💠 بسم الله الرحمن الرحیم 💠 📚رمان «قاتل اردیبهشت» (معمایی، تریلر) ش. شیردشت‌زاده قسمت 83 شفیعی دستی به ریش سوزنی‌اش کشید و گفت: خب البته باید درک کنی که اون موقع امکانات واقعا مثل الان نبوده. نه دوربینای راهور وجود داشتن، نه می‌شده کسی رو از روی گوشیش ردیابی کرد و نه خیلی چیزای دیگه. -ولی من بازم فکر می‌کنم این پرونده خیلی سرسری بررسی شده. فقط نتیجه گرفتن که دستکاری ماشین و تصادفش، طراحی منافقین بوده، همین. هیچ‌وقت عامل اون حادثه دستگیر نشده. هیچکس دنبال عامل نقص فنی ماشین نگشته. شفیعی به چشمانم خیره شد و گفت: چرا. من گشتم. انگار جریان برق از بدنم رد شد. مشتاقانه نگاهش کردم و گفتم: خب؟ -فهمیدم یه نفر از کسایی که توی اون گاراژ اتوبوس کار می‌کرد، یکی دو روز بعد حادثه فرار کرده رفته عراق. احتمال دادم کار همون باشه. -خب؟ -خب که چی؟ منافق بود. بازم چیزی دستمونو نگرفت. به هرحال خانواده موسویان هم از اون خانواده‌های مذهبی و انقلابی بودن که از اول انقلاب منافقین دائم تهدیدشون می‌کردن. پس ترور پسر و عروسشون چیز بعیدی نبود؛ اونم با کارایی که یوسف می‌کرد. یک نفس عمیق کشیدم و نگاهم را از چشمان شفیعی برداشتم. -شاید. -و بعدش؟ چی شد که به محسن بابایی رسیدی؟ ریحانه کی قاطی ماجرا شد؟ -تقریبا از همون وقتی که درباره پدر و مادر ریحانه خانم کنجکاو شدم، اینو با خودشونم مطرح کردم. خود ریحانه خانم هم خیلی درباره تصادف پدر و مادرشون سوال داشتن، ولی کسی جواب درستی بهشون نمی‌داد. در واقع من بخاطر این رفتم پرونده رو پیدا کردم که ریحانه خانم ازم خواستن. دوباره شفیعی یک لبخند معنادار زد، با این مفهوم که: ای کلک! برای مخ زدن از اسناد محرمانه استفاده می‌کنی؟ خودم را به نفهمیدن زدم و ادامه دادم: خود ریحانه خانم هم از وقتی فهمیده بودن یه تحقیقاتی درباره پدر و مادرشون کرده بودن. مادرشون معمولا خاطرات روزانه‌ش رو می‌نوشت و ریحانه خانم بیشتر دفترهای مادرش رو خونده بود. کنجکاو شده بود که ببینه توی گذشته خانواده‌ش چه اتفاقایی افتاده. -چقدرش رو فهمید؟ شانه بالا انداختم. -می‌دونن پدر و عموهاشون توی دهه شصت چه فعالیتایی داشتن، و فکر کنم بدونن اردیبهشت سال شصت و سه چه اتفاقی افتاده. یعنی آخرین باری که باهاشون حرف زدم تا اینجا پیش رفته بودن. -پس برای همین رفته سراغ محسن. -فکر کنم آره. قصدشو داشتن. -چرا می‌خواست درباره اون اتفاق بدونه؟ تمام شجاعتم را جمع کردم. مستقیم به چشمان شفیعی خیره شدم و به خودم جرات دادم که بگویم: چون فهمیده بود یه چیزی درباره خانواده‌ش مشکوکه. *** ادامه دارد... ⛔️کپی به هیچ عنوان مورد رضایت نویسنده نیست. گروه نویسندگان مه‌شکن https://eitaa.com/istadegi

🕊بانویی مجاهد، آسمانی شد 🔸شهیده دکتر نصرت افتخاری، معاون فرهنگی اجتماعیِ فرماندهی انتظامی استان سیستان و بلوچستان از بانوان نخبه پلیس، که در مسیر تقویت پیوندهای فرهنگی و وحدت میان اقوام و مذاهب فعالیت می‌کرد، هنگام حضور در مأموریتی با هدف کمک به مردم و پیگیری مشکلات مناطق حاشیه‌ای زاهدان، هدف اقدام تروریستی قرار گرفت و به شهادت رسید. #لشگر_فرشتگان http://eitaa.com/istadegi

💠 بسم الله الرحمن الرحیم 💠 📚رمان «قاتل اردیبهشت» (معمایی، تریلر) ش. شیردشت‌زاده قسمت 84 *** وقتی وارد سالن انتظار بیمارستان شدم، با دختر آقای بابایی تماس گرفتم. فوری جواب داد. گفتم: من داخل سالن انتظارم. شما کجایید؟ -منم همینجام... صدایش را از نزدیک خودم شنیدم و بعد دیدمش. انگار صدایم را شنیده بود؛ برگشت و گوشی را قطع کرد. دختری بود شاید چهار، پنج سال بزرگ‌تر از خودم. چادری نبود؛ اما محجوب بود. چشمانش شبیه پدرش بودند؛ درشت و سیاه؛ ولی فکر کنم بقیه صورتش بیشتر به مادرش کشیده بود. پای چشمانش کمی تیره شده و لبانش رنگ‌پریده بود. پیش از این، در تماس قبلی، برایش توضیح مختصری سرهم کرده بودم از این که برای یک کار تحقیقاتی پیرامون حوادث دهه شصت، با پدرش مصاحبه کرده‌ام. -سلام. خانم موسویان؟ در جوابش لبخند زدم و دستی که برای دست دادن دراز کرده بود را گرفتم. -سلام. بله خودمم. چند لحظه سکوت کردیم. هیچ‌کدام نمی‌دانستیم چه بگوییم. کنجکاوی داشت مغزم را می‌خورد؛ ولی فکر می‌کردم شاید پرسیدن سوالاتی که به خودم مربوط بود همان اول کار بی‌ادبانه باشد. ساعت ملاقات بود؛ ولی من تصمیم نداشتم بروم بالا و محسن بابایی را توی بخش مراقبت‌های ویژه ببینم. هنوز توی کما بود و مطمئن نبودم اصلا من را که حتی فامیل دورش نبودم، به آن اتاق راه بدهند. بالاخره مودبانه‌ترین سوال ممکن را پرسیدم. -حال پدرتون بهتره؟ آهِ خسته‌ای کشید. -تغییری نکردن. نه بهتر شدن نه بدتر. -ان‌شاءالله بهتر می‌شن. باز هم چند لحظه سکوت شد. هیاهوی محوی در سالن بود؛ صدای زمزمه کسانی که آمده بودند ملاقات و صدای سرفه و صدای قدم زدن روی زمین سرامیکی. کولرهای گازی با قدرت کار می‌کردند؛ طوری که سردم شده بود. تلوزیون روی دیوار، بی‌صدا داشت شبکه نسیم را نشان می‌داد. دختر کمی این پا و آن پا کرد و گفت: بابا خوشش نمی‌اومد مصاحبه کنه. یادم نمیاد هیچ‌وقت این کارو کرده باشه. -به سختی راضی‌شون کردم. یادم نبود چطور؛ ولی احتمالا به سختی راضی‌اش کرده بودم. دختر دست کرد داخل کیف بزرگ و سیاهش و گفت: فکر کنم بابا یه چیزی رو می‌خواستن بدن به شما. دفترچه‌ای کهنه با جلد سرمه‌ای را از کیفش درآورد و به طرفم گرفت. -نمی‌دونم چیه؛ ولی بابا هیچ‌وقت کتاب و وسایل قدیمیشو نمی‌آورد بالا و وقتی دیدم این روی میزشه تعجب کردم. روش یه کاغذ کوچیک بود که بابا روش نوشته بود موسویان. وقتی زنگ زدید، حدس زدم منظورش شما باشید. ادامه دارد... ⛔️کپی به هیچ عنوان مورد رضایت نویسنده نیست. گروه نویسندگان مه‌شکن https://eitaa.com/istadegi

💠 بسم الله الرحمن الرحیم 💠 📚رمان «قاتل اردیبهشت» (معمایی، تریلر) ش. شیردشت‌زاده قسمت 85 دفترچه را گرفتم و وانمود کردم که می‌دانم. -بله... قرار بود اینو بدن به من. ممنون. دختر خندید. -بابا این چند وقت اخیر حواس‌پرت شدن، برای همین کارای مهم رو می‌نوشتن. اگه ننوشته بودن، من نمی‌فهمیدم باید اینو بدم به شما. هیچ ایده‌ای نداشتم که این دفتر چیست و چرا می‌خواسته آن را بدهد به من؛ ولی طوری سرم را تکان دادم و لبخند زدم که لو نروم. -خدا رو شکر که نوشته بودن. دوباره ساکت شدیم. تردید داشتم که درباره حادثه بپرسم؛ ولی بالاخره پرسیدم. -بالاخره متوجه شدن علت نشت گاز چی بوده؟ دختر کمی رنگ به رنگ شد و با کمی تاخیر گفت: آتش‌نشانی می‌گه دودکش مسدود بوده و علتش نقص فنی بوده. آب بینی‌اش را بالا کشید. -فکر کنم بابا حواسشون نبوده درستش کنن. اخیرا یکم حافظه‌شون ضعیف شده. صدایش کمی لرزید و متاسفانه من بلد نبودم با کسی که خیلی نمی‌شناسمش همدلی کنم. فقط گفتم: متاسفم. در جوابم لبخند زد. دل‌پیچه گرفته بودم و دل توی دلم نبود که بروم ببینم توی آن دفتر چیست؛ برای همین گفتم: خب... من دیگه مزاحمتون نمی‌شم... ممنونم بابت دفتر. ان‌شاءالله پدرتون هم زودتر سلامتی‌شونو به دست بیارن. -خواهش می‌کنم. دفتر را توی کیفم گذاشتم و با قدم‌های تند از بیمارستان بیرون زدم. تا ایستگاه اتوبوس صد متری پیاده‌روی داشتم. باد بهاری با قدرت می‌وزید و آسمان صاف بود، با لکه‌های کوچک و پنبه‌ای از ابر. چادرم را محکم گرفتم که باد نبردش و سرم را پایین گرفتم که گرد و خاک توی چشمم نرود. با دست دیگر، کیف را محکم به خودم چسبانده بودم. دلم از هیجان پیچ می‌خورد و نمی‌دانستم قرار است با چی مواجه شوم. احتمالا حقیقت خوشایندی نبود؛ چیزی نبود که دانستنش خوشحالم کند؛ ولی با تمام وجود می‌خواستمش. این حس را یادم بود؛ پیش از تصادف هم همین حس را داشتم. از وقتی از بیمارستان بیرون آمدم و در تمام مسیر خیابان بزرگمهر، حس کردم نگاه کسی دنبالم کشیده می‌شود. دوباره همان حس لعنتیِ تعقیب شدن سراغم آمده بود. حالا حس می‌کردم نه تنها دو چشم دارند نگاهم می‌کنند، بلکه دو پا هم دارند دنبالم می‌آیند. مثل دیوانه‌ها هر چند قدم می‌ایستادم و پشت سرم را نگاه می‌کردم؛ ولی توی شلوغیِ خیابان نمی‌توانستم کسی را پیدا کنم که دنبال من باشد. همه آدم‌های معمولی بودند؛ آدم‌هایی که آشنا نبودند و به نظر نمی‌رسید دنبال من باشند. کلافه از حس تعقیب شدن، به یک سوپرمارکت پناه بردم و بی‌هدف میان قفسه‌های چیپس و پفک چرخیدم. فروشنده پشت میز نشسته بود و با تلوزیون کوچکی که بالای دیوار مغازه نصب شده بود، فوتبال می‌دید. از جلوی قفسه کیک‌ها گذشتم و زیرچشمی بیرون را نگاه کردم. مردم رد می‌شدند و به نظر نمی‌رسید کسی حواسش به من باشد. دست آخر برای این که فروشنده شک نکند، یک کیک کاکائویی خریدم و بیرون آمدم. به نظر می‌رسید کسی نباشد؛ ولی بود. نمی‌دیدمش؛ ولی می‌دانستم که بود. یکی داشت من را نگاه می‌کرد. یکی کمین کرده بود و کم و بیش می‌دانستم کیست و ناخودآگاه چشمم پی‌اش می‌گشت و می‌دانستم که خودش را نشان من نخواهد داد. ادامه دارد... ⛔️کپی به هیچ عنوان مورد رضایت نویسنده نیست. گروه نویسندگان مه‌شکن https://eitaa.com/istadegi

🥀شهیده افسانه عقیلا، فرمانده یکی از حوزه‌های بسیج خواهران شهرستان مهرستان در جنوب استان سیستان و بلوچستان در پی تیراندازی تروریست‌های وابسته به آمریکا و رژیم صهیونسیتی درب منزل ترور شد و به شهادت رسید. #لشگر_فرشتگان http://eitaa.com/istadegi

ای کاش روزی به این درجه برسیم که وجودمون دشمن سوز باشه و بخوان مارو بکشن

💠 بسم الله الرحمن الرحیم 💠 📚رمان «قاتل اردیبهشت» (معمایی، تریلر) ش. شیردشت‌زاده قسمت 86 برگشتم خانه مادرجان. فعلا نمی‌خواستم بروم خانه و اعلام کرده بودم که می‌خواهم تا اطلاع ثانوی آنجا لنگر بیندازم. این موضوع برای پدر و مادرم چیز غیرعادی‌ای نبود. گاهی این کار را می‌کردم؛ درواقع بیشتر وقت‌ها. سر ظهر بود. مادرجان و باباجان رفته بودند مسجد. خورش قیمه‌ی مادرجان روی گاز قل‌قل می‌کرد و شعله‌اش کم بود. رادیو هم روشن بود. همیشه سر ظهر یک برنامه درباره شهدای دفاع مقدس پخش می‌کرد. نمازم را تند تند خواندم؛ بدون این که اصلا حواسم باشد نماز می‌خوانم. همه فکرم توی دفترچه بود. نفهمیدم چطور به آخرین رکعت نماز عصر رسیدم. اصلا نفهمیدم چی گفتم و چی خواندم. تعقیبات و دعای بعد نماز را هم بی‌خیال شدم. چادر نماز را بدون این که تا کنم، انداختم روی مبل و به سمت کیفم شیرجه زدم. دفتر را از داخلش درآوردم و خوب نگاهش کردم؛ مثل یک شیء باستانی ناشناخته و احتمالا جادویی. مثل یک چراغ جادو که اگر لمسش کنم، غولش بیرون می‌آید و حقیقت را برایم می‌گوید. دفتر را باز کردم. صفحه اولش، یک کاغذ نو و سفید بود، یک تکه کاغذ با لبه‌های نامنظم که روی آن نوشته بود موسویان. حتما همان بود که محسن بابایی روی دفتر گذاشته بود. بقیه کاغذهای دفتر زرد و نازک و خاک گرفته بودند. دفتر مال خیلی وقت پیش بود. سررسید نبود؛ تاریخ نداشت. ولی اولین یادداشتش، مربوط به سال پنجاه و هفت بود. مرداد پنجاه و هفت. یعنی سی و هفت سال پیش. دستخطی که در آن نوشته بود، شبیه خط بابایی نبود. ظریف‌تر و زنانه‌تر بود. با یک تورق سریع از اول تا آخر دفتر را نگاه کردم. چندتا کاغذ کاهی زرد شده و یک عکس هم لای دفتر بود و چیزی حدود سی صفحه از آخرش خالی مانده بود. عکس را برداشتم و با دقت نگاهش کردم. قدیمی بود؛ از آن عکس‌های قدیمی که سیاه و سفید نیستند ولی رنگ‌هاشان خیلی زنده نیست. سه‌تا دختر جوان بودند، توی میدان امام. دونفرشان چادری بودند و تنگ رویشان را گرفته بودند و سومی از آن مانتوهای گشاد و بلند دهه شصتی پوشیده بود و روسری سرمه‌ای رنگش را محکم زیر چانه‌اش گره زده بود. باد داشت مانتو و چادرشان را تکان می‌داد. لبخند می‌زدند و آفتاب کمی چشمشان را آزرده بود. عکس را به صورتم نزدیک کردم و بعد از کلی دقت، یکی از چادری‌ها را شناختم. سهیلا بود. مطمئنم که نوشته‌های این دفتر دستخط سهیلا نبود؛ ولی حتما دوست سهیلا بود. احتمالا یکی از آن دوتای دیگرِ توی عکس. عکس را برگرداندم. پشتش نوشته بود: بهار 59، سهیلا، ناهید و ملیحه. اسم ناهید و ملیحه برایم آشنا نبود؛ ولی حتما دفتر یا مال ناهید بود یا ملیحه. به هرحال اگر می‌خواندمش معلوم می‌شد. دوباره با دقت بیشتری دفتر را ورق زدم و فهمیدم یک دفتر روزنگار است. یک زن که هر روزش را نوشته بود؛ البته نه با جزئیات. خلاصه و کوتاه، در حد چند خط. فقط اتفاقات مهم را. تاریخ زده بود و یکی دو بند درباره هر روزش نوشته بود. نگاهی به تاریخ‌ها انداختم. تا اوایل سال شصت و دو رسیده بود. میانش گاهی چند ماهی را جا انداخته بود. سال 57 را مخصوصا خیلی مختصر نوشته بود؛ شاید می‌ترسید دفتر دست ساواک بیفتد. از اول شروع کردم به خواندن. متن چندان جذابی نداشت. به هرحال آن زن هرکی بود نویسنده حرفه‌ای نبود. با ادبیات خاص مردم دهه پنجاه و شصت، فقط نوشته بود که چه اتفاقاتی افتاده. و البته مشخص بود مبارز بوده. توی قسمت‌های سال پنجاه و هفت خیلی تلویحی و سربسته به این قضیه اشاره کرده بود؛ و البته اگر این شخص ربطی به خانواده من داشت حتما مبارز بود. عموهایم و پدرم و پدربزرگم از آن خانواده‌های مذهبی و مخالف شاه بودند؛ مبارز و انقلابی. بعدش هم هرکدام به شکلی نظامی شدند و هنوز هستند. تاریخ انقلاب و جنگ تقریبا با تاریخ خانواده من یکی بود. دفتر مال ناهید بود؛ چون بین خاطراتش به سهیلا و ملیحه اشاره کرده بود. و به مرور دستگیرم شد که ناهید همسر محسن بابایی است. اواخر سال پنجاه و هشت ازدواج کرده بودند: بیست و دوی بهمن. انقلابی‌های دوآتشه بودند. و جالب اینجاست که تاریخ و مکان عقدشان با سهیلا و مرتضی یکی بود. مرتضی – پدرخوانده و عموی من – با محسن بابایی دوست بودند؛ با هم وارد مسیر مبارزاتی شده بودند و ناهید و سهیلا هم کم و بیش همینطور. ناهید چندباری به خاطرات مشترکی با سهیلا اشاره کرده بود. مثل این که قبل از انقلاب توی یک گروه انقلابی و چریکی بودند. گروهی که اعضایش بعد از انقلاب هم به کمیته و بعد سپاه پیوسته بودند. ادامه دارد... ⛔️کپی به هیچ عنوان مورد رضایت نویسنده نیست. گروه نویسندگان مه‌شکن https://eitaa.com/istadegi

از افتخاراتم در موکب گلستان شهدا اینه که سخنرانی یک خانم نه تنها زشت نیست بلکه افتخاره ان شاءالله فردا اگه شد در خصوصش صحبت میکنم