اَلسّلامُ عَلَیكَ یا اَباصالحَ المَهدی (عج) #مسمط #میلاد #شعر_انتظار #اعیاد_شعبانیه #میلاد_امام_زمان (آینه‌ی وجه الله) دوش هنگام سَحر گفت مرا هاتف جان تا به کِی خفته‌ای و بی‌خبری از جانان باخبر باش که شد نیمه‌ی ماه شعبان خیز و بزمی ز سر شوق و شعف کن بنیان که جهان شد و شرف همسر فردوس و جنان خیز و گو مطرب ایمان بنوازد بر رود ساقی عشق کند باده‌ی وحدت موجود عاشقان را دهد از جام وصال معبود زآنکه آمد ز پس پَرده، شه غیب و شهود همچو خورشید که گردد ز پس ابر، عیان گو به عشاق که آن مظهر یکتا آمد آن که صد مِهر به نزدش به تماشا آمد ماهِ گردون به بَرش چون شب یلدا آمد بر سر خَلق جهان، ابرِ گهرزا آمد تا ببارد به زمین، گوهر بحر ایمان... در چنین روز، مَه بُرج سماوات هدا شد ز اوج فلک دین به جهان جلوه نما روشنی‌بخش جهان گشت به فرمان خدا بانگ شادی ز زمین خاست سوی عرش علا کآمد آن حجت حق، مهدی موعودِ زمان قائم آل عبا ، قائد اسلام پناه ختم ارباب هدا ، آینه‌ی وجه الله وارث هشت و سه آن رهبر با حشمت و جاه پای بگذاشت به دنیا که شود هادی راه رهنمون گشت بشر را سوی حیّ سبحان آن شهنشاه قَدَرقُدرت مُلک بطحا قطب حساس زمین، محور چرخ اعلا شاه دجّال‌کُش و ریشه‌کَن خصم دغا خاتم راهبران، منتقم آل عبا که‌ابر رحمت بوَد و سایه‌ی فیض یزدان منبع عِلم و عمل، مظهر یزدان به جلال اختر فیض و کرم، شمع شبستان به جمال دُر دریای شرف، گوهر رخشان به خصال طوطی دانش و دین، بلبل دستان به کمال نکته آموز بسی عیسی و پور عِمران آن امامی که به فرمان خدا شد غائب عاصیان را ز معاصی بنماید تائب کز هزاران بشرِ صالح و عبد صائب آیت اللهِ بروجردی‌اش آمد نائب تا کند رهبری اُمّت جدْش به عیان مَحرم و مَظهر اَسرار و رموز ازلی آیت درگه زی مَرتبت لم یزلی وارث مکتب احمد، خلف پاک علی آنکه بر عصر بوَد والی و مولای و ولی ناشر و مُجری احکام شریف قرآن خسروا جلوه نما برفِکن از چهره نقاب... چند در پرده‌ی غیبت؟ به ظهورت بشتاب دل ما گشته ز هجران جمال تو کباب تیشه‌ی کفر، جهان را بنموده‌‌‌است خراب تا به کِی غایب و از دیده‌ی احباب، نهان؟ جلوه‌گر ساز به ما را حقیقت، نه چنین حلّ ابهام کن از معنی صورت، نه چنین نسخ اوهام کن از مُلک دیانت، نه چنین قلع کن فاسق و ارباب شقاوت، نه چنین قصر ویرانه‌ی دین را کُن از اوّل بنیان مُلک اسلام ز بیداد و ستم ویران شد کاخ بیدادگران در عوض آبادان شد ریب و تزویر و ریا ، دین مسلمانان شد عدل و انصاف و کرم، محو ازین دوران شد نه نشانی بوَد از حاتم و، نه نوشروان خسروا خیز و بکَش تیغ هدایت ز نیام سرنگون کن عَلَم کفر و سریر اوهام زنده کن نام مسلمانی و دین اسلام دفع کن از سرِ ما سایه‌ی کُفار ظَلام تا ببینی همه جا بوذر و صدها سلمان (شمس قم) گفت چنین مدح تو ای شاهِ زمن بهتر از این نشود مدحت شاهانه ز من شاعری مبتدی‌ام پیروِ ارباب کهن آرزو دارم اگر یار شود طبع سخن بسرایم صفت ذات تو با نظم و بیان . شادروان سید علیرضا شمس قمی روزنامه استوار قم ـ 1337 #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

اَلسّلامُ عَلَیكَ یا اَباصالحَ المَهدی (عج) #مدح #میلاد #شعر_انتظار #اعیاد_شعبانیه #میلاد_امام_زمان ( فخرالاوصیا ) بهتر از جان دوست دارم ای مَهِ جانان تو را برتر از آنی که من قربان کنم صد جان تو را ای عزیز مصر عزّت! بر سر بازار عشق... می‌بَرد حسرت هزاران یوسف کنعان تو را داده ایزد، عسکری را چون تو فخرالاوصیا زاده نرجس،‌ ناز نرگس، نیمه‌ی شعبان تو را در بیابان فراقت همچو مجنون روز و شب صد چو لیلی گشته در دشت جنون حیران تو را پرتوِ حُسنت تجلّی کرده در کون و مکان مِهر و مَه باشند گویی دو سیَه‌دربان تو را چشم رویت گر ندارد دشمن خفّاش خو گو بمیرد از حسد تا ننگرد یک آن تو را نیست در عالم به جز قوم حرامی سیرتان یک ‌نفر کز روی عقل و دین کند کتمان تو را مظهر حُسنیّ و عشّاق جهان، خُرد و کلان عاشق شیدایی‌اند، ای عشق جاویدان! تو را جای، داری در دل و جان، جان و دل قربان تو رخصتی فرما که عالَم، جان کند قربان تو را در خیال روی تو جانِ جهان بر لب رسید خوانده حق بهر مداوا، داروی درمان تو را زامر حق بشتاب در امر ظهورت تا شود دشمن دجّال سیرت، تابع فرمان تو را بهر دفع جور و کین و فتنه و کفر و ستم هست در کف، ذوالفقار زاده‌ی عِمران تو را بر نجات مسلمین از چنگ بیداد زمان نام منجی داده از روز ازل، یزدان تو را (شمس قم) از فرقت آن شمس دین شد تیره روز تا که یابد روشنی، شد دست بر دامان تو را .   شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

غزل موشح به نام حضرت (امام قائم) به النزام دل #مدح #میلاد #شعر_انتظار #اعیاد_شعبانیه #میلاد_امام_زمان (شهسوار عادل) ا- ای مه لقا که شمع رخ خانه‌ی منی روشنگر دل من و کاشانه‌ی منی م- مهرت چو نقش بسته به مهر نگین دل گنج مَحبتِ دلِ ویرانه‌ی منی ا- از دام و دانه مرغک دل کی خورَد فریب کز زلف و خال، دام من و دانه‌ی منی م- مست از شراب نرگس مستت شده‌‌است دل کآرام‌بخش نعره‌ی مستانه‌ی منی ق- قوت روان و، قوّت تن، دلنواز دل جان جهان و دلبر جانانه‌ی منی ا- از بحر عشق، حاصل غوّاص دل مرا حسن و جمال توست که در خانه‌ی منی ا- از کوثر کمال تو دل گشته جرعه نوش زیرا تو پیر کامل میخانه‌ی منی م- مات رخت شها شده دل‌خسته (شمس قم) چون شهسوار عادل و فرزانه‌ی منی ‌. شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

✅ کلیپی زیبا به مناسبت میلاد امام زمان علیه‌السلام که توسط یکی از عزیزان خوش ذوق تدوین شده است؛ تقدیم به شما خوبان. @shamseqomi

#بهار چه زیباست بهار یا مسیحای طبیعت که با دم فیض‌بخش و روح‌پرورش مردگان باغ و بستان و دشت و چمن را احیا می‌کند و خفتگان شاخسار و خاک نشینان دشت و صحرا را از خواب خستگی زدای زمستان بیدار می‌سازد. فصل آرایشگر و موسم بساط گستری که مرغکان غمزده و مصیبت دیده‌ی شاخسارها را به وجد و سُرور و نغمه‌سرایی واداشته، و مُهر خموشی و سکوت را از لب‌شان برمی‌دارد. یار مهربانی که دشمن کینه‌توزی چون زمستان را با همه‌ی باد و بروت و صولت و عتاب و خطابش از در میراند و خود چون دایه‌ای مهربان، نوباوگان شاخ و شکوفه‌های نوزاد را در برمی‌گیرد و با نسیم عطرآگین و روح‌بخشش زندگی و حیاتی دیگر می‌بخشد. درختان خشک و عریان را لباس سبز ورق به تن می‌پوشاند و اطفال شکوفه را با شیر شبنم صبحگاهی سیراب و شاداب می‌سازد. این بهار، نه فقط پیک نوروز و سال نو برای اشجار و نباتات است؛ بلکه پیام‌آور نوسازی و نوآوری و تصفیه‌ی روح و تزکیه‌ی نفس و تهذیب اخلاق و رفتار برای انسان‌هاست؛ و ما را به آغاز زندگانی تازه و نوی رهبری و ترغیب می‌کند. نوروز بهاری به ما می‌آموزد که ای خفتگان غافل و رفتگان راه باطل! به‌هوش باشید و خود را از کهنگی و آلودگی فکر برهانید و رسم و آداب کهن را که گلبرگ روح شما را زرد و پژمان ساخته‌است در هوای آزادگی و مردانگی و صفا ، لطف و نزهت بخشید و افسردگان و دلمردگان را دلجویی کرده و فراموش‌شدگان خویش و بیگانه را دیدار و تیمار کنید. آری! بهار، یا پیک نوسازی و نوآوری، همه چیز و همه کس را نو می‌خواهد و هر روز را نوروز می‌طلبد تا در سایه‌ی نوع‌دوستی و تفقد و توجه به افراد همنوع خود، یک زندگی بهارآیین معنوی و حقیقی تحصیل کنیم. بهار به ما می‌گوید نه فقط یک سال دیگر از عمر اشجار و نباتاتی که از بهار گذشته تا این بهار، سبز خرم بودند و خشک و عریان شدند و به خواب استراحت فرو رفتند و دوباره بیدار شدند گذشت، و این عمر یک ساله‌ی آنها برگشت ناپذیر است؛ بلکه عمر گذران ما را هشدار می‌دهد که هرآینه عبرت گیریم که عمر رفته باز نگردد همانگونه که آب رفته به جوی، باز نخواهد گشت. شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi