ودوم ▪یک دست به نردۀ فلزی و فانتزی راه‌پله، معطّل ایستاده بود؛ قدم‌هایش روی پلۀ اول لق می‌خورد، ظاهراً یک پله هم نمی‌توانست خودش را بالا بکشد ولی من طلبکار هر سه نفرشان بودم: «مگه بهش قول ندادید؟» ▫شیوا چشمش را باز نکرد، شایگان ساکت بود و شاهرخ دست دیگر را هم لب نرده گرفت تا بتواند سمتم بچرخد؛ نگاهش خشن بود و لبخندش خشن‌تر: «برو بخواب... شاید تو خواب ببینی من از خون این حرومزاده گذشتم...» ▪تمام صورتش چشم شده، فقط نگاهم می‌کرد تا یک کلمه بگویم و ضربۀ بعدی را بدتر بزند ولی زبان من بند آمد! ▫دوباره به طرف راه‌پله چرخید؛ زیر لب ترانۀ فرانسوی محبوبش را زمزمه می‌کرد و تا از خم پله پیچید، شایگان نزدیکم شد. ▫لپ‌تاپ هنوز زیر بغلش، صورتش خونسردی محض بود و مثل همیشه ماله کشید: «بهش فرصت بدید... حالش خوب نیس.» ▪فرصت؟! می‌خواستند برای کشتن یک آدم فرصت بدهم؟! ▫به سرعت سمت راه‌پله رفتم و او دوباره توصیه کرد: «بهتره سر به سرش نذارید خانم راستین!» ▪به طرفش چرخیدم؛ زورم به هر کسی نمی‌رسید، به این یکی می‌رسید: «اینجا همه آزادن... جز من؟!» ▫لبخند زد؛ یکی از همان لبخندهایی که معلوم نبود پشتش چه خیالی دارد و دستش را سمت راه‌پله باز کرد: «شما قراره عروس این خانواده بشید، اینجا هم خونۀ خودتونه! بفرمایید!» ▪حالم از لحنش به هم خورد؛ اصلاً منتظر اجازۀ کسی نبودم و تا رسیدن به طبقۀ بالا، فقط در ذهنم می‌گشتم یک کلمه برای راضی کردن شاهرخ پیدا کنم! ▫لای در اتاقش باز بود؛ یک تیغه نور کف راهرو جا مانده، همان آهنگی که در گلویش قرقره می‌کرد، این‌بار با صدای خوانندۀ زن فرانسوی، از همین شکاف بیرون می‌زد و من همانجا پشت در ایستادم. ▪با کف دست، در را آهسته هُل دادم؛ در روبروی صورتم کنار رفت و دیدم وسط تختش، تنش پهن شده، چشم‌هایش بسته، انگار خوابش برده بود! ▫نمی‌خواستم از این چهارچوب رد شوم؛ انگار بیشتر از هر کسی در این دنیا، از این مرد می‌ترسیدم و از همان‌جا فقط نگاهش می‌کردم... چرا دو سال، حتی یک ذره نشناخته بودمش؟ ▪دلم می‌خواست به همین چشم‌های بسته، التماس کنم این ماجرای لعنتی را تمام کند ولی مطمئن نبودم التماسم برایش مهم باشد. ▫ناامید از مردی که زیر بار مستی مرده بود، برگشتم و همان لحظه صدای سنگینش را شنیدم: «چی می‌خوای؟» ▪از همین دو کلمه و لحن مستش، تمام تنم تکان خورد؛ اصلاً این روزها، این ترسیدن‌های بی‌دلیل دست خودم نبود. ▫وحشتزده چرخیدم؛ همان جنازه‌ای که روی تخت افتاده بود، فقط چشمش تکان می‌خورد و نگاهش دور صورتم گیج می‌زد: «چی می‌خوای عزیزم؟» ▪از وحشت وسوسه‌ای که به سرش زده بود، یک قدم عقب رفتم: «اومدم ببینم این بازی کی قراره تموم بشه؟» ▫پلک‌هایش روی هم می‌خورد و دوباره برمی‌گشت: «هر وقت من بگم...» 📖 ادامه دارد...     ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد