جلسه ۱ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۱۶ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۵۹-۵۶۱ از ابتدای کتاب الغصب تا ابتدای عبارت «و مع ذلک فیتنقض التعریف فی عکسه» ▪️توضیح نسبتا مبسوطی درباره اصل ماده «قلل» و کلمه «استقلال» که زمان شهید اول به معنای «برداشتن» (رفعه و حمله) بوده ولی مجازا برای «اقدام بتنهایی» به کار می‌رفته؛ اما این معنا در زمان شهید ثانی به صورت معنای حقیقی شده؛ و لذا اشکال شهید ثانی که در جلسه بعد بیان می‌شود (و اغلب شارحان هم آن را تلقی به قبول کرده‌اند) بخاطر تلقی این کلمه متناسب با زمان جدید است وگرنه بر اساس معنایی که این کلمه در زمان شهید اول داشته اشکال وارد نیست @sharheLome

جلسه۲ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۱۷ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۶۱-۵۶۳ از ابتدای کتاب ابتدای عبارت «و مع ذلک فیتنقض التعریف فی عکسه» تا ابتدای عبارت «و مثله ما لو منعه من الجلوس» ▪️توضیحی درباره تطور تاریخی معنای «طرد» و «عکس» که ابتدا طرد در معنای اطراد و شمول بوده (قیاس طرد و قیاس عکس) و سپس کم‌کم در موارد دیگری به کار رفته؛‌بتدریج در بحث تعریف، کلمه «طرد» در معنای منع و کنار گذاشتن برای مثال نقض در مانعیت تعریف به کار رفته (انتقض فی طرده) و به مناسبت تقابل دو کلمه طرد و عکس، برای مثال نقض در جامعیت تعریف، تعبیر (انتقض فی عکسه) استفاده شده. در این معنای جدید، عکس به معنای «انعکاس یافتن مفهوم در مصادیق» است؛ که وقتی می‌گویند «انتقض فی عکسه» یعنی این مثال نقض نشان می‌دهد که تعریف مذکور نمی‌تواند همه مصادیق را در خود انعکاس دهد و شامل همه باشد. @sharheLome

جلسه۳ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۰ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۶۳-۵۶۵ از ابتدای عبارت «و مثله ما لو منعه من الجلوس» تا ابتدای عبارت «و مد مقود الدابة» @sharheLome

جلسه۴ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۱ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۶۵-۵۶۶ از ابتدای عبارت «و مد مقود الدابة» تا ابتدای عبارت «و یرجع الجاهل منهم بالغصب» ▪️بحثی درباره ترتب ایدی متعاقبه @sharheLome

جلسه۵ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۲ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۶۶-۵۶۸ از ابتدای عبارت «و یرجع الجاهل منهم بالغصب» تا ابتدای عبارت «و خمر الکافر المستتر» @sharheLome

جلسه۶ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۳ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۶۸-۵۶۹ ابتدای عبارت «و خمر الکافر المستتر» تا ابتدای عبارت «هذا فی المال. اما النفس فیتعلق بالمباشر» ▪️در این جلسه و جلسه بعد عده‌ای از کلاسی دیگر هم حضور داشتند که برخی موارد برای آنها مرور شد. @sharheLome

جلسه۷ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۴ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۶۹-۵۷۰ از ابتدای عبارت «هذا فی المال. اما النفس فیتعلق بالمباشر» تا ابتدای عبارت «و یجب رد المغصوب» ▪️ابتدا تتمه‌ای از بحث قبل که مانده بود مطرح شد. ▪️سپس بحثی است درباره جایی که کاری در ملک خویش کند که ضررش به ملک دیگری وارد شود و شقوق مختلف مساله. این بحث نمونه‌ای از مواردی است که با ذهنیت کلاسیک متن شخص دیگری خوانده شده و برداشتها و نقدهایی بر آنها وارد شده، که واقعا اینکه مقصود آن شخص همین بوده که شارح گفته، جای بحث دارد؛ که آدرس‌ها برای مطالعه داده شد تا جلسه بعد درباره‌اش بحث شود. @sharheLome

جلسه۸ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۸ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۷۰ از ابتدای عبارت «و یجب رد المغصوب» تا ابتدای عبارت «فإن تعذر رد العین لتلف و نحوه ضمنه الغاصب» ▪️در ابتدای بحث اشاره‌ای شد به اینکه آیا گزارش شهید ثانی از نظر شهید اول در دروس و نظر فاضلان درست است یا به خاطر نگاه کلاسیک، مراد وی را تغییر داده است. ▪️سپس وارد بحث جدید (حکم غصب: وجوب رد مغصوب) شدیم؛ ابتدا یک دسته‌بندی کلی از حالات مختلف ناظر به رد مغصوب که شهید قرار است بحث کند مطرح شد و سپس مقداری از متن توضیح داده شد. @sharheLome

جلسه۹ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۲۹ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۷۰-572 از ابتدای عبارت «فإن تعذر رد العین لتلف و نحوه ضمنه الغاصب» تا «و هو قوی عملا بالخبر الصحیح» ▪️در این جلسه بعد از بیان اختلافی که در خصوص معیار زمان قیمت مطرح است، صحیح ابی‌ولاد به طور کامل خوانده شد. شهید ثانی بعد از اشاره به ظهور اولیه صحیح ابی‌ولاد در اینکه مقیاس در قیمت یوم التلف است، گفته است: «و یمکن أن یستفاد منه اعتبار الأکثر منه إلی یوم التلف». درباره اینکه چگونه یمکن هذه الاستفاده، مرحوم کلانتر تعلیقه‌ای زده که واقعا قابل قبول نیست و در زبده (ج۸ ص۳۷) نقل شده که صاحب #ریاض و صاحب #جواهر از اینکه چنین معنایی برای حدیث بیابند اظهار عجز کرده‌اند و #شیخ هم در #مکاسب (ج۳ ص۲۵۲) همین را اظهار می‌دارد (اذ لم یعلم لذلک وجه صحیح . لم اظفر بمن وجه دلالتها علی هذا المطلب). 💢اما به نظر می‌رسد وجه استفاده، از پاسخ دوم امام ع است که: «علیک قیمة ما بین الصحة و العیب یوم ترده». مشهور از این عبارت چنین برداشت کرده: مابه التفاوت قیمت سالم و معیوب را در روز رد مال به صاحبش برگرداند. اما برداشت شهید ثانی مبتنی بر این است که تعبیر ما بین الصحة و العیب را به لحاظ زمانی بگیریم؛ یعنی از زمان غصب که هنوز عین صحیح و سالم بوده است، و «عیب» را هم به معنای اعم (که شامل تلف است)‌بدانیم یعنی زمان معیوب و تلف شدنش؛ یعنی گویی امام ع می‌فرماید روزی که می‌خواهد مال را رد کند باید نگاه کند به قیمتش بین زمان سالم بودن (در ابتدای زمان غصب) و زمان تلف شدن، و بیشترین قیمت در این بازه زمانی را در یوم الرد به مالک برگرداند. @sharheLome

جلسه۱۰ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۰/۳۰ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۷۲-۵۷۴ از ابتدای عبارت «و هو قوی عملا بالخبر الصحیح» تا ابتدای عبارت «ولو مثّل به الغاصب انعتق» 🔹تذکر: در این جلسه هنگام شرح عبارت «ولو جنی علی العبد المغصوب»، و در توضیحات مقدم بر متن ابتدا بیان شد که در قبال جرح بر عبد دو مسئولیت متوجه است یکی از حیث دیه و دیگری از حیث کاهش قیمت آن و طوری توضیح داده‌ام که گویی غاصب باید هردو را مستقلا حساب کند (ظاهرا در ذهنم بین وضعیت مثله شدن عبد و اینکه جرحی بر او وارد شود خلط شده بود)؛ که در ادامه جلسه، این توضیح نادرست تصحیح شد. @sharheLome

جلسه۱۱ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۱/۱ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۷۳-۵۷۴ از ابتدای عبارت «و الفرق أن ضمان الغاصب من جهة‌ المالیة» تا ابتدای عبارت «ولو مثّل به الغاصب انعتق» 🔹تذکر: در جلسه قبل در شرح فراز فوق اشتباهی رخ داد. متن شهید ثانی برخی مطالب را در تقدیر گرفته که هنگام شرح از آن غفلت شد. که با رجوع به مسالک الافهام آن مطالب بیان شد. همچنین در خصوص جمله والاقوی عدم الفرق بین استغراق أرش الجنایة القیمة و عدمه فیجتمع علیه رد العین و القیمة فما زاد» حاشیه مرحوم کلانتر ذهنیت نادرستی را ایجاد کرده بود که توضیح جلسه قبل قابل مناقشه جدی است. صاحب زبدة الفقهیه هم این را طوری شرح کرده است؛ اما با رجوع به مسالک شرح متفاوتی با این دو ارائه شد که به نظر می‌رسد هیچیک از آن دو (حاشیه کلانتر و شرح زبده) مقصود مولف نبوده است. @sharheLome

جلسه۱۲ از شرح لمعه (10) ۱۴۰۴/۱۱/۴ کتاب الغصب ▪️الروضة البهیة. ج۳. ص۵۷۴-۵۷۵ از ابتدای عبارت «ولو مثّل به الغاصب انعتق» تا ابتدای عبارت «ولو طلب احدهما ما لصاحبه بالقیمة» ▪️همراه با بحثی درباره حدیثی که شهید ثانی (و اغلب) آن را ضعیف خوانده‌اند اما مرحوم مجلسی اول آن را قوی خوانده است. @sharheLome