‌ ای آنڪه همه بود و نبودم شده ای هم قبله و هم ذڪر سجودم شده ای با بودنٺ این دل شده آرامشِ محض پنهان چه ڪنم ڪل وجودم شده ای...!!♡

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او داد رسوایی من شهرت زیبایی او بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد کی سر برگ من بی سروسامان دارد ....

یادم آرد روز غمگین گردش تقدیر ننگین فصل رنگین،بغض سنگین... بی تو هیچ و پوچ و خالی تلخی ناب نگاهی یادم آمد چشم هایت،لحن شیرین نگاهت..

(_)

|تبسم کردی و صبحم چه زیبا شد، دل افروزم خوشا چشمی که صبح او به لبخند تو وا گَردد|

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر که «دهم جای دگر دل به دل آرای دگر» چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود من بر این هستم و البته چنین خواهد بود ....

ولی چقدر خوب که خودت یه جوری رفتار کردی که من قیدِ بود و نبودتو زدم.

مثل دستی که به داغی سماور  بخورد ؛ لحظه‌ای یاد تو اُفتادم و بَد سوخت دلم .

فکر نکن ازم فاصله بگیری بیشتر جذبت میشم کسی که ازم فاصله بگیره نه تنها راهو باز نمیکنم بلکه هولشم میدم.

پیش او یار نو و یار کهن هردو یکی ست حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی ست قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یکی ست نغمه بلبل و غوغای زغن هر دو یکی ست این ندانسته که قدر همه یکسان نبود زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود ....

__