🔴 یادداشت دوم: حالا رسید همان دنیایی که از آن می‌ترسیدم 🔻این دل لامصب دائماً می‌گفت: خب به ما چه! اینکه راجع به موقعیت ما نیست. جامعهٔ ایران که هنوز به چنین رشدی نرسیده که با یک ولی‌فقیه عدول کرده تا حد ولی‌فقیه قانونی و نه قله‌هایی مثل خمینی و خامنه‌ای، اصلاً باقی بماند! اصلاً مگر می‌شود؟! بابا بقای خود حزب‌الله لبنانش هم به سایهٔ علی خامنه‌ای است. مگر می‌شود امام زمان ما را این‌چنین رها کند؟! 🔻حالا رسید همان دنیایی که از آن می‌ترسیدم. و من مثل کودکی که هیچ شناختی از چنین دنیایی ندارد، هیچ فکر و تحلیل و اطلاعی از این دنیا ندارد، فقط مطمئن است به خدا و صاحب‌داری ما و نظر رحمت حجت خدا علیه‌السلام بر این ملت. و اینکه مطمئن است خیلی سطح پایین‌تر از خامنه‌ای، «موت اختیاری» دارند و او روز رفتن و شهادتش را خودش انتخاب کرده. و من سال‌ها خامنه‌ای را زندگی کرده‌ام که چقدر حکیم است. هر چقدر هم که ما تنهايش گذاشته باشیم در برابر مکرها، او می‌داند برای این مردم چه کند. 🔻این ساعت‌های سخت ظاهراً دارد جلو و جلوتر می‌رود. مثل کسی که عزیزترین کسی را که در ظاهر دنیا داشته از دست داده. مثل کسی که حتی می‌خواهد گریه نکند، مراسمی نرود، حرفی نزند و فقط با سرعت از این تقدیر فرار کند! حتی بخوابد اما یادش نیاید در دنیای بی‌علی خامنه‌ای نفس می‌کشد. جگرم سوخت وقتی دیدم در این همه حوزهٔ علمیه و این همه جهان اسلام، بعد از او حتی یک نفر نیست که در وزن شهادت او بلد باشد پیامی صادر کند! حکم جهاد و تدبیر و درایت، بسیج خونخواهی این ذبح عظیم، پیشکش! حتی انگار متن هم بلد نیستند بنویسند. 🔻جگرم سوخت وقتی فردای شهادتش در گروهی، پیام‌های کفتارهای سیاسی در معامله بر جنازهٔ مطهر او را دیدم. از تعیین رهبری غرب‌گرا که سریع سازش کند و جنگ را تمام! شتر دیدی، ندیدی! روبروی قاتل عزیزترین رهبر ایرانی تاریخ ایران بنشینند و مشق سازش بنویسند! رفقا گفتند: کجایی؟ حرفی نمی‌زنی؟! در جهانی که بودنم را مازاد می‌دانم و نمی‌شناسمش، چه بگویم؟! از کجا بگویم؟! 🔻چطور برخی این‌قدر راحت با چهار حرف الهیاتی غلط که «شهید خامنه‌ای دستش بازتر از خامنه‌ای امام است»، تصویر رسالت زینبی و پایان‌یافته دیدن ماجرای کربلا با شهادت امام ما، تطبیق غلط قاعدهٔ لطف به هر انتخاب خبرگان، ندیدن امتحان‌های تاریخی شیعه و ابتلائات سخت، مکرهای عمیق داخلی برای عدول از خط خامنه‌ای شهید، وسوسه‌های سنگین دشمن خارجی و فشار او برای تغییر ایران از ایران خامنه‌ای و... چطور این‌قدر راحت برای خودشان عادی کردند که امام ما را کشتند! راحت از وداع و تشییع و قاعدهٔ لطف و تسدید بر انتخاب بعدی خبرگان می‌گویند؟! 🔻فقط یک چیز را می‌دانم: هر کاری کنید تا جمهوری اسلامی یک قدم از خط خامنه‌ای عدول نکند. این با خیال راحتی و سپردن کار به انتخاب بعدی خبرگان و تکیه بر بچه‌های سپاه و اینها به تنهایی نمی‌شود. این جز با حضور در میدانِ تمام مردم و خصوصاً حزب‌الله در میدان، از حفظ خیابان و شهر تا حفظ اصول نبرد و آیندهٔ جمهوری اسلامی بر اساس معماری خامنه‌ای، میسر نخواهد شد. روزگار بسیار سختی از حضور همه شما آغاز شد. یا ایها العزیز دیگر هیچ تکیه‌گاهی جز شما برای این مردم با ایمان نمانده و خودت رحمی کن و آن پیروزی‌های شیرین که نائبت وعده داده بود را بر آن‌ها برسان. 🔻گرچه هیچ چیز و هیچ چیز جز خود ظهور این داغ را بر ما ساده نمی‌کند ، سر بریده ترامپ و نتانیاهو هم انتقام داغ او نیست، اخراج آمریکا از منطقه برای همیشه و نابودی اسرائیل هم در برابر انتقام او کم است فأما حزني بعدُه سرمد ننگ بر دنیای بعد از علی خامنه ای ✍حجت الاسلام مجتبی عرب #نظر_سومـــ @nazare3

🔴بسم رب فاطمه «خون بهای امام» فکر می‌کنم این شب ها باید ماجرای این آیات سوره مبارکه مائده که سوره ولایت است را گفت: ﴿مِنۡ أَجۡلِ ذَٰلِكَ كَتَبۡنَا عَلَىٰ بَنِي إِسۡرَٰٓءِيلَ أَنَّهُۥ مَن قَتَلَ نَفۡسَۢا بِغَيۡرِ نَفۡسٍ أَوۡ فَسَادࣲ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ ٱلنَّاسَ جَمِيعࣰا وَمَنۡ أَحۡيَاهَا فَكَأَنَّمَآ أَحۡيَا ٱلنَّاسَ جَمِيعࣰا﴾ 🔻خیلی‌ها این آیه را با تطبیق بر آتش‌نشانی، هلال احمر، یا نجات جان بیماران به یاد می‌آورند. بعضی هم روایات را دیده‌اند که تأویل اعظمش را گمراهی و هدایت معنا کرده‌اند؛ یعنی حیات و مرگ یک نفر در روح و ایمان و جهت‌گیری‌های زندگی‌اش. 🔻اما بیایید دقیق‌تر به داستان آیه نگاه کنیم. این آیه در سوره مائده، ادامه ماجرای قتل هابیل به دست قابیل است. دعوای ساده‌ای که صرفا از سر یک حسادت عادی نبود؛ کینه قابیل به خاطر رسیدن مقام امامت به هابیل بود. این بود که او را به کشتن امام رساند چون نمی‌خواست بپذیرد که خدا از متقین قبول می‌کند، نه هر کس که خود را شایسته و در مظان امامت بداند. {...فَتُقُبِّلَ مِنۡ أَحَدِهِمَا وَلَمۡ یُتَقَبَّلۡ مِنَ ٱلۡـَٔاخَرِ قَالَ لَأَقۡتُلَنَّكَۖ قَالَ إِنَّمَا یَتَقَبَّلُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلۡمُتَّقِینَ } [سوره المائدة: ۲۷] 🔻مفسران همین آیه ۳۲ را در ادامه داستان هابیل و قابیل دیده‌اند؛ جایی که اصل ماجرا روشن می‌شود: کشتنِ امام عادل، معادل کشتن همه مردم است و زنده کردن او، یعنی زمینه‌سازی برای اثرگذاری‌اش، معادل زنده کردن همه مردم. حتی ابن‌عباس و برخی منابع روایی هم به این معنا اشاره کرده‌اند. 🔻حالا چرا قرآن این حکم را برای بنی‌اسرائیل نوشت؟ در حالی که پیامش جهانی و فراتر از یک امت است و فرزندان آدم سال‌ها پیش از بنی‌اسرائیل بودند. به نظر می‌رسد چون بنی اسرائیل آنچنان که در قرآن زیاد میبینیم، خوب قاتلانی بر انبیاء و امامان حق هستند! 🔻و باز هم بنی‌اسرائیل حرامی، امام حق را در زمانه ما کشتند. در روایات ما هم آمده که یهود در پشت صحنه قتل امام حسین علیه‌السلام نقش داشتند و ردپایشان در جنگ یزیدی پیدا بود. خون‌بهای کشتن امام چیست؟ خود قرآن می‌گوید: این قتل، معادل کشتن همه مردم است. یعنی اگر حداقلی نگاه کنیم، گویی همه مردم ایران را کشته‌اند، اگر نگوییم همه امت اسلام یا همه مستضعفان جهان را. حال ، خون بهای چنین قتلی می‌تواند زیرساخت های پایگاه های آمریکایی در منطقه و زیرساخت های اسرائیل باشد؟ می‌تواند جان بی ارزش هزاران سرباز آمریکایی و شهروند بی شهر اسرائیلی باشد؟ حتی جان بی ارزش نتانیاهو و ترامپ می‌تواند خون بهای این خون الهی باشد؟ 🔻فرض کنید کسی همه مردم ایران را کشته باشد. آن وقت می‌گویید شتر دیدی ندیدی؟ می‌گویید جنگ تا کجا؟ پاسخ این سؤال‌ها را باید با همین معادله بدهید. جنگ وجودی یعنی همین. با کشتن امام، همه ما را کشتند. خون‌بهایی جز نابودی کاملشان نمی‌توان متصور شد. پس حداقل مرز این جنگ، اخراج همیشگی آمریکا از منطقه و نابودی کامل اسرائیل است. کمتر از این، یعنی اگر ما هم‌صدا با عده ای از توقف تجاوز آنها حرف بزنیم و بزرگی خسارت وارده به جبهه حق را نبینیم. 🔻این بار، کربلا با شهادت حسین علیه السلام تمام نمیشود و صرفا یک رسالت تبیینی و هدف بلندمدت تاریخی آغاز نمی‌شود! بلکه اینبار مسیر انتقام تا ظهور ادامه دارد و ذره‌ای آرام نخواهد شد. 🔻کاش بزرگان و سروران ما در مجلس خبرگان به آنسوی این آیات شریفه هم عنایت کامل کنند: کسی که امام را احیا کند، تمام مردم را احیاء کرده است! مسأله امامت، مسأله حیات بخش کل جامعه است تاخیر در آن، عنایت به وسوسه های خناسانی که نگران تزلزل پایه های قدرت خود هستند یعنی بازی کردن با حیات کل جامعه. 🔻«۱»:که فرمود باطن شب قدر اوست و لیل بر او و قدر بر خدا تطابق دارد و امشب یعنی فاطمة الله ✍حجت الاسلام مجتبی عرب #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی آن شب قدر که این تازه براتم دادند… #لبیک_یا_امام #لبیک_یا_خامنه‌ای @nazare3

🔴بسم الله ایران زنده شد! 🔻کلام آن پیرِ مرادی که با نفَس مسیحایی‌اش این جامعه را زنده کرد، زیاد در گوشم می‌پیچید، اما دلم راضی نمی‌شد: «بکشید ما را، ملت ما بیدارتر می‌شود. بریزید خون‌ها را، ملت ما بیدارتر می‌شود.» 🔻آن خونِ ته قلب، آن «مُهَجَتَه» را وقتی امام، هدیه به مسیر الهی یک جامعه کند، باید هم جامعه زنده شود. باید هم جریان عمیقِ زیرپوستِ جامعه بیاید، کف‌های پرسر و صدای روی جامعه که خودشان در مَثل ۱۸ دی نشان می‌دهند، بزداید. 🔻در این حدود ده روز جنگ، وقتی کف شهر و جامعه را نگاه می‌کنم، انگار دوباره ۵۷ شده! جامعه انقلاب کرده. جامعه «ما بِأَنْفُسِ» خود را تغییر داده، پس خدا هم اراده کرده سرنوشت او را تغییر بزرگی بدهد. 🔻همان جامعه‌ای که حوصله مسجدِ پیرمردی و نماز جمعهِ تکرار مکرّرات را نداشت، حالا رفته به زور مسجد را زنده کرده، نماز جمعه را جدی کرده، محله را بیدار کرده. همان جامعه‌ای که حضورش راهپیمایی‌طور در کنار چند استیج مهیج و موکب پُرصدا بود، حالا دارد طرح جدید و نَصاب تازه‌ای از معنی حضور مردم در صحنه را می‌پوشاند. همان جامعه‌ای که امنیت و سرنوشت خودش را روی مسئولین رها کرده بود و برای خودش نقش کاریکاتوری و نمادین تعریف کرده، با حضور مجاهدانه و غیورانه و همان فریاد الله‌اکبر که پیر جماران می‌گفت، دارد سنگر به سنگر را فتح می‌کند. برای همه مسئولین هم خط مشی تعیین می‌کند: من می‌گویم آتش‌بس کی، من می‌گویم حق نداری نجنگیم حتی اگر کنار من موشک می‌خورد و فرزندان من شهید می‌شوند، من می‌گویم خبرگان زودتر تکلیف را روشن کن،... این یعنی «ثارالله» و خون امامی که پسر این «ثارالله» بود، یک جهش نجومی به امت ایران داد. 🔻دست‌پاچگی و به‌تناقض‌گویی افتادن دشمن را ببینید! در خوابش هم نمی‌دید ملت چنین کند و این‌طور تمام بازی او و تهدیدات او را بی‌اثر کند. 🔻کف صحنه شهر، بیشترین کسانی که این حیات و زندگی اجتماعی را رقم زدند، زنان هستند! باز دقیقاً با همان فرمولی که امام راحل و امام شهید به ما یاد داد! زنان راهبران نهضت‌اند و اگر جامعه نهضت بخواهد، فقط در نگاه اسلامی وقتی برخواهد خاست که زنان پای کار بیایند. جای‌جای صحنه را که نگاه می‌کنم، این زنان هستند که موتور محرک این حضورند. روبه‌روی تنبلی‌های مردانه و بهانه جویی برای جهاد با نهیب ایستادند و به‌زور عقل عاطفی جامعه را پشت عقل مدبّری که باید تصمیم به جهاد و ایستادگی تا پایان بگیرد، ایستاده‌اند. 🔻حالا نوبت نخبگان است، از زنان و مردان، که نحوه حضور جامعه را سروسامان دهند و معنادارتر کنند. نگذارند این حضور به استیج‌زنی، افطار آماده‌کردن و موکب‌زدن و پرچم‌چرخاندن محدود شود. نگذارند چهارچوب‌های تنگ شورای هماهنگی تبلیغات و در و دکان دیگر، قد این حضور را قیچی کند. این صحنه هم دست تمام نخبگان، بویژه بانوان نخبه را می‌بوسد که نگذارند حضور مردم به شابلون‌های تنگ بخورد. 🔻این اراده اجتماعی باید خیز ابرقدرت‌شدن نهایی ایرانِ جمهوری اسلامی را بسازد. «ارْكَبُوا فِيهَا بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا» ✍حجت الاسلام مجتبی عرب #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

🔴بسم الله الرحمن الرحیم در این سال‌ها بسیار دیده‌ام که از الگوی فتح مکه برای فتح قدس سخن گفته می‌شود. این الگو را می‌توان بر فتح تمدن غرب و رأس آن از درون تطبیق داد و چندان دور نمی‌نماید؛ با آنچه از برخی روایات و علائم ظهور به گوشمان رسیده نیز دور نیست: یک فتح هویتی‌فرهنگی‌تمدنی بدون جنگ. اما بسیار دیده‌ام که این الگو بر نوع فتح قدس نیز تطبیق داده می‌شود که از منظر حقیر تطبیق درستی نیست. گهگاه از ایدهٔ اعلامی دیپلماتیک سال‌یان سال جمهوری اسلامی در برگزاری رفراندوم از تمام ساکنان گذشتهٔ قدس برای تعیین سرزمین، به‌عنوان شاهدی بر این مدل سخن گفته می‌شود؛ اما حقیقت ماجرا بر اساس آموخته‌های قرآنی، سنن جاری الهی و داشته‌های تجربی چنین نمی‌نماید. جز اینکه وعدهٔ سورهٔ مبارکهٔ اسراء در برابر دو مرتبه فساد بزرگ یهود، اساساً شبیه سورهٔ فتح و سخن فتح مکه نیست: {فَإِذَا جَاۤءَ وَعۡدُ أُولَىٰهُمَا بَعَثۡنَا عَلَیۡكُمۡ عِبَادࣰا لَّنَاۤ أُو۟لِی بَأۡسࣲ شَدِیدࣲ فَجَاسُوا۟ خِلَـٰلَ ٱلدِّیَارِۚ وَكَانَ وَعۡدࣰا مَّفۡعُولࣰا} [سورهٔ اسراء: ۵] سخن از بعثت بندگان قدرتمند مخصوص خدا و «جاسوا خلال الدیار» است؛ یعنی گشتن و در تک‌تک سوراخ‌ها بنی‌اسرائیل را گیر آوردن و لگدمال کردن. {فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ ٱلۡأٓخِرَةِ لِيَسُـُٔواْ وُجُوهَكُمۡ وَلِيَدۡخُلُواْ ٱلۡمَسۡجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةࣲ وَلِيُتَبِّرُواْ مَا عَلَوۡاْ تَتۡبِيرًا} وعدهٔ دوم نیز ورود به مسجدالاقصی و دمار از تبار یهود درآوردن و به هلاکت رساندن و غصه‌دار کردن آن‌هاست. اساساً آنچه از سنت تمییز خبیث و طیب، تراکم و روی هم جمع شدن خبیث، تمحیص و خالص‌سازی حق از باطل، محوضت و محضِ محض شدن باطل و از آن سو حق، و دیگر سنن مشابه الهی و قرآنی سراغ داریم، جایی که باطل و شر مطلق به شکل چگال و متراکم دور هم جمع شود، شبیه اغلب مخلوط‌شدن‌های حق و باطل آن‌چنان که در کفار مکه نیز حاضر بود و در سورهٔ فتح از آن سخن فرموده نیست. یهود غاصب و قاتل آخرالزمان، در مقیاس مردمی و نه فقط سرانش، جمع تمام کفر و خباثت تاریخ به شکل متراکم است. حکایت مردم حاضر در اسرائیل، حتی حکایت مردم آمریکا و سهم آنها در استکبار دولتمردانشان نیست. اینها کفر بیدارشونده و با احتمال ذره‌ای هدایت نیستند، بلکه مصدر شرارت و عصارهٔ خباثت تمام دوران هستند که با اختیار مسیر این تمحیص و محض‌شدن کافرانه را برگزیدند. تعجب نکنید اگر با قاعدهٔ قرآن و مبنای تشابه قلوب، تمام جنایت‌های طول تاریخ یهود ـ از پیغمبرکشی و امام‌کشی تا گوساله‌پرستی و دیگر شرارت‌های کل تاریخ ـ را به یهود متراکم آخرالزمان تطبیق دهیم؛ که البته جنایاتی که در غزه و غیر آن مرتکب شدند خود شاهدی بر این ادعاست که اینها حاملان تمام شرارت تاریخ‌اند و شایستهٔ تجلی تامّی بر اسماء غضبیه و بسط ید واقعی شیطان در دوران آخرالزمان‌اند! مثل این نظرسنجیِ پیوست‌شده به شکل تصویری از جامعهٔ غاصب اسرائیل، یک نمونه از تصویر حقیقت و ارادهٔ جمعی این مردمان است. لذا باید بدانیم که فتح قدس جز با کشتار بسیار وسیعی از این عصاره‌های شرارت تاریخ رخ نخواهد داد و به خطاست که الگوی فتح مکه را بر فتح قدس تطبیق دهیم. چاره‌ای نیست جز اینکه حالا که مردم ایران به مقابله با این شر اعظم مبعوث شدند، تا انتهای تتبیر و إسائهٔ وجه و جاسوا خلال الدیار پیش روند و خواهیم رفت إن‌شاءالله. ✍حجت الاسلام مجتبی عرب #نظر_سومـــ @nazare3

شیطان فقط دوستان و اولیای خودش را می‌ترساند! پس شما از آنها نترسید اصلی که قرآن به جامعه مؤمن و مقاوم ایران یاد می‌دهد این است که از هارت و پورت و ادعاهای شیطان، آنهم شیطان اینقدر دروغگو نترسید هرچه این نترسیدن در سیاست اعمالی و اعلامی ، در تهدید متقابل و حتی اعمال پیش‌دستانه به کار گرفته شود و خوف از ذات اقدس اله را جایگزین واقعی ترس از اداهای شیطان بکنیم ثمراتش که یکی عقب‌نشینی شیطان است را بیشتر خواهیم دید. این خودِ تدبیر است نه معارض تدبیر کردن! @nazare3

🔴بسم الله الرحمن الرحیم (ابتدای کلام: حوصله نکردید فقط سومیش را بخوانید، بیشتر حوصله داشتید دومی را هم بخوانید، زیادتر لطف کردید همه اش را بخوانید) ۱ مردمی که یک ماه، هر شب، در برف و باران و سرما، پیاده و سواره به میدان آمدند را چگونه باید توصیف کرد؟ چه کلمه‌ای می‌تواند توضیح دهد چه صحنه‌ای را می‌بینیم؟ صحنه‌ای که در تمام این ۴۷ سال و شاید در لحظه‌های انقلاب هم چنین ندیده‌ایم. تنها چیزی که مطمئنم این است: این صحنه نه شبیه ۲۳ تیر ۸۴ است، نه شبیه ۹ دی ۸۸، نه شبیه ۲۲ دی و ۲۲ بهمن همین ۱۴۰۴. واقعاً اگر رهبر شهید ادبیاتی را برای امروز به جا نگذاشته بود — که شنیدن سخنان تازه اش گوش ملکوتی می‌خواهد — کلمه‌ای برای توصیف این صحنه نداشتیم: مردم «مبعوث» شدند. *هرچه از صورت قیام لله مثنی و فرادای ناس می‌گفتی، در میادین شهرها و خیابان‌ها خصوصاً در کف تهران علیها السلام ، می‌بینی. رهبری جدید بر آن افزودند و فرمودند «رهبری مردم». اساساً آیه بزرگ‌تر اعطا شده به ایران را چنین زیبا تفسیر فرمودند. من خودم را در حد سیاهی‌لشکر لای این مردم هم نمی‌بینم. گاهی، خصوصاً نصفه‌شب، فقط می‌روم تماشا. می‌دانم حتی فایده حضور را هم ندارم. می‌روم فقط صورت آن فخر خدا به ملائکه را تماشا کنم. ببینم دستان آن مرد حکیم شهید، آن دردانهٔ تاریخ تشیع، چه چیزی با نفس قدسی حضرت صاحب‌الامر عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌شریف ساخته. می‌روم شاید روی بال ملائکه حقیقی راه بروم. همین. این مردمان رهبر و مبعوث برای ادای تکلیف و مجاهدت و جنگیدن، می‌آیند. هرکسی به رنگی و به شکلی با اخلاص می‌بینیم ادای تکلیف می‌کند خصوصا نیمه‌های شب، میادین و حضورها رنگ اخلاص عجیب تری دارد. من اما می‌روم تماشایشان کنم. اشتباه نکنید؛ از این ادا روشنفکری‌های مردم‌نگاری و روایت‌پژوهی و... هم نه. این هم برای بزرگان است. من فقط می‌روم ببینم. همین. فکر می‌کنم شاید هیچ زمان دیگری نصیب عادی‌ترینِ بی‌فایده‌هایی مثل من نشود از این‌قدر نزدیک رنگ خدا را ببینند. دوم هم اینکه خیابان این شب‌ها برای بزرگان — یعنی مردم مبعوث‌شده رهبر — حکم میدان جهاد را دارد. برای من مثل این مصیبت‌زده‌های بی‌تاب است که تا چند روز مردم برای تسلیت می‌آیند و می‌روند، مجلس می‌گیرند، شام می‌دهند، فقط برای اینکه دورشان شلوغ شود یادشان برود چه مصیبتی بر سرشان آمده. خیابان این یک ماه برای من حس شلوغی‌های از سر لطفی را دارد که می‌خواهند به زور از یادت بیندازند چه خاکی بر سرت شده. فقط فرقش این است که صاحب عزا اینجا همه هستند. یعنی همه آمده‌اند به هم تسلی بدهند. #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3

۲ 🔻مردمی که مبعوث شدند «این بار خط می‌دهند، خط نمی‌گیرند.» مردمی که به تعبیر رهبری معظم انقلاب، آیه بزرگ‌تر راهبری شدند را فکر نکنید از چهار تا مداح و سخنران و تئوریسین خط می‌گیرند. اگر از خطی که می‌دهند عصبانی هستید، با آدرس غلط دنبال صداوسیما و سازمان تبلیغات و جماعت وعاظ و مجمع مرثیه‌سرایان و معاونت فرهنگی و تبلیغ فلان جا نروید. این‌بار مردم دارند خط اینها را معلوم می‌کنند، نه برعکس. و این ویژگی مردم مبعوث‌شده است. کما اینکه در آن هفته حیاتی، این مردم بودند که خط عذرخواهی از حاشیه‌نشینان خلیج فارس را به شدت منکوب کردند. توطئه‌های سقیفه‌گون در تأخیر انتخاب خبرگان را رهبری کردند تا به دیوار سخت امت بخورد و کاری کردند که کار در بیاید. این‌بار مردم میدان را دست گرفتند و می‌گویند چه سمتی باید رفت. ناراحت نباشید. وقتی خداوند شخصیت جامعه‌ای را مبعوث می‌کند، بخواهد و نخواهد دیگر میدان را پیش می‌برد، تماشا نمی‌کند. این فرصت است نه تهدید. مایه مسرت است نه نگرانی. این عوام‌زدگی کشور توسط یک مشت کم‌اطلاعِ یک قشری نیست — سخنی که دندان‌های به غلظت فشردهٔ تسلیم‌طلبان این روزها نقل می‌کنند. این رحمت الهی است که از زبان ساده فطرت مردم برای پیش‌بری جامعه جاری شدست. بابا اینقدر نترسید. این مردم رهبر که می‌فهمند مسیر را برای رهبرشان باید باز کنند، به درستی خوف برآمده از ایمان را به جای سرخوشی که سرشان کلاه برود می‌شناسند. به وقتش به شیرینی، خیلی راحت‌تر از شما خواص محترم، به تبعیت تام از امام خود پیش خواهند رفت. جالب آنکه مردمی که امام خود را حتی یک بار در قاب تلویزیون در حال تکلم هم ندیدند، یک بار قبل رهبری حتی عکس ایشان را هم درست ندیده بودند. به قاعده: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا قطعاً كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده اند ، به زودى [ خداى ]رحمان براى آنان [ در دل ها ] محبتى قرار خواهد داد .(٩٦) چنان محبت رهبر عزیز را دارند که از او به سر اشارت، خلاف نفس‌های اسیر خواص، به هر سو که لازم باشد می‌روند. نگران خودتان باشید، نه نگران آنها. @nazare3

۳ 🔻مناسبات جهان پس از ۹ اسفند دیگر به مناسبات جهان قبل از ۹ اسفند باز نخواهد گشت. آن مناسبات را لولو برد. واقعاً هم لولو آمد، این دفعه با دستان خودش تمام مناسبات جهانی که رشته بود را پنبه کرد. فکر نکنید ماجرا هم فقط ویرانه‌های پایگاه‌های منطقه‌ای آمریکا و تنگه تا ابد تنگ هرمز است. این جنگ با امامت قائد عظیم‌الشأن حاضرمان و رهبری میدانی مردم در امتداد ایشان و با بعثت بزرگ‌تری که با شهادت در مسئولین سیاسی ایجاد شد — بدانیم که تا نقطه بنیادگذاری ستون‌های نظم جدید منطقه‌ای و جهانی باید پیش برود و خواهد رفت. جهان فردا به ابرقدرتی به نام ایران سلام خواهد کرد. در واقع برای صلح واقعی و نه آتش‌بس الکی و ناپایدار، چاره‌ای جز پیش‌بری و تشدید جنگ و آمادگی برای یک جنگ طولانی‌مدت نیست. کسی که از ترس زیرساخت‌زدن دنبال تسلیم باشد، رهبرش را که از دست داد، زیرساختش را هم از دست خواهد داد. بدتر هم از دست خواهد داد. چاره‌ای‌ نیست جز ضربات دردناک و پشیمان‌کننده: · به اسرائیل و وجودش، · به آمریکا و حضورش در منطقه، · به اقتصاد آمریکا و مناسبات جهان آمریکایی، · به محاسبه به صرفه بودن وجود اسرائیل برای آمریکا و دولت‌های مرتجع منطقه، · به ایجاد سوال واقعی در دولت‌های منطقه که امنیتشان را مجبورند با ایران تأمین کنند نه آمریکا و اسرائیل. خب اینها اهداف ساده‌ای نیست. نه راحت است، نه لزوماً سریع. از همه مهمتر، زایش نظم جدید جهانی و ابرقدرت شدن ایران بی‌هزینه نیست. شیطان روزی که بداند کارش تمام است، بدون چنگ انداختن به صورت تو که ولت نمی‌کند. پس تصعید تنش، طولانی شدن جنگ، کارهای خرکی از شیطان علیه جمعیت مردم و زیرساخت‌ها و گانگستر بازی و تصرف خاک و... اصلاً دور از ذهن نیست. این تصعید بی‌هزینه هم نیست. یعنی برای خیلی جیره‌بندی‌ها و مشکلات در کسب و کار و رفت و آمد و برخی امکانات عادت‌کرده زندگی همه ما مردم، باید آماده باشیم. کما اینکه اگر زندگی بر مردم ما سخت‌تر شود، حتماً زندگی را بر طرف متخاصم هم جهنم خواهیم کرد. ولی این قاعدهٔ پیروزی از طریق «مقاومت، زندگی، اراده و جنگ» است و چاره‌ای جز این نمانده. بسیاری نخبگانِ عادت‌کرده به نظم غربی، قواعد جنگ وجودی را باور نکرده‌اند. هنوز وهم تفکیک آمریکا و اسرائیل دارند، وهم امکان اتکا به نظم غربی دارند، وهم آدم بودن طرف متخاصم را دارند. فکر می‌کنند زودتر تسلیم شویم، لابد کمتر ایران را زمین سوخته می‌کنند. نمی‌فهمند اگر درست نجنگی، بدتر زمین سوخته‌ات می‌کنند. تهدید را برای همیشه رفع نکنی، زودتر و بدتر سراغت می‌آید با ضرباتی خیلی دردناک‌تر. رهبر شهید دست‌کم حدود ۱۲ سال اخیر تلاش کرد به اینها بفهماند: · هزینه‌های سازش به مراتب وسیع‌تر از هزینه‌های مقاومت است، · غرب ذاتاً قابل اطمینان نیست، · آمریکا دشمن ایران قوی و مستقل است، · راه قوی شدن از درون خودمان است نه امید به سرمایه‌گذاری غرب، · حقمان را در تحریم‌ها هم با زور باید از حلقوم غرب بگیریم. این تنها زبانیست که اینها می‌فهمند، · نه اسرائیل به دنبال زمین سوخته ایران که آمریکا هم دنبال بلعیدن ایران و منابعش است. نمی‌دانم بالاخره آن مایلین به نظم غربی فهمیدند یا هنوز هم نمی‌فهمند. پایان جنگ روزی خواهد بود که ستون‌های نظم جدید منطقه‌ای با محوریت ایران را در حوزه سیاسی و اقتصادی و امنیتی بنا گذاشته باشیم و جبهه رسانه و فرهنگ را هم در دل مردم منطقه فتح کرده باشیم. این پایان فقط با جنگ ممکن است و نه تسلیم. تسلیم: · هم ایران را زمین سوخته می‌کند، · هم تمام هزینه‌های انسانی و زیرساختی این جنگ را روی دستمان تلنبار می‌کند، · هم احتمالاً باید غرامت بدهیم به جای اینکه بگیریم، · هم رژیم حقوقی جدید تنگه می‌پرد، · هم سه ماه یک بار ناامنی شدید اجتماعی داخلی اگر نگویم جنگ داخلی را باید تجربه کنیم، · هم جنگ زودهنگام به مراتب شدیدتر خارجی را... در این نگاه، مذاکره هم یک ابزار جنگیدن است، نه یک غایت در عرض جنگیدن. مذاکره برای تسلیم نیست، برای اعمال اراده‌ای است که بخشیش با موشک قبل از آن به طرف مقابل تحمیل شد. پیمان‌های دو جانبه با کشورهای منطقه خودش راه رسمیت قواعد جدید است، نه راه فرار از جنگ. راه فشار بر آمریکاست، نه راه تسلیم روبرویش. پس این مذاکره با این نگاه می‌تواند ابزار جنگ باشد، نه ابزار تسلیم. @nazare3

🔻انتهای بخش ۳: فکر می‌کنم رهبری معظم و عزیز، خیلیییی انسان بزرگی است که خدا چنین او را آزموده. وقتی به دشواری موقعیتی که خدا ایشان را برای امامت به امت هدیه کرد می‌اندیشم، میبینم چه ظرفیت عظیمی در این شخصیت نهفته بوده که ما بندگان در جریان نبودیم. خدا کسی را در چنین شرایطی، با چنان شهادت‌های نزدیکی در اطرافش، در وسط جنگ، بدون امکان حتی یک سخنرانی تلویزیونی با مردمش، و برای چنین تصمیم‌های سختی در همین ابتدای رهبری به امامت برساند — یعنی ظرفیتی در او دیده که نوعی از آن را شاید در گذشتگان عظیم تاریخ‌ساز او هم ندیده. فرمان او — چه جنگ از طریق تصعید تنش با خروج از NPT، ابهام هسته‌ای یا حتی تدارک سلاح، حمله‌های گسترده و سنگین و عجیب به دشمن و عقبه‌اش و ... باشد، چه پیش‌بری جنگ از طریق ابزار مذاکره و تحمیل اراده به دشمن، حتی مصلحت صلح موقت یا هر چیز دیگری — یک تصمیم بسیار بسیار سخت است. باید بداند خدایی که او را برای چنین تصمیم‌هایی به امامت رساند، حتماً ظرفیتش را به او داده. و بداند مردم همه، بدون ذره‌ای تردید، پشت سر او که خلف صالح آن حکیم است و حکمتی که در او به ودیعت نهاده، حرکت خواهیم کرد. ما می‌فهمیم اگر کسی را خدا بعد فتح خرمشهر و با شهادت امام! یا سال ۶۷ با شهادت امام! به رهبری و امامت مبعوث کند و او یک ماهه سخت‌ترین تصمیم‌های تاریخ این کشور را باید بگیرد — یعنی خدا چه عظمتی را در او تدارک کرده. پس ذره‌ای تردید نداریم که «لطف آنچه تو اندیشی! حکم آنچه تو فرمایی!» با افتخار سرباز کوچکیم. --- پ.ن ۱: راستی رودریگز زنده است و در کمین. گرچه کار آنطور که او و آمریکا می‌خواست پیش نرفت و از خدا بدجور تو دهنی خورد، اما برای توطئه روز مبادای اینها هم باید آماده بود. سخن بیشتر از رودریگزها باشد تا زمانش. پ.ن ۲: ساعت ۲ رفتم میدان انقلاب و عمده این متن را هم حین تماشای مردم بیدار و میدان‌دار نوشتم. چون می‌دانستم در چنین جایی احتمالا درست در می‌آید. پ.ن۳: چوپان دروغگو اگر امروز آمد و گفت جنگ تمام است، حتی این دروغش را هم اولا باور نکنید ✍حجت الاسلام مجتبی عرب #نظر_سومـــ | با ما همراه باشید... @nazare3