من اصلا این گزاره‌ای که میگن پسر هنری اوکیه که سیگار بکشه رو نمیفهمم. مثلا پسر هنری داره چه غلط متفاوتی میکنه که بقیه پسر‌ها نمیکنن و به سببش این حق داره سیگار بکشه ولی بقیه نه؟ چرا برای هنری‌ها معمولی و منطقیه و جالبه؟ در هرحالت ناجالبه. اگر ناراحتی پاشو گمشو برو طراحی کن، برو خودتو کتک بزن، برو یکی دیگه رو کتک بزن. سیگار چه کوفت و مرضیه؟

دیگه جلو جلو ذوق نمیکنم.

برای همین چیزها از امیدواری میترسم. همین فروپاشی‌ها، همین به پوچی رسیدن‌ها. خدای پُر زور من، به من‌ امید نده.

من نباید یه چیزی رو تصور کنم، نباید یه چیزی رو قشنگ تصور کنم، نباید امیدوار بشم و نباید هیچوقت به امید‌های کوچیک تکیه کنم. خراب میشه، اتفاق نمیفته، چون سناریو‌هام رو یکی میدزده.

این شب‌ها بیشتر از همیشه، دلم گرفته برایت ::: )

چرا ویوی اینجا پایینه. احتمالا چون من ناجالب شدم و خوندن اینجا دیگه اونقدراهم به بقیه احساسات خوب منتقل نمیکنه..

+ دیدی عین دوتا سگِ هار بهم نگاه میکردیم ریحانه؟ - اره دیدمتون.

-بچه‌ها نیم ساعت وقت دارین کلا. + حالا حتما باید هی اعلام کنید؟ - بچه‌ها بیست و پنج دقیقه وقت دارین. + نگاهِ بد* - (فرو رفتن در صندلی) ببخشید

پسرا در نهایت، با همه مثلا بزرگیشون، احمق و بامزه‌ن. ببخشید البته.

- بچه‌ها لطفا ببخشید اگر من یه جاهایی عصبانی شدم و بد برخورد کردم.. + شما عصبانی شدین؟ * مگه شما عصبانیم میشین؟ ' بچه‌ها خانم فلانی کی عصبانی شد من نبودم؟