‏🔻این موضع دبیر شورای عالی امنیت ملی بدان معناست که مذاکرات ایران و آمریکا فاصله زیادی با توافق و فاصله نزدیک‌تری با تنش دارد. آمریکا با بخش‌های مهمی از ۷ شرط ایران موافق نیست و همچنان اصرار به مذاکره هسته‌ای در همین گام نخست دارد.

#کلیپ| #مصاحبه 💠 تاریخ از زغال سنگ شروع نمی‌شود ابوالفضل بازرگان 📌در کشور ما عده‌ای به دلیل استعمارزدگی ذهنی، صلح را از آخر تعریف می‌کنند و همکاری بین‌المللی را به عنوان عامل معرفی می‌کنند نه تثبیت پایه‌های قدرت نظامی. #گراف_شانزده #ایران_هسته‌ای 🆔 @Graph_Tasnim

🔰شنبه‌های رهبری‌پژوهی | نشست دوّم 🔻موضوع جلسه: ویژگی‌ها و مختصات نظام فکری رهبر شهید 🔸 شناخت نظام فکری یک رهبر، فراتر از مرور بیانات و گزاره‌های پراکنده، مستلزم شناسایی مؤلفه‌ها، روابط درونی و منطق حاکم بر اندیشه اوست. 📌در این نشست، ویژگی‌ها و مختصات نظام فکری رهبر شهید مورد بررسی قرار می‌گیرد. 👤 با ارائه استاد گرانقدر حجت‌الاسلام امین اسدپور استاد حوزه‌ی علمیه قم و پژوهشگر در حوزه‌ی نظام اندیشه‌ اسلامی 🗓 شنبه ۲۵ مهرماه ⏰ ساعت ۱۵:۴۵ تا ۱۷:۴۵ 📍 مدرسه علمیه معصومیه قم 🤝 در صورت تمایل به حضور در جلسه به منظور هماهنگی به شناسه زیر پیام دهید: 🆔 @S_banihashemii 💠 حلقه رهبری‌پژوهی رهرو و پیشرو @Rahbaripajouhi_rp ✊ بسیج‌ طلاب‌ مدرسه‌ علمیه معصومیه‌ قم 👨‍💻ایتا | بله | ویراستی 🌐 masoumieh.ir/basij

💢‏ آیا خبر «تذکر رهبر انقلاب به صداوسیما» صحت داشت؟ ‏🔹 مجتبی زارعی در توئیتی مدعی شده است که رهبر سوم انقلاب به صداوسیما تذکر داده‌اند؛ اما در سه بخش از توئیت خود تأکید کرده که از صحت این خبر مطمئن نیست. تعابیری مانند «خبر واصله»، «برخی خبرها» و «خبر احتمالی» نیز بیانگر همین تردید است. ‏🔹 اما چرا نماینده مجلس و عضو کمیسیون امنیت ملی، خبری را منتشر می‌کند که اصل آن تأیید نشده و اساساً امکان تأیید آن نیز وجود ندارد؟ آیا انتشار خبری با چنین سطحی از ابهام، آن هم از سوی یک نماینده مجلس، کار درستی است؟ ‏🔹 پیشنهاد می‌کنیم آقای زارعی، اگر به دلیل مشغله در جلسه با فرمانده بسیج متوجه جزئیات صحبت‌های ایشان نشده‌اند، یک بار دیگر ماجرا را از ایشان جویا شوند و سپس، در صورت لزوم، توئیت خود را اصلاح و مجدداً منتشر کنند. این چه رویه‌ای است که هر نماینده‌ای به خود اجازه می‌دهد ادعایی محرمانه درباره دیدگاه رهبر انقلاب مطرح کند و بدون اطمینان از صحت آن، در فضای عمومی منتشر کند؟

‏🔻حدود ۵۷ درصد از اصابت‌ها به کشتی‌ها و نفتکش‌ها در تنگه‌ هرمز در دو هفته‌ اخیر مستقیما به موتورخانه(Engine Room) آن‌ها بوده است. یعنی علاوه بر کمیت حملات که میانگین به ۱۲ مورد در روز در ۱۰ روز ابتدایی اکتبر رسیده، سطح کیفی حملات هم افزایش یافته است. ‏به نظر می‌رسد حملات در تنگه به زودی شدت خواهد گرفت. علاوه بر این، دایره حملات به کشتی‌هایی که به هشدارها توجه نکنند به بیرون از تنگه نیز گسترش خواهد یافت.

🔵محمدجواد ظریف برای اثبات ناکارآمدی سلاح هسته‌ای به دو نمونه استناد می‌کند: ✍حسین قتیب اسرائیل که با وجود برخورداری از تسلیحات هسته‌ای هدف حمله قرار گرفته و شوروی که زرادخانه عظیم اتمی‌اش نتوانست مانع فروپاشی آن شود. این استدلال شاید در یک سخنرانی سیاسی جذاب باشد، اما از منظر نظریه‌های روابط بین‌الملل و مطالعات راهبردی، بیشتر از آنکه نقدی بر بازدارندگی هسته‌ای باشد، نشان‌دهنده خلط چند مفهوم اساسی است. عجیب‌تر آنکه چنین استدلالی از سوی کسی مطرح می‌شود که سال‌ها در بالاترین سطوح دیپلماسی و سیاست خارجی حضور داشته و انتظار می‌رود تفاوت میان بازدارندگی نظامی، امنیت ملی و بقای سیاسی یک نظام را به‌خوبی بشناسد. نخست باید پرسید اساساً چه کسی گفته است که سلاح هسته‌ای قرار است مانع فروپاشی داخلی یک کشور شود؟ شوروی در سال ۱۹۹۱ در نتیجه حمله ارتش آمریکا یا اشغال مسکو سقوط نکرد. فروپاشی آن حاصل مجموعه‌ای از بحران‌های اقتصادی، فرسایش مشروعیت ایدئولوژیک، ناکارآمدی ساختار سیاسی، گسترش ناسیونالیسم در جمهوری‌ها و پیامدهای اصلاحات گورباچف بود. زرادخانه هسته‌ای شوروی برای جلوگیری از حمله نظامی و تحمیل هزینه‌های غیرقابل‌تحمل به دشمن خارجی طراحی شده بود، نه برای حل بحران اقتصادی، جلوگیری از اختلافات درون حزب کمونیست یا حفظ وفاداری جمهوری‌های اتحاد. ظاهراً در استدلال ظریف، بمب اتم باید علاوه بر بازداشتن دشمن، وظایف برنامه‌ریزی اقتصادی، مدیریت بحران مشروعیت و حفظ انسجام سیاسی را هم بر عهده می‌گرفت؛ و چون از انجام این مأموریت‌های نامربوط عاجز مانده، پس بازدارندگی هسته‌ای بی‌فایده است! اتفاقاً تجربه شوروی را می‌توان از زاویه دیگری هم بررسی کرد. این کشور با وجود چندین دهه رقابت شدید ژئوپلیتیکی با آمریکا، هرگز هدف یک تهاجم نظامی مستقیم از سوی واشنگتن برای سرنگونی حکومتش قرار نگرفت. در ادبیات روابط بین‌الملل، میان امنیت در برابر تهدید خارجی و ثبات داخلی تمایز وجود دارد؛ تمایزی که ظریف با شگفتی از کنار آن عبور می‌کند. نمونه اسرائیل نیز چندان کم‌اشکال‌تر نیست. در نظریه بازدارندگی، از آثار کلاسیک توماس شلینگ تا مطالعات معاصر درباره راهبردهای هسته‌ای، هیچ اصل معتبری وجود ندارد که بر اساس آن برخورداری از سلاح هسته‌ای به معنای مصونیت کامل در برابر هر نوع حمله باشد. بازدارندگی هسته‌ای اساساً بر تهدید به تحمیل هزینه‌های غیرقابل‌قبول، به‌ویژه در برابر تهدیدهای حیاتی و وجودی، استوار است. این که در نردبان تنش دشمن پای خود را در پله آخر نگذارد.،این قدرت الزاماً به همان شکل در برابر حملات محدود، عملیات گروه‌های غیردولتی، جنگ‌های نیابتی یا درگیری‌های مرزی عمل نمی‌کند. تهدید به استفاده از سلاح هسته‌ای برای مقابله با یک عملیات محدود ممکن است اساساً اعتبار نداشته باشد. طرف مقابل نیز می‌تواند دقیقاً با درک همین محدودیت، وارد سطح پایین‌تری از منازعه شود. جناب دکتر ! مسئله اساسی در بازدارندگی هسته‌ای این نیست که دشمن اساساً دست از خصومت بردارد یا هیچ‌گاه به اقدام نظامی متوسل نشود؛ مسئله این است که در نردبان تشدید تنش، نتواند به‌سادگی پای خود را بر بالاترین پله بگذارد و جنگ را به سطح تهدید وجودی و نابودی طرف مقابل بکشاند. اهمیت بازدارندگی دقیقاً در همین‌جاست: محدود کردن دامنه انتخاب‌های دشمن و تحمیل این محاسبه که عبور از یک آستانه مشخص می‌تواند هزینه‌هایی غیرقابل‌تحمل به همراه داشته باشد. ممکن است درگیری‌های محدود، عملیات نیابتی و حتی حملات متعارف همچنان رخ دهند، اما این به معنای شکست بازدارندگی در جلوگیری از جنگی با هدف نابودی کشور نیست. اتفاقاً یکی از مهم‌ترین کارکردهای بازدارندگی هسته‌ای همین است که دشمن، حتی در اوج خصومت، ناچار باشد میان تشدید محدود تنش و ورود به جنگی وجودی تمایز بگذارد. نادیده گرفتن این تفاوت، یعنی نفهمیدن منطق بنیادین بازدارندگی و تقلیل یکی از پیچیده‌ترین مباحث مطالعات راهبردی به این تصور ساده‌انگارانه که یا سلاح هسته‌ای جلوی هر نوع حمله‌ای را می‌گیرد یا اساساً هیچ فایده‌ای ندارد. https://fxtwitter.com/HosseinGhatib/status/2109346872573808771 ♦️ محمد جواد ظریف: 🔹 اصلا ما به اندازه کافی اورانیوم نداریم که بتوانیم سلاح هسته‌ای بسازیم؛ یعنی از دهه هفتاد میلادی گرفتار یک پارادایم بی‌سوادی توسط چند عوام فریب در ایران شدیم که یکی از آن‌ها هم برای جاسوسی انگلیس اعدام شد 🔹 اگر کسی فکر می‌کند با سلاح هسته‌ای می‌توان بازدارندگی ایجاد کرد، فقط به اسرائیل نگاه کند

محمد البخیتی، عضو دفتر سیاسی انصارالله: عربستان فرودگاه بین‌المللی صنعا را بمباران کرد و تمامی فرودگاه‌های یمن را ویران ساخت؛ پس چرا آنچه برای عربستان حلال است، برای ما حرام باشد؟! یمن نیز مقابله‌به‌مثل می‌کند و بار دیگر به تمامی شرکت‌های هواپیمایی جهان هشدار می‌دهد: فرودگاه‌های عربستان دیگر امن نیستند و هرکس هشدارهای ما را نادیده بگیرد، مسئولیت کامل پیامدهای آن را بر عهده خواهد داشت. 🔸 کانال مطالعات یمن @yemenstudies_ir

🔹آرنو برتران: این یک ویدیو واقعاً با نمک از شی جین‌پینگ [رئیس جمهور چین] است که تا به حال ندیده‌ بودم. من[آرنو برتران] زیرنویس انگلیسی به آن اضافه کرده‌ام 👇 او هنر هدیه دادن به رهبران خارجی را توضیح می‌دهد. خاطره کره جنوبی به خصوص بسیار بانمک است: او توضیح می‌دهد که وقتی چین مجبور شد هدیه ای برای رئیس‌جمهور پارک گئون-هه پیدا کند، زندگی‌نامه او را بررسی کردند؛ جایی که او نوشته بود اگر تا به حال عشق اولی می‌داشت (او مجرد بود)، آن شخص ژائو زیلونگ، یک ژنرال افسانه‌ای از دوران سه پادشاهی می‌بود. بنابراین آن‌ها از فان زنگ، یکی از معروف‌ترین نقاشان چین، خواستند تا نقاشی عشق دوران جوانی او را بکشد 😂 شی نمی‌تواند مقاومت کند و اضافه می‌کند که ژائو زیلونگ اتفاقاً اهل ژنگدینگ، همان شهرستانی است که او در دهه ۱۹۸۰ مدیریت می‌کرد، که این موضوع باعث می‌شود او نیز «بسیار مفتخر باشد». نکته اصلی شی این است که دیپلماسی خوب، شخصی است و باید در مورد افرادی که با آن‌ها سر و کار دارید تحقیقات عمیقی انجام دهید: خواندن زندگی‌نامه آن‌ها، آگاهی از سلیقه، تاریخچه آن‌ها و غیره. این کار نشان‌دهنده احترام است و به قول خودش، «راه‌ای بسیار، بسیار مؤثر برای رسیدن به قلب انسان‌هاست.» https://fxtwitter.com/RnaudBertrand/status/2109532648108601634

🔹حسین قتیب: پس از خواندن یا دیدن مصاحبه آبراهامیان با انتخاب دقت کنید که آبراهامیان مورخ برجسته تاریخ معاصر ایران است، نه متخصص نظریه‌های روابط بین‌الملل، مطالعات راهبردی یا بازدارندگی هسته‌ای. اعتبار دانشگاهی او در تاریخ به معنای تخصص در تحلیل رفتار قدرت‌های هسته‌ای نیست. البته یک مورخ می‌تواند درباره سیاست بین‌الملل اظهارنظر کند، اما چنین داوری‌هایی باید بر اساس مفاهیم و شواهد همان حوزه ارزیابی شوند. مشکل دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که آبراهامیان بدون ارائه استدلالی مبتنی بر نظریه بازدارندگی، از احتمال دستیابی ایران به بمب اتمی مستقیماً به قطعیت استفاده اسرائیل از تسلیحات هسته‌ای می‌رسد. این استنتاج بیشتر به یک فرض سیاسی شباهت دارد تا تحلیلی راهبردی! نخستین پرسش این است: آبراهامیان بر اساس کدام سابقه تاریخی نتیجه می‌گیرد که آزمایش بمب اتمی توسط ایران، اسرائیل را به استفاده از سلاح هسته‌ای سوق خواهد داد؟ از آغاز عصر اتمی تاکنون، هیچ نمونه مستندی وجود ندارد که کشوری صرفاً به دلیل انجام آزمایش هسته‌ای، هدف حمله اتمی کشور دیگری قرار گرفته باشد. اتحاد شوروی در سال ۱۹۴۹، چین در سال ۱۹۶۴، هند و پاکستان در سال ۱۹۹۸ و کره شمالی در سال ۲۰۰۶ نخستین آزمایش‌های هسته‌ای خود را انجام دادند. این تحولات با واکنش‌های متفاوت سیاسی، اقتصادی و امنیتی همراه بودند، اما هیچ‌کدام به حمله اتمی علیه کشور آزمایش‌کننده منجر نشدند. حتی کره شمالی، با وجود آزمایش‌های مکرر و تهدیدهای شدید آمریکا، هدف حمله هسته‌ای قرار نگرفت. البته این کشورها پس از دستیابی به توان هسته‌ای از همه درگیری‌های متعارف مصون نماندند؛ نمونه آشکار آن جنگ کارگیل در سال ۱۹۹۹ و درگیری‌های بعدی هند و پاکستان است. بنابراین باید میان استمرار امکان جنگ متعارف و ادعای استفاده از سلاح اتمی در واکنش به یک آزمایش هسته‌ای تفاوت گذاشت. آبراهامیان برای ادعای خود نه سابقه تاریخی مشخصی ارائه می‌کند و نه سازوکار معتبری که توضیح دهد چرا اسرائیل باید رفتاری کاملاً متفاوت با سایر قدرت‌های هسته‌ای در پیش بگیرد. دوم، از سوی دیگر، در نظریه بازدارندگی میان مرحله تلاش برای دستیابی به سلاح هسته‌ای و مرحله برخورداری از ظرفیت معتبر پاسخ هسته‌ای تفاوت اساسی وجود دارد. ممکن است یک کشور مانند ایران در مرحله انتقال به وضعیت هسته‌ای با خطر حمله پیشگیرانه روبه‌رو شود که شد و ممکن است دوباره بشود ، زیرا دشمن می‌کوشد پیش از عملیاتی‌شدن ظرفیت بازدارندگی، آن را از میان ببرد. اما این وضعیت را نمی‌توان با شرایطی یکسان دانست که همان کشور به توانایی معتبر برای واردآوردن خسارت غیرقابل‌قبول در پاسخ به حمله دست یافته است. سوم، استدلال آبراهامیان درباره پاکستان نیز مبتنی بر سوءبرداشتی از کارکرد تسلیحات هسته‌ای است. او می‌پرسد بمب اتمی چه اعتبار بین‌المللی برای پاکستان به همراه داشته است. اما مگر پاکستان برای کسب اعتبار فرهنگی، توسعه اقتصادی یا منزلت دیپلماتیک بمب اتمی ساخت؟ هدف اصلی پاکستان جبران عدم تقارن قدرت متعارف در برابر هند و جلوگیری از تحمیل شکستی راهبردی توسط همسایه‌ای قدرتمندتر بود. از زمان آزمایش‌های هسته‌ای دو کشور در سال ۱۹۹۸، هند و پاکستان با وجود چندین بحران و درگیری نظامی، از ورود به جنگی فراگیر در ابعاد جنگ ۱۹۷۱ پرهیز کرده‌اند. نکته‌ای که در تحلیل آبراهامیان غایب است، مسئله کنترل نردبان تشدید تنش است. بازدارندگی هسته‌ای قرار نیست همه اشکال جنگ را ناممکن کند؛ کارکرد بنیادین آن جلوگیری از عبور دشمن از آستانه‌هایی است که موجودیت یک کشور را تهدید می‌کنند. در مواجهه ایران و اسرائیل نیز مسئله اصلی صرفاً وقوع یا عدم وقوع جنگ نیست. ایران بدون برخورداری از بمب اتمی نیز هدف حملات گسترده نظامی قرار گرفته است. پرسش راهبردی این است که چه عواملی می‌توانند مانع شوند طرف مقابل، در جریان تشدید منازعه، از حملات محدود به سمت تهدید وجودی و نابودی ساختار سیاسی و نظامی کشور حرکت کند. https://fxtwitter.com/HosseinGhatib/status/2109355205422989639