روزگاری من و او ساکن کویی بودیم ساکن کوی بت عربده جویی بودیم عقل و دین باخته،دیوانه رویی بودیم بسته سلسله،سلسله مویی بودیم کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود یک گرفتار از این جمله که هستند نبود ....

_

چشمهايت باغِ فين و گونه‌ات سيبِ گلاب! شهر را عطرِ نفس‌هاى تو قمصر مى‌کند..

چکد ز کاسهٔ چشمانِ تو شرابِ نگاه کجاست قسمتِ من دستم استکان بدهد...

__

نمیکشه مخم جدیدن نگاهارو… میفهمه چه خبره هرکی دیده چشا مارو.

نازِ چَشمانِ تو را شِعر کنم در دلِ شَب                             تا که مهتاب نَنازد                             به جمالَش هر شَب...🌙💙

_

_

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت اول آنکس که خریدار شدش من بودم باعث گرمی بازار شدش من بودم ....

‌ ای آنڪه همه بود و نبودم شده ای هم قبله و هم ذڪر سجودم شده ای با بودنٺ این دل شده آرامشِ محض پنهان چه ڪنم ڪل وجودم شده ای...!!♡

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او داد رسوایی من شهرت زیبایی او بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد کی سر برگ من بی سروسامان دارد ....