قسمت ۱۱۱تا۱۱۳

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوچهاردهم ▪یک لحظه هیچ‌چیز حس نکردم؛ نه استرس، نه ترس.. فقط تحقیر! در عمرم کسی اینهمه تحقیرم نکرده بود و دیگر چاره‌ای نداشتم جز تسلیم! ▫در را بستم؛ یعنی فقط من را به ایران برنگردان! ولی تمام وجودم خرد شد و او اشاره کرد راننده حرکت کند؛ یک‌بار دیگر کاغذ را دستم داد و این‌بار اصلاً صمیمی نبود: «چندبار بخون... باید درست اجرا بشه!» ▪نیازی نبود بپرسم؛ می‌شد حدس بزنم اسپانسر و قرارداد همه بهانه بوده و تا رسیدن به محل همایش، فقط به خودم فحش می‌دادم چطور نفهمیدم! ▫ماشین در یک کوچۀ فرعی توقف کرد؛ میسی پیاده شد و من وقتی پایین رفتم، جمعیت را دیدم. ▪همه به سمت انتهای خیابان می‌رفتند؛ با پرچم‌های شیر و خورشید و تصاویر پهلوی! خیال می‌کردم یک همایش جمع و جور در سالن باشد اما گردهمایی در محوطۀ باز مقابل یک ساختمان قدیمی بود. ▫جمعیت آن‌قدرها هم زیاد نبود اما هیاهوی همین آدم‌ها، جای خالی هر کسی را پُر می‌کرد. ▪مراسم سکویی به عنوان سِن نداشت؛ تریبون را روی بالاترین پلۀ ورودیِ ساختمان کاشته بودند، چند نفر رو به جمعیت شعار می‌دادند و بقیه با ریتم آهنگ، کف می‌زدند: «کینگ رضا پهلوی... کینگ رضا پهلوی...» ▪صدا از باند‌های بزرگ روی پله‌های سنگی ساختمان پخش می‌شد، پرچم‌ها در هوا می‌رقصید و میسی من را کنار کشید: «امشب تو سخنران ویژه مراسم هستی! خیلیا اومدن این دختر جسور رو ببینن! اینکه تو حکومت آیندۀ ایران، چقدر سهم داشته باشی، به همین سخرانی بستگی داره!» ▫باد سرد در بینی‌ام تیر می‌کشید و با لب‌هایی که از سرما سِر شده بود، نمی‌دانستم چطور باید حرف بزنم؛ آن‌هم مقابل این جمعیت و با اینهمه استرس که بدتر از سرما تا مغز استخوانم، زُق‌زُق می‌کرد. ▪برای اولین بار آرزو کردم ای‌کاش شاهرخ همین‌حالا اینجا بود؛ تنها آدمی که شاید فقط کمی بیشتر از بقیه می‌شناختم و همان لحظه موبایل در جیبم لرزید. ▫در همهمۀ خیابان و این موزیک جاز، صدای زنگ چندان واضح نبود؛ حدس می‌زدم خودش باشد ولی نباید می‌فهمید چطور گوشۀ رینگ گیر افتادم! ▪حتی نمی‌خواستم میسی بفهمد؛ دست در جیب، موبایل را قفل کردم تا ملودی زنگ خفه شود و صدایی که از پشت سر شنیدم: «خانم راستین از این طرف لطفاً!» ▫دختر جوانی اشاره کرد دنبالش برویم، میسی زودتر حرکت کرد و من به لکنت افتادم: «الان... باید... حرف بزنم؟» و جوابی که شبیه مهلت مانده تا پایان عمر، تنم را لرزاند: «چند دیقه دیگه!» ▪روی هر پله، دوباره پشیمان می‌‌شدم و وقتی رسیدم بالا، یک لجظه سمت جمعیت برگشتم؛ هزار چشم خیره به من بود! مقابل بیشتر از این‌ها شمشیر زده بودم ولی سخنرانی نه! ▫این حرف‌ها اصلاً از جنس تینا نبود؛ مطمئن بودم همین فیلم امشب در اینترنت منفجر می‌شود و از ترس فردا، ضربان قلبم به صد رسیده بود. ▪آدم‌ها همه غریبه و بین اینهمه بیگانه، یک لحظه نگاهم سکندری خورد؛ روی چشمش سقوط کرد و او یک قدم خودش را جلوتر کشید... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوپانزدهم ▪پاسخ تماس‌هایش را نداده بودم اما حالا درست روی سِن من را پیدا کرده بود؛ متن سخرانی دست میسی بود، شاهرخ تلاش می‌کرد زودتر پای سکو برسد و من دلم زیر و رو شد. ▫اینهمه اضطراب در تنم جا نمی‌شد؛ گلویم به هم پیچید و سرم را سمت میسی کج کردم: «سرویس کجاس؟...» ▪یک لحظه ترسیدم هر چه در هواپیما خوردم، همین‌جا بیرون بریزد؛ دست مقابل دهانم گرفتم و صورتم را سمت دیوارهای سنگی ساختمان کج کردم. ▫میسی اصلاً شاهرخ را ندیده بود؛ کلافه از برنامه‌ای که نباید خراب می‌شد، ابرو در هم کشید و رو به همان دختر جوان، اشاره کرد: «باهاش برو.» ▪جرأت نمی‌کردم دوباره طرف جمعیت را نگاه کنم؛ مبادا شاهرخ پای پله‌ها رسیده باشد و میسی تشر زد: «سریع برگرد!» ▫دختر از در باریکی، وارد ساختمان شد و من تقریباً دنبالش می‌دویدم. نمی‌دانستم سرویس کجای این راهروی باریک و تاریک است؛ هر چه از در فاصله می‌گرفتم، صدای موزیک گنگ‌تر می‌شد ولی تپش‌های قلبم کُندتر نمی‌شد. ▪روبروی یک درِ چوبی ایستاد؛ اشاره کرد سرویس همینجاست و با عجله طول راهرو را برگشت: «خانم راستین زود بیاید... چند دیقه دیگه باید شروع کنید.» ▫بوی تند مواد شوینده حالم را بدتر به هم می‌زد. سراسیمه در را باز کردم؛ دیوارِ روبرو، ردیف شیرهای روشویی بود و به اولین شیری که دستم رسید، وزنم را رها کردم. ▪به صورتم آب می‌زدم بلکه وحشت از سرم بپرد ولی با هر مشت آب، یک سناریوی ترسناک در ذهنم می‌پاشید. ▫می‌ترسیدم شاهرخ امشب را جهنم کند، از همین ترس حالم بدتر به هم خورد و صدایی از پشت، در گوشم شکست. ▪در آینه دیدم دستگیره پایین آمد؛ وحشتزده چرخیدم، در با صدای کش‌داری فقط چند سانتی‌متر باز شد و من بی‌هوا صدا زدم: «شاهرخ...؟» ▫احتمالاً آمده بود تا جواب تمام پیام‌های بی‌پاسخ را بگیرد. فقط به این فکر می‌کردم چطور آرامَش کنم تا این نمایش، بی‌سروصدا تمام شود. ▪پاورچین سمت در می‌رفتم ولی یک لحظه قدم‌هایم قفل کرد؛ از اینکه کسی جز او پشت در باشد، قلبم هم ایستاد و همان لحظه در باز شد. ▫قامتش بین چهارچوب قرار گرفت و نفس من از ترس بند آمد؛ باورم نمی‌شد تا تورنتو تعقیبم کرده باشد، با دستی که هنوز باندپیچی بود، نفسش بریده و در این سرما، عرق تا روی خط ریشش رسیده بود. ▪همان چند قدمی که جلو رفته بودم، پس کشیدم ولی هیچ راه فراری نبود؛ پشتم به سرامیک روشویی خورد و او بی‌صدا نفس زد: «فقط چند دیقه وقت داریم... اگه الان با من نیای، دیگه نمی‌تونم برات کاری کنم...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت صدوشانزدهم ▪نگاهش مثل طنابِ دار، دور گردنم محکم شد؛ نمی‌شد نفس بکشم، مطمئن نبودم حتی اگر جیغ بکشم کسی بشنود و لحن او بدتر از تن من می‌لرزید: «می‌خوان کارو همینجا تموم کنن...» ▫انگار کَر شده بودم؛ حرکت لب‌هایش را می‌دیدم ولی نمی‌فهمیدم چه می‌گوید. ▪می‌دانستم اسلحه دارد؛ می‌ترسیدم همین حالا خلاصم کند، نگاهم فقط به دستش بود که کِی سمت کمرش می‌کشد و او مثل یک سایه سمتم آمد. ▫پشتم را به سرامیک روشویی فشار می‌دادم بلکه همین‌جا دفن شوم ولی این مسیر بن‌بست بود؛ اینجا دقیقاً تهِ خط بود و او خیره به صورتم، نجوا کرد: «اگه می‌خوای هر دو مون زنده بمونیم، فقط سر و صدا نکن...» ▪شمشیرباز بودم نه بوکسور ولی وحشت تا ساعد دست راستم رعشه کشید و نفهمیدم چطور مشتم سمت صورتش پرت شد. ▫حس کردم گونه‌اش زیر مهره‌های انگشتم شکست؛ نتوانست سر و گردنش را کنترل کند و من انگار برای زنده ماندن، باید او را می‌کشتم! ▪همان یک قدمی که به طرف عقب تلوتلو خورد، حمله کردم و مشت بعدی را با دست چپ زدم ولی این یکی به صورتش نرسید. ▫مچم را بین انگشتانش گرفته و طوری فشار می‌داد که درد تا سرشانه‌ام کشید و فریاد او در گلو خفه شد: «دیوونه اون بیرون می‌خوان ترورت کنن!» ▪با همین قفلی که انگشتانش به مچ دستم زده بود، تنم را چرخاند و درست پشت سرم ایستاد؛ هر دو دستم را از روی آستین پالتو غلاف کرد، سمتِ در هلم داد و نفس داغش زیر گوشم خط انداخت: «راه بیفت...» ▫چشمم به درِ چوبی سرویس بود؛ به خدایی که هرگز اعتقاد نداشتم، التماس می‌کردم یکی برسد و همان لحظه صدای پای کسی را شنیدم که به در نزدیک می‌شد. ▪در جا ایستادم؛ شاید هم او فهمید کارش تا ثانیه‌هایی دیگر تمام خواهد شد، از پشت سر شنیدم ذکری گفت و مقابل چشمم در باز شد. ▫نفس در سینه‌ام ورم کرده بود تا جیغ بزنم، لبۀ بارانی مشکی‌اش را دیدم و درِ چوبی درست از روی صورت استخوانی‌اش کنار رفت. ▪آمده بود تا چند لحظه تنها با تینا صحبت کند اما هر دو دست من از پشت، بین انگشتان این مرد گیر افتاده بود؛ نگاه شاهرخ آتش گرفت و طوری خون در صورتش پاشید که انگار شاهرگش را زدند. ▫دست‌های امیر شُل شد، نبض نفس‌هایش را زیر گوشم می‌شنیدم و شاهرخ عربده کشید: «همینجا مثِ سگ می‌کُشمت...» ولی قبل از اینکه حتی یک قدم بردارد، صدایی در سرم منفجر شد... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد